III SA/Łd 846/11

Dnia 14 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o podjęcie zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi B. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany p o s t a n a w i a : odmówić podjęcia zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 roku, sygn. akt III SA/Łd 846/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –[zwanej dalej w skrócie-p.p.s.a.] zawiesił postępowanie sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi B. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy skarżący używał słów wulgarnych w czasie rozmowy w gabinecie Komendanta Powiatowego Policji w T. w dniu 24 listopada 2010r. Odnośnie przebiegu tej rozmowy istnieją dwie wersje. Pierwsza oparta na zeznaniach świadków M. D., C. W., W. T. i K. K., która wskazuje, że B. W. kilkakrotnie używał słów wulgarnych w czasie tej rozmowy. Druga natomiast wersja opiera się na relacjach skarżącego oraz stenogramie tej rozmowy spisanej z płyty CD, przegranej z nośnika dźwięku utrwalającego przebieg tej rozmowy. Z tej wersji z kolei wynika, iż B. W. tylko raz użył słowa wulgarnego i to jako cytat wypowiedzi innej osoby. Obie wersje są więc ze sobą sprzeczne. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma więc ustalenie, czy nagranie przedstawione przez skarżącego jest autentyczne a mianowicie, czy nie miała miejsca ingerencja w nagranie poprzez wykasowanie jego części lub dogranie części. Złożone nagranie nie jest jednak oryginalne. B. W. przegrał bowiem nagranie z oryginalnego nośnika na komputer a następnie z komputera na pendriva oraz płytę CD. Sąd zaznaczył, iż w Prokuraturze Okręgowej w P. toczy się śledztwo w sprawie popełnienia przestępstwa z art. 233 Kodeksu karnego (zeznanie nieprawdy) przez czterech wskazanych powyżej oficerów Komendy Powiatowej Policji w T. Do sprawy o sygn. akt V Ds. 29/11 złożono nagranie rozmowy z dnia 24 listopada 2010r. sporządzone przez B. W. na płycie CD i pendrivie. W postępowaniu tym przeprowadzony został dowód z ekspertyzy kryminalistycznej z zakresu badań fonoskopijnych na okoliczność zbadania autentyczności dowodowych zapisów dźwiękowych, ustalenia czy zapisy dźwiękowe różnią się długością lub zarejestrowaną treścią oraz odtworzenia i spisania treści zarejestrowanych wypowiedzi. Odpis tej opinii został złożony przez skarżącego na rozprawie. Mając na uwadze przedstawione okoliczności faktyczne Sąd wskazał, iż rozstrzygniecie niniejszej sprawy zależy od oceny wiarygodności zeznań czterech świadków, a w szczególności istotne jest ustalenie, czy świadkowie ci dopuścili się, bądź nie dopuścili się czynu z art. 233 Kodeksu karnego (zeznanie nieprawdy). Dla ustalenia, czy doszło bądź nie doszło do popełnienia przestępstwa z art.233 Kodeksu karnego decydujące znaczenie będzie miał zatem wynik przeprowadzonego śledztwa oraz ewentualnie treść orzeczenia sądu karnego. Istotne znaczenie będzie miała zwłaszcza treść ekspertyzy z zakresu badań fonoskopijnych. W chwili obecnej śledztwo w sprawie o sygn. akt V Ds. 29/11 nadal się toczy. Ekspertyza złożona do akt sprawy nie przesądza zatem o tym, iż zapisy dźwiękowe rozmowy z 24 listopada 2010r. wykonane przez skarżącego są rzeczywiście autentyczne. To czy zapisy te są autentyczne będzie można stwierdzić po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego w sprawie V Ds. 29/11 i ewentualnym wydaniu orzeczenia przez sąd karny. Obecnie wydanie takiej oceny byłoby przedwczesne. Ustalenie zatem autentyczności zapisów dźwiękowych oraz to czy czterech świadków dopuściło się czynu, o którym mowa w art.233 Kodeksu karnego może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W sytuacji bowiem gdyby okazało się, że zapisy te są autentyczne i odtwarzają w sposób czytelny cały przebieg rozmowy w dniu 24 listopada 