III SA/Łd 856/17

Dnia 15 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant pomocnik sekretarza Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 roku sprawy ze skargi Spółki Handlowo - Usługowej "A" Spółka jawna w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za listopad 2012 r. oddala skargę. III SA/Łd 856/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 211)- dalej: o.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...]nr [....] określającą Spółce A Sp. jawna z siedzibą w Ż. (dalej skarżąca spółka, strona skarżąca) zobowiązanie w opłacie paliwowej za listopad 2012 r., w kwocie 2.407,60 zł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 26 listopada 2012 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego I w Ł.Referat Dozoru w S. przeprowadzili na należącej do skarżącej spółki stacji paliw zlokalizowanej w J. przy ul. B 16 kontrolę w zakresie zawartości znacznika i barwnika w oleju napędowym oferowanym do sprzedaży na w/w stacji paliw. W dniu kontroli, w zbiorniku z którego pobrano próbkę paliwa do kontroli, znajdowało się 3. 677 dm3 oleju napędowego. Z przeprowadzonych czynności sporządzony został protokół kontroli nr [...] Przeprowadzone przez akredytowane, niezależne Laboratorium Celne Terminal Samochodowy w K. badanie pobranej w dniu 26 listopada 2012 r. próbki oleju napędowego wykazały, iż olej ten nie spełnia wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych. Wynik przeprowadzonych badań został zawarty w załączonym do akt sprawy sprawozdaniu z badań nr [....] Z uwagi na powyższe postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu wobec strony skarżącej postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za listopad 2012 r., a postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. wszczęte zostało z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia skarżącej spółce opłaty paliwowej za listopad 2012 r. Ostateczną decyzją z dnia 7 lutego 2017 r., nr [....] Dyrektor Izby Celnej w Ł. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł.utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...]. określającą skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2012 r. W toku postępowania ustalono także, że od zakupionego przez skarżącą w listopadzie 2012 r. oleju napędowego, w łącznej ilości 13.065 l., nie została uiszczona należna akcyza, a spółka nie zakwestionowała powyższych ustaleń w żaden udokumentowany sposób. Wniesiona na powyższą decyzję skarga do sądu administracyjnego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 372/17. Decyzją z dnia 1 marca 2017 r., wydaną na podstawie art. 207, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 o.p.; art. 37h ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 2 i pkt 5 ; art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1, art. 37m ust. 1 pkt 2 i pkt 3, ust. 2 i ust. 4, art. 37n ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 37q ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 931 ze zm.) – dalej ustawa o autostradach; art. 208 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1948) Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił skarżącej spółce opłatę paliwową za listopad 2012 r. w wysokości 2.407,60 zł. Kwestionując wydane rozstrzygnięcie skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., w którym zarzuciła naruszenie: - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności procesowych wymaganych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy; błędne przyjęcie, że dostarczony skarżącej w listopadzie 2012 r. olej napędowy był niewiadomego pochodzenia, w sytuacji gdy ze zgromadzonej dokumentacji i wyjaśnień bezspornie można ustalić podmiot je dostarczający oraz fakt opodatkowania tego paliwa akcyzą; dowolne i sprzeczne z zasadą zaufania do organów podatkowych odmówienie wiary wyjaśnieniom strony i zeznaniom świadków na okoliczność sposobu dokumentowania dostaw paliwa pomiędzy jego dostawcami (firmą C i P. B.); bezpodstawnym i dowolnym uznaniu, że P.B. nie mógł nabyć dostarczonego następnie skarżącej paliwa, od firmy D z uwagi na brak faktur dokumentujących to nabycie od tego podmiotu, w sytuacji gdy organ nie zbadał, czy takie faktury były wystawiane pomiędzy 7 a 31 listopada 2012 r., jak i nie wyjaśnił kiedy fizycznie były dokonane dostawy takimi fakturami udokumentowane; wewnętrznie sprzeczne uznanie, że w przypadku zakwestionowania