III SA/Łd 855/13

Dnia 13 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A.O. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację obiektu handlowego w pasie drogowym p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi U.K. W dniu 1 sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację obiektu handlowego w pasie drogowym. Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j. ze zm.) odrzucił skargę A.O. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi w wyznaczonym terminie. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd zwrócił skarżącej uiszczony po terminie wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 24 września 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). W dniu 2 października 2013 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi. We wniosku skarżąca wskazała, że uchybienie siedmiodniowemu terminowi do uiszczenia opłaty od skargi nastąpiło bez jej winy i z przyczyn od niej niezależnych a o uchybieniu terminu powzięła wiedzę z postanowienia sądu z dnia 13 września 2013 r., doręczonego jej w dniu 24 września 2013 r. Skarżąca wskazała, iż z uwagi na swój wiek o dokonanie stosownej płatności poprosiła córkę wskazując, iż wpis należy uiścić w terminie 7 dni. Z postanowienia Sądu dowiedziała się, iż córka dokonała płatności 1 dzień po upływie wyznaczonego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek A.O. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j. ze zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z wymienionego przepisu wynika, iż przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w jego uchybieniu. W orzecznictwie sądowym powszechnie jest przyjęty pogląd, iż kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Należy tutaj przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Strona winna więc wykazać się należytą starannością przy dokonywaniu konkretnej czynności. Przywrócenie terminu nie jest natomiast dopuszczalne w sytuacji gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lutego 2003r. w sprawie II SA 4162/01 (Monitor Prawniczy nr 8 z 2003r. str.340), w postanowieniu z 2 października 2002r. w sprawie V SA 793/03 (Monitor Prawniczy nr 23 z 2002r. str. 1059) i w postanowieniu z 24 marca 2004r. w sprawie FZ 13/04 (nie publikowany). W rozpoznawanej sprawie, w przekonaniu sądu, brak jest podstaw do uznania, iż uchybienie terminu przez skarżącą nastąpiło bez jej winy. A.O. uzasadniając przyczynę przekroczenia terminu wskazała, iż z uwagi na swój podeszły wiek, o uiszczenie wpisu od skargi poprosiła córkę, informując ją o konieczności dokonania tej czynności w terminie 7 dni. Córka jednak uiściła wpis 1 dzień po wskazanym terminie. Skarżąca wskazała, że o uchybieniu powyższego terminu powzięła wiedzę z postanowienia sądu odrzucającego jej skargę z dnia 13 września 2013 r., doręczonego jej w dniu 24 września 2013 r. W ocenie sądu wskazana przez skarżącą przyczyna nie usprawiedliwiała przekroczenia przez nią terminu do uiszczenia wpisu. Wezwanie do uiszczenia wpisu zawierało bowiem dokładną informację, w jaki sposób oraz w jakim terminie należy uiścić opłatę. Skarżąca zlecając dokonanie tej czynności córce nie dopilnowała, aby uiściła ona wpis w wymaganym terminie. Tym samym nie dołożyła należytej staranności aby zachować termin do uiszczenia wpisu. Zaniedbanie dorosłego domownika w uiszczeniu wpisu sądowego od skargi w imieniu strony skarżącej, nie uwalnia tej strony od winy w niezachowaniu terminu. Skoro córka skarżącej podjęła się uiścić wpis sądowy w imieniu matki, jej zaniedbanie w dokonaniu tej czynności obciąża również skarżącą. Tym samym zawinienie córki nie stanowi uzasadnionej przesłanki do przywrócenia skarżącej terminu. Podkreślić należy, że córka jest osoba pełnoletnią (urodz. w 1958r.). Dodać także należy, iż skarżąca zdawała sobie sprawę z konsekwencji związanych z nieuiszczeniem wpisu sądowego w terminie. O konsekwencjach tych powinna była również poinformować córkę, prosząc ją o uiszczenie wpisu sądowego w jej imieniu w wymaganym terminie. Skarżąca mogła i powinna w sposób szczególnie staranny ustalić z córką datę, w jakiej należy uiścić opłatę. Faktem jest, że A.O. jest osobą w podeszłym wieku (urodz. w 1933r.) Jednakże w tutejszym sądzie w szeregu sprawach występowała ona jako strona skarżąca i obecnie toczą się jeszcze sprawy z jej skargi. Nie jest zatem osobą nieobytą w postępowaniu sądowym i nie zdającą sobie sprawy z konsekwencji niezachowania terminu do uiszczenia wpisu. W przekonaniu sądu brak jest podstaw do uznania, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło bez winy skarżącej.. Należy podnieść, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy gdy strona w sposób przekonujący przedstawi argumentację uprawdopodabniającą brak swojej winy. W rozpoznawanej sprawie A.O. takiej argumentacji nie przedstawiła. Mając to na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Sąd odmówił uwzględnienia wniosku A.O.. U.K.