III SA/Łd 863/16

Dnia 14 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. III SA/Łd 863/16 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 138 §1 pkt 1w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23) - dalej: k.p.a.; art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 1659) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...], nr [...] o odmowie wszczęcia – na wniosek M.F. – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...] o udzieleniu S.S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Ax. zezwolenia nr 030/2015 na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej G-Ł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Marszałek Województwa Ł, po rozpoznaniu wniosku S.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Ax. decyzją z dnia [...] udzielił w/w zezwolenia nr 030/2015 na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej G-Ł. Wnioskiem z dnia 5 maja 2016 r. M.F. PPHU Bx., prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu osób między innymi na trasie G–Ł, wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zezwolenia nr 030/2015 S.S. Uzasadniając zgłoszone żądanie pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności z pominięciem należytej analizy sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż przedmiotowy wniosek został złożony przez osobę niebędącą stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z [...]. Ponadto w ocenie Kolegium, wnioskodawca nie posiada interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny, co uniemożliwia uznanie go za stronę postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Powyższe, w myśl art. 61a § 1 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. skutkowało odmową wszczęcia postępowania w sprawie. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia M.F. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wywiódł argumentację mającą wskazać na istnienie interesu prawnego jego mocodawcy w stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...], jak również na zasadność wniosku. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...]. Powołując przepis art. 157 § 2 k.p.a. wskazało, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kolegium odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazało nadto, iż stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Dalej Kolegium wskazało, iż podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na interes prawny podmiotu, który podlega skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym, co oznacza, iż istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa, stanowiącą jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, tj. sytuację w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż poza sporem pozostaje, że M.F. nie był stroną postępowania zwykłego zakończonego ostateczną decyzją Marszałka Województwa Ł. z dnia [...], o udzieleniu S.S. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób na trasie G-Ł. Jak wynika bowiem z treści art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) postępowanie o wydanie w/w zezwolenia prowadzone jest na wniosek przedsiębiorcy, zaś udzielone zezwolenie określa wyłącznie prawa i obowiązki przedsiębiorcy, na rzecz którego zostało wydane. Powyższe oznacza, że żaden inny przedsiębiorca nie jest stroną tego postępowania. Z treści przepisów regulujących udzielenie przedmiotowego zezwolenia nie wynika także, aby jakikolwiek inny przedsiębiorca, niż ten, na którego wniosek zostało wszczęte postępowanie zwykłe, posiadał przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym. Tym samym Kolegium stwierdziło, iż skarżący nie posiada interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż decyzja, której stwierdzenia nieważności żąda, pozostaje bez wpływu na sferę jego uprawnień, jak i nie nakłada na niego żadnych obowiązków. Skarżący posiada natomiast interes faktyczny, bowiem jako konkurencyjny przedsiębiorca wykonujący regularne przewozy osób na linii G-Ł, nie chce aby przewozy takie wykonywał S.S., w oparciu o zezwolenie nr 030/2015. W związku z powyższym wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...]. Kolegium uznało za wniosek złożony przez podmiot niebędący stroną, co uzasadniało wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 61a §1 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędną ocenę okoliczności sprawy i przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...], w sytuacji gdy udzielone tą decyzją zezwolenie na wykonywanie regularnego transportu osób na rzecz konkurencyjnego przedsiębiorcy, odbywa się na tej samej trasie, przy wykorzystaniu tych samych przystanków i w oparciu o podobnie ustalony rozkład przyjazdów i odjazdów, co w konsekwencji rodzi uzasadnione obawy naruszenia prawa skarżącego do wykonywania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w sposób niezakłócony i wolny od nadmiernej konkurencji, jak również wskazuje na niedokonanie, w toku postpowania zwykłego, wymaganej prawem analizy sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób, w celu dokonania oceny, czy pojawienie się nowego usługodawcy na tym rynku nie zagrozi podmiotom już działającym, jak również poprzez bezzasadną odmowę wszczęcia postepowania na wniosek skarżącego, w sytuacji gdy posiada on interes prawny polegający na ochronie jego prawa do wykonywania działalności gospodarczej w sposób niezagrożony nadmierną, niszczącą konkurencją. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd bada zatem legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a. uchylić ją jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c); stwierdzić jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdzić wydanie jej z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 3). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w sprawie nie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym uchylenie tego rozstrzygnięcia. Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...], nr [...] o odmowie wszczęcia na wniosek M.F. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...] w przedmiocie udzielenia S.S. zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej G-Ł. Natomiast zasadniczą kwestią sporną pozostaje posiadanie przez skarżącego interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...]. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 61a § 1 w zw. z art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 23) – dalej: k.p.a. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż powołaną decyzją ostateczną z [...], wydaną na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) – dalej: u.t.d., Marszałek Województwa Ł. udzielił S.S. zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej G-Ł. Skarżący M.F. prowadzący konkurencyjną działalność w zakresie regularnych przewozów osób, obejmującą między innymi trasę G-Ł, wnioskiem z dnia 5 maja 2016 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z [...], zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności poprzez niedokonanie przez organ udzielający zezwolenia należytej analizy sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób na przedmiotowej trasie, co w konsekwencji zagroziło podmiotom już istniejącym na rynku transportowym. Odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż skarżący nie był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Marszałka Województwa Ł., której stwierdzenia nieważności żąda i nie posiada interesu prawnego w zakresie stwierdzenia nieważności tej decyzji, co w konsekwencji uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Kwestionując wydane rozstrzygnięcie skarżący zarzuca naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3, art. 61a § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, a w następstwie tego przyjęcie, iż nie posiada on interesu prawnego we wszczęciu postępowania nieważnościowego, który to interes zdaniem skarżącego polega na ochronie jego prawa do wykonywania działalności gospodarczej w sposób niezagrożony nadmierną, niszczącą konkurencją. Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia wskazać należy, iż stosownie do treści powołanego wyżej art. 157 § 2 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przysługuje tylko stronie. W przypadku, gdy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie pochodzi od strony postępowania, organ zobligowany jest do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (co miało miejsce w niniejszej sprawie) albo postanowienia o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy w toku prowadzonego postępowania dojdzie do ustalenia, że zostało ono wszczęte na wniosek podmiotu nie będącego stroną. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu przywołanego przepisu musi mieć oparcie w przepisach prawa, to przepis bowiem decyduje o tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a przedmiotem sprawy. Musi to być nadto interes o charakterze osobistym, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Od tak pojętego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Inaczej mówiąc pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu, należy ustalić według norm prawa materialnego. Natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakieś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W postępowaniu w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym, tak rozumiany interes prawny należało ustalić w oparciu o przepisy powołanej wcześniej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji ostatecznej), wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia marszałka województwa w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa. W zezwoleniu określa się: warunki wykonywania przewozów; przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób (art. 20 ust. 1 u.t.d.). Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż: 5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych; 5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych lub międzynarodowych przewozów regularnych; rok – na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych (art. 21 ust. 1 pkt 1-3 u.t.d.). Analiza powyżej powołanych przepisów, w szczególności art. 21 ust. 1 u.t.d. wskazuje, iż postępowanie w sprawie o wydanie zezwolenia prowadzone jest wyłącznie na wniosek przedsiębiorcy, zaś udzielone zezwolenie określa prawa i obowiązki tylko tego przedsiębiorcy, któremu zostało wydane. Tym samym w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, iż skarżący, który nie był stroną w postępowaniu zwyczajnym o udzielenie zezwolenia nr 030/15, nie posiada interesu prawnego we wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...]. Udzielone bowiem S.S. zezwolenie nie dotyczy sfery praw i obowiązków skarżącego, a w szczególności w żaden sposób nie wpływa na zakres udzielonego skarżącemu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Nie przysługuje mu zatem przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym. Za prawidłowe w ocenie Sądu uznać należy także stanowisko Kolegium, zgodnie z którym, skarżący nie posiada przymiotu strony postępowania nadzwyczajnego, z uwagi na możliwe skutki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, dla interesu prawnego lub obowiązku podmiotu, który nie brał udziału w postępowaniu zwyczajnym. Wskazać bowiem należy, iż nawet ewentualne, hipotetyczne stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji ostatecznej o udzieleniu S.S. zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób, nie wywołałoby żadnych skutków na sferę praw i obowiązków skarżącego. Brak byłoby zatem jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy interesem prawnym a wynikiem postępowania nieważnościowego, co jest niezbędnym warunkiem uzyskania przymiotu strony. Natomiast wykazywany przez skarżącego interes prawny we wszczęciu przedmiotowego postępowania stanowi w istocie, jak słusznie uznał organ administracji, wyłącznie interes faktyczny, gdyż M.F., jako konkurencyjny przedsiębiorca wykonujący regularne przewozy osób na linii G- Ł, nie chce aby przewozy takie wykonywał również S.S., z uwagi na przewidywane zmniejszenie rentowności firmy skarżącego. Ta kategoria interesu nie umożliwia jednak skutecznego występowania w postępowaniu administracyjnym, czy to zwykłym, czy też nadzwyczajnym w charakterze strony postępowania. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie gwarantują bowiem przedsiębiorcy, który otrzymał zezwolenie na wykonywanie regularnego przewozu osób, że będzie on jedynym przedsiębiorcą wykonującym działalność na danej trasie przewozowej, czy też, że prowadzona przez niego firma transportowa będzie uzyskiwała określony przychód. Powtórzyć należy, że do uzyskania przymiotu strony nie jest wystarczającym wykazywanie jakiegokolwiek interesu, ale interesu o charakterze prawnym, powiązanym z istnieniem określonej normy