pochodzenia nabytego przez skarżącą w dniu 7 listopada 2012 r. r. paliwa od P. B. nie mogło być ono wzięte pod uwagę przy badaniu źródła dostaw paliwa dokonanych w dniu 23 listopada 2012 r.; uznanie, że załączone do akt sprawozdanie z badań pobranych próbek paliwa z dnia 26 listopada 2012 r., nr [...] jest dokumentem pozwalającym na ustalenie w sposób jednoznaczny, że paliwo, którego zakup udokumentowano fakturami [...] i [....] jest dotknięte tymi samymi nieprawidłowościami, w sytuacji gdy nie opisano w sposób precyzyjny metodologii przeprowadzania badań, w szczególności nie ustalono, czy zakupione przez stronę paliwo było zlewane do tego samego zbiornika oraz, czy w zbiorniku tym znajdowało się już wcześniej paliwo; - art. 37j ust. 1 pkt 4 oraz art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach poprzez nałożenie na skarżącą obowiązku zapłaty opłaty paliwowej za listopad 2012 r. ze względu na bezpodstawne przyjęcie, że jest ona zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego za wskazany okres, pomimo, że w toku postępowania nie udowodniono, że na wcześniejszym etapie obrotu, akcyza nie została pobrana od podatników zobowiązanych w pierwszej kolejności. Z uwagi na powyższe naruszenia strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wniosła także o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka D. M. – dostawcy oleju napędowego skarżącej – na okoliczność źródła pochodzenia paliwa w listopadzie 2012 r., jak również na okoliczność ustalenia podmiotu, który dokonał zapłaty należnego podatku akcyzowego od paliwa na wcześniejszym etapie jego obrotu, oraz zobowiązanie w/w do przedłożenia całej ewidencji zakupu paliwa w kontrolowanym okresie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał treść art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach, zgodnie z którym wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych podlega opłacie, zwanej dalej opłatą paliwową. Przez wprowadzanie na rynek krajowy paliw oraz gazu, o których mowa w ust. 2, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym , których przedmiotem są te paliwa silnikowe (art. 37h ust. 2 ustawy). Paliwa ustawy lub gazy, o których mowa w art. 37h ust. 1 ustawy stanowią produkty wymienione w ust. 4 pkt 1-5 powołanego przepisu. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach obowiązek opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, od jakich podatnik jest obowiązany zapłacić podatek akcyzowy (art. 37l ust. 1 ustawy). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, iż zasadnie organ I instancji do wyliczenia należnej kwoty opłaty paliwowej za listopad 2012 r. przyjął 13.065 l. oleju napędowego, od której określono wysokość podatku akcyzowego. Przy czym w stosunku do 6000 l oleju napędowego zakupionego przez spółkę w dniu 23 listopada 2012 r., nie spełniającego wymagań jakościowych zastosowano stawkę akcyzy w wysokości 1822 zł/1000 l., natomiast w stosunku do pozostałej ilości 7.065 l. oleju, z uwagi na brak dowodów z jego badań jakościowych zastosowano stawkę w wysokości 1196 zł/1000 l. Stosując się do treści art. 37m ust. 1 pkt 2 i pkt 3 oraz ust. 2 i ust. 4 ustawy o autostradach w zw. z obwieszczeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2012 (M.P. z 2011 r. Nr 115 poz. 1161) należna opłata paliwowa za listopad 2012 r. wyliczona została w następujący sposób: 7.065 l. x 249,92zł/1000 l = 1.765,70 zł 6.000 l x 836 kg/1000l x 127,98 zł/1000kg =641,90 zł Razem 2.407,60 zł. Natomiast, co do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wskazał, iż w zasadzie odnoszą się one do decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za listopad 2012 r., a więc do kwestii pozostających poza obszarem zagadnień związanych z opłatą paliwową. Niemniej jednak odnosząc się do podniesionych zarzutów organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. Zdaniem organu przeprowadzone w sprawie postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w zgodzie z jego podstawowymi zasadami, a podmiot zobowiązany do zapłaty paliwowej został ustalony w sposób prawidłowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzuciła naruszenie: - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p. poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności procesowych wymaganych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy; błędne przyjęcie, że dostarczony skarżącej w listopadzie 