2010r. to oznaczałoby to, iż relacje wszystkich świadków nie były wiarygodne. Można zatem uznać, iż ustalenie w drodze karnej czynu, jakim jest zeznanie nieprawdy przez czterech świadków, ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W przekonaniu sądu spełnione zostały przesłanki zawieszenia postępowania określone w art.125 § 1 pkt.2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Mając to na uwadze sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia śledztwa w Prokuraturze Okręgowej w P. w sprawie V Ds. 29/11. W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2012 roku B. W. zawarł wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego wskazując w uzasadnieniu, iż w dniu 29 grudnia 2011 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. umorzył śledztwo w sprawie o sygn. akt V Ds. 2978/11 z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. Podniósł, iż wyniki badań fonograficznych dwóch przedstawionych przez niego kopii nagrań rozmowy przeprowadzonej w dniu 24 listopada 2010 roku w gabinecie Komendanta Powiatowego Policji w T. wykazały, iż brak jest dowodów wskazujących na popełnienie przez niego przestępstwa z art. 234 Kodeksu karnego. Skarżący podkreślił, iż zapis rozmowy wskazuje jednoznacznie, że nie używał słów wulgarnych w trakcie przeprowadzonej w dniu 24 listopada 2010 roku rozmowy. Kopia nagrania jest zdaniem skarżącego wiarygodna, autentyczna i nie została zmontowana. Sąd administracyjny dysponuje natomiast pełną samodzielnością jurysdykcyjną i jest uprawniony do czynienia własnych ustaleń faktycznych w sprawie, co oznacza, że nie ma żadnych przeszkód do rozpoznania i zakończenia sprawy. Z treści notatki urzędowej z dnia 13 marca 2012r. wynika, iż akta postępowania prowadzonego w Prokuraturze Okręgowej w P. pod sygnaturą V Ds. 29/11 zostały przekazane do Prokuratury Rejonowej w R. i sprawa ta posiada obecnie sygnaturę V Ds. 2978/11. Jednocześnie ustalono, iż postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. umorzył postępowanie w sprawie V Ds. 2978/11. Na powyższe postanowienie B. W. wniósł zażalenie. W dniu 12 stycznia 2012r. akta sprawy wraz z zażaleniem zostały przekazane do Sądu Rejonowego w T. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II Kp 30/12. W sprawie tej nie został jeszcze wyznaczony termin rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie. Istotą instytucji zawieszenia postępowania jest występowanie przemijającej przeszkody w rozpoznaniu sprawy, skutkującej koniecznością wstrzymania czynności zmierzających do jej rozpoznania. W przypadku zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt. 2 p.p.s.a., przeszkodę tę stanowi ujawnienie czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Przeszkoda ta istnieje dopóki sprawa nie zostanie prawomocnie zakończona. Zdaniem Sądu przeszkoda stanowiąca przesłankę zawieszenia niniejszego postępowania istnieje nadal, gdyż nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie karne jakie toczy się w sprawie o sygn. akt V Ds. 2978/11 w którym ustalana jest autentyczność zapisów dźwiękowych z przebiegu rozmowy jaka miała miejsce w dniu 24 listopada 2010r. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011r. postępowanie zostało umorzone lecz na to postanowienie B. W. wniósł zażalenie. W dniu 12 stycznia 2012r. akta sprawy zostały przekazane do Sądu Rejonowego w T. (sygn. akt II Kp 30/12) ale nie został jeszcze wyznaczony termin rozprawy. Skoro postępowanie karne nie zostało prawomocnie zakończone to nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania, o której mowa w art.125 § 1 pkt.2 p.p.s.a. W związku z czym brak jest podstaw do podjęcia postępowania. Mając to na uwadze, na podstawie art.128 § 1 pkt.4 oraz art.131 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. a.ł.