III SA/Łd 85/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Teresy Rutkowskiej po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi bg III SA/Łd 85/08 Uzasadnienie A. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. w dniu 12 grudnia 2003 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na formularzu SAD Nr [...] towary opisane jako "dietetyczne środki spożywcze", objęte uprzednio procedurą składu celnego, zaklasyfikowane do kodu 2106 90 92 0 Taryfy celnej, dla których zastosowała zawieszoną stawkę celną wynoszącą 0% od wartości celnej towaru. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją z dnia [...] (znak [...]) uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej. W związku z powyższym określił kwotę wynikającą z długu celnego wysokości 1.122,60 zł. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego powołując się na przedłożone przez Spółkę faktury i zezwolenia Głównego Inspektora Sanitarnego wywiódł, że przedmiotowe preparaty prawidłowo zostały zaklasyfikowane przez importera do kodów PCN 2106 90 92 0, jednocześnie, zdaniem organu, kwestią wymagającą wyjaśnienia jest, to czy produkty zaklasyfikowane przez stronę do tej podpozycji spełniały warunki dla zastosowania zawieszonych stawek celnych przewidzianych w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. Nr 241, poz. 2084). Wskazany akt prawny uzależnia bowiem zastosowanie zawieszonych stawek celnych między innymi od posiadania przez produkt Świadectwa Rejestracji wydanego przez Ministra Zdrowia. Dokumentów takich strona nie przedstawiła jednak przy zgłoszeniu celnym ani też w trakcie postępowania celnego. Przedłożone zaś zezwolenie Głównego Inspektora Sanitarnego nie jest równoznaczne ze Świadectwem Rejestracji, o którym mowa w powołanym rozporządzeniu Ministra Gospodarki. W tym stanie faktycznym sprawy Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. uznał, że Spółka A. nie była uprawniona do zastosowania wobec sprowadzonych towarów stawki celnej zawieszonej i stosując stawkę autonomiczną wynoszącą 20 % od wartości celnej towaru określił kwotę wynikającą z długu celnego wysokości 1.122,60 zł W odwołaniu od decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. 241, poz. 2084) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830 ze zm.), a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124 w zw. z art. 210 § 4 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Spółki, w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów jest mowa o dwóch rodzajach towarów. Pierwsza grupa towarów to dietetyczne środki spożywcze, zaś druga to preparaty witaminowe, mineralno witaminowe, a także produkty roślinne posiadające Świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia. Z tego też względu żądanie przedłożenia Świadectw Rejestracji wydanych przez Ministra Zdrowia nie znajduje – w ocenie spółki – uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów prawa. Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] (znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił argumentację organu l instancji i wskazał, że z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów wynika, że zastosowanie zawieszonej stawki celnej uwarunkowane zostało spełnieniem dwóch przesłanek. Po pierwsze, towar winien być zaklasyfikowany do kodu PC 2106 90 92 0. Po drugie, towar winien posiadać Świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, faktem niespornym jest, iż Spółka, dokonując zgłoszenia celnego w dniu 12 grudnia 2002 r. wniosła o zastosowanie zawieszonej stawki celnej i prawidłowo zaklasyfikowała zgłoszony towar do wskazanego wyżej kodu. Do zgłoszenia celnego nie załączyła jednak Świadectwa Rejestracji i w rezultacie bezpodstawnie skorzystała z 0% stawki celnej. Powyższą decyzję Spółka A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, bądź ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Według strony, w toku postępowania celnego doszło do naruszenia norm prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 § 1 oraz art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez: bezpodstawną odmowę zastosowania zawieszonych stawek celnych wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r., a tym samym nieprawidłowe zastosowanie Taryfy celnej; naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w sytuacji, gdy naliczenie długu celnego oraz podatku od towarów i usług związane jest z nieprawidłowościami leżącymi po stronie organów celnych. Spółka zarzuciła także błędne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji zamiast skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego poprzez powołanie biegłego rzeczoznawcy W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 11 kwietnia 2008 r. spółka A. złożyła pismo procesowe, w którym – wskazując na wcześniejsze zawieszanie przez Sąd spraw o identycznym jak w niniejszej stanie prawnym – wniosła o rozważnie zastosowania identycznego rozwiązania prawnego w niniejszej sprawie, tj., zawieszenie postępowania z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi toczyło się postępowanie w szeregu innych sprawach (sygn. akt III SA/Łd 390/06, III SA/Łd 391/06, III SA/Łd 412/05 i III SA/Łd 766/05 w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Zasadniczym problemem na tle rozpoznawanych spraw była odpowiedź na pytanie, czy dla zastosowania zawieszonych stawek celnych przewidzianych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 151, poz. 1687), które w tożsamy sposób regulowało te zagadnienia przed wejściem w życie – wskazywanego w niniejszej skardze – rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zawieszenia pobierania ceł od niektórych towarów (Dz. U. 241, poz. 2084) do sprowadzonych przez Spółkę A. towarów, zaklasyfikowanych do kodu 2106 90 92 0, strona skarżąca winna była posiadać Świadectwo Rejestracji wydane przez Ministra Zdrowia. Omawiana kwestia została rozstrzygnięta w powołanych wyżej sprawach. Jednakże od wyroków wydanych w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 390/06, III SA/Łd 391/06, III SA/Łd 412/05 i III SA/Łd 766/05 strona skarżąca wniosła skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z uwagi więc na to, iż w rozpoznawanej sprawie występują podobne okoliczności sporne, co w sprawach III SA/Łd 390/06, III SA/Łd 391/06, III SA/Łd 412/05 i III SA/Łd 766/05 i zachodzi konieczność zapewnienia jednolitej linii orzeczniczej, celowym jest, aby rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie wydane zostało po zajęciu stanowiska w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uznając zatem, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu. bg