2012 r. olej napędowy był niewiadomego pochodzenia, podczas gdy ze zgromadzonej dokumentacji i wyjaśnień bezspornie można ustalić podmiot je dostarczający oraz fakt opodatkowania tego paliwa akcyzą na wcześniejszym etapie jego obrotu przez firmę D; dowolne i sprzeczne z zasadą zaufania do organów podatkowych odmówienie wiary wyjaśnieniom strony i zeznaniom świadków na okoliczność sposobu dokumentowania dostaw paliwa pomiędzy jego dostawcami (firmą C i P. B.); bezpodstawnym i dowolnym uznaniu, że P. B. nie mógł nabyć dostarczonego następnie skarżącej paliwa, od firmy D z uwagi na brak faktur dokumentujących to nabycie od tego podmiotu, w sytuacji gdy organ nie zbadał, czy takie faktury były wystawiane pomiędzy 7 a 31 listopada 2012 r., jak i nie wyjaśnił kiedy fizycznie były dokonane dostawy takimi fakturami udokumentowane; wewnętrznie sprzeczne uznanie, że w przypadku zakwestionowania pochodzenia nabytego przez skarżącą w dniu 7 listopada 2012 r. r. paliwa od P. B. nie mogło być ono wzięte pod uwagę przy badaniu źródła dostaw paliwa dokonanych w dniu 23 listopada 2012 r.; uznanie, że załączone do akt sprawozdanie z badań pobranych próbek paliwa z dnia 26 listopada 2012 r., nr [...] jest dokumentem pozwalającym na ustalenie w sposób jednoznaczny, że paliwo, którego zakup udokumentowano fakturami [...] i [...] jest dotknięte tymi samymi nieprawidłowościami, w sytuacji gdy nie opisano w sposób precyzyjny metodologii przeprowadzania badań, w szczególności nie ustalono, czy zakupione przez stronę paliwo było zlewane do tego samego zbiornika oraz, czy w zbiorniku tym znajdowało się już wcześniej paliwo; - art. 180 § 1 i art. 188 w zw. z art. 122 o.p. poprzez brak jakiegokolwiek ustosunkowania się do wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji , w sytuacji gdy wnioski te dotyczyły okoliczności kluczowych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; - art. 37j ust. 1 pkt 4 i art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach poprzez nałożenie na skarżąca obowiązku zapłaty paliwowej za listopad 2012 r. ze względu na bezpodstawne przyjęcie, że jest ona zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego za wskazany okres, pomimo, że w toku postępowania nie udowodniono, że na wcześniejszym etapie obrotu, akcyza nie została pobrana od podatników zobowiązanych w pierwszej kolejności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej organ wskazał, iż kwestie w nich podniesione dotyczyły ustalenia źródła pochodzenia paliwa dostarczonego firmie C w tym okresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Przy czym, w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia. W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministacyjnej poddana została decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] o wskazanym wcześniej numerze, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...], nr [...] określającą Spółce A Sp. jawna z siedzibą w Ż. (dalej skarżąca spółka, strona skarżąca) zobowiązanie w opłacie paliwowej za listopad 2012 r., w kwocie 2.407,60 zł. Natomiast podstawę materialno prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn.: DZ.U. z 2012 r. poz. 931) – dalej: ustawa o autostradach, w brzmieniu obowiązującym w listopadzie 2012 r. Zgodnie z przepisem art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach płatnych, wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, z wyłączeniem biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. Nr 169, poz. 1199 oraz z 2007 r. Nr 35, poz. 217), stanowiących samoistne paliwa, wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, podlega opłacie, zwanej dalej "płatą paliwową". Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (ust. 2 art. 37h ustawy o autostradach). Natomiast, w myśl art. 37h ust. 3 ustawy o autostradach paliwami silnikowymi i gazem, o których mowa w ust. 1, są następujące produkty: 1) benzyny silnikowe o kodach: CN 2710 11 45 i CN 2710 11 49; 2) oleje napędowe o kodzie CN 2710 19 41; 3) gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe oraz gazowe węglowodory alifatyczne skroplone i w stanie gazowym, przeznaczone do napędu pojazdów samochodowych, o kodach: CN 2711 i CN 2901; 4) wyroby inne niż określone w pkt 1-3, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, z wyłączeniem stanowiących samoistne paliwa biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych bez względu na kod CN. Stosownie do brzmienia art. 37j ust. 1 ustawy o autostradach obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na: 1) producencie paliw silnikowych lub gazu albo 2) importerze paliw silnikowych lub gazu, albo 3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo 4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h (art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach). Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest zaś ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37l ust. 1 ustawy o autostradach). Przy czym, podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane składać informację o opłacie paliwowej właściwemu naczelnikowi urzędu celnego oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową terminach przewidzianych w ustawie (art. 37o ust. 1 ustawy o autostradach). Z powyższych unormowań wynika, że elementy konstrukcyjne opłaty paliwowej, tj. podmiot, przedmiot czy moment powstania obowiązku, są determinowane przez tożsame elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego. Obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie ustawy o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, od jakich określony prawem podmiot jest obowiązany zapłacić podatek akcyzowy. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest zatem ściśle związany z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym, który powstaje z mocy prawa. Podatnik powinien go sam obliczyć, zadeklarować i zapłacić, a jeśli tego nie zrobi, określi go organ podatkowy. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z akt sprawy wynika, że następstwie przeprowadzonej w dniu 26 listopada 2012 r. kontroli należącej do skarżącej spółki stacji paliw, zlokalizowanej w J. przy ul. B 16, stwierdzono, że oferowany do sprzedaży napędowy nie spełniał wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, co potwierdza przeprowadzone przez niezależne Laboratorium Celne Terminal Samochodowy w K. badanie pobranej w toku kontroli próbki paliwa, opisane w protokole kontroli nr [...]. Ponadto stwierdzono, że od zakupionego przez skarżącą w listopadzie 2012 r. oleju napędowego, w łącznej ilości 13.065 l., nie została uiszczona należna akcyza, a spółka nie zakwestionowała skutecznie powyższych ustaleń, to jest nie udokumentowała faktu zapłaty podatku akcyzowego od przedmiotowego paliwa. Z uwagi na powyższe Dyrektor Izby Celnej w Ł. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł.) ostateczną decyzją z dnia [...]., nr [...]określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2012 r. Zasadność powyższego rozstrzygnięcia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 372/17 oddalił wniesioną przez spółkę skargę. Tym samym skarżąca spółka jest zobowiązana do uiszczenia opłaty paliwowej od oleju napędowego za okres, za które określono jej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, to jest za listopad 2012 r. Obowiązek taki wypływa wprost z przywołanego wcześniej art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach. Dopóki zatem istnieje zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2012 r., określone skarżącej decyzją dopóty decyzja określająca spółce zobowiązanie w opłacie paliwowej za ten okres nie może być uznana za naruszającą prawo. Z uwagi na powyższe Sąd za niezasadne uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 37j ust. 1 pkt 4 i art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach. Za chybione zdaniem Sądu uznać także należało zarzuty, co do naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 191 o.p., które to naruszenia w ocenie skarżącej spółki polegały na niepodjęciu przez organ wszystkich czynności procesowych wymaganych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do powyższych zarzutów przywołać należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt I GSK 980/15 (WWW.cbois.nsa.gv.pl), który stwierdził, iż "silne powiązanie opłaty paliwowej z opodatkowaniem podatkiem akcyzowym wyrobu akcyzowego ma tę konsekwencję, że poczynione w sprawie określenia podatku akcyzowego ustalenia faktyczne co do tego wyrobu, tj. jego ilości i przedmiotu opodatkowania, mają istotne znaczenie w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej. Zarówno w pierwszym, jak i w drugim przypadku, przesłanką powstania obowiązku zapłaty akcyzy i opłaty paliwowej jest bowiem ustalenie, że dokonano czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Tak więc uzasadnione jest oparcie rozstrzygnięć w obydwu tych postępowaniach na tych samych ustaleniach faktycznych. Nie ma zatem potrzeby ani też konieczności powielania tychże czynności na tożsame w obydwu tych postępowaniach istotne prawnie fakty i zbędne przedłużanie postępowania, o ile nie pojawią się (...) jakiekolwiek wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego". Z takim zaś przypadkiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Skarżąca nie zwalczyła skutecznie ustalonych faktów w zakresie opłaty paliwowej. Jest to tym bardziej uzasadnione w sytuacji wydania decyzji określającej wysokość podatku akcyzowego. Funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja w akcyzie potwierdza istnienie tego zobowiązania w konkretnej wysokości, a przesłanką takiego ustalenia jest stwierdzenie, że spełniona została jedna z przesłanek tego opodatkowania, a mianowicie wymóg dokonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Skoro zaś ustawodawca za wprowadzenie paliw silnikowych oraz gazu na rynek krajowy uznaje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, to określenie w odrębnej decyzji zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym potwierdza, że takie czynności, zidentyfikowane dla potrzeb postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, zostały przez dany podmiot dokonane. A zatem uznanie podmiotu za podatnika podatku akcyzowego w odniesieniu do tego samego wyrobu akcyzowego i tej samej jego ilości automatycznie oznacza, iż jest on również podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty paliwowej. Zauważyć ponadto należy, że decyzja dotycząca podatku akcyzowego stanowi w sprawie dotyczącej opłaty paliwowej dowód o kluczowym znaczeniu. Decyzja taka jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. Nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ podatkowy nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie. Nie może ich kwestionować bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 o.p. Do czasu wzruszenia domniemania organ podatkowy jest związany dokumentem urzędowym. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi co do naruszenia przepisów prawa procesowego. Zdaniem Sądu procedowanie w sprawie prowadzone było w zgodzie z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Nie naruszono także zasady prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.), z której wynika obowiązek dla organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. W ocenie Sądu, obowiązek ten został wykonany należycie. Trzeba w tym miejscu podkreślić raz jeszcze, że w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej brak było podstaw do powtarzania szczegółowych ustaleń postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego, gdyż w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej wystarczające było ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem był olej napędowy oraz ilość tego oleju, od którego podatnik był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy. Skoro organy wykorzystały ustalenia dokonane w ramach wymiaru podatku akcyzowego, to podnoszenie zarzutów względem tychże ustaleń winno odbywać się w postępowaniu akcyzowym, a nie w postępowaniu w sprawie opłaty paliwowej. Stąd też nie mogły być skuteczne - zgłaszane w toku postępowania dotyczącego obowiązku zapłaty opłaty paliwowej - żądania i wnioski skarżącego, zmierzające do wykazania okoliczności stanowiących podstawę faktyczną do ustalenia istnienia bądź nieistnienia obowiązku skarżącego w podatku akcyzowym. Z tych też względów Sąd nie uwzględnił pozostałych zarzutów skargi, co do naruszenia art. 180 § 1 i art. 188 w zw. z art. 122 o.p. poprzez brak jakiegokolwiek ustosunkowania się do wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Sąd zauważa, że organ odwoławczy, wbrew ciążącemu na nim obowiązku, nie odniósł się w żaden sposób do wniosków dowodowych skarżącej, zarówno w odrębnym postanowieniu, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, niemniej jednak mając na uwadze wiążące ustalenia dokonane w postępowaniu w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad 2012 r., jak również zakres zgłoszonego wniosku dowodowego, Sąd uznał, iż powyższe naruszenie nie miało istotnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Tym samym brak było podsiw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi. a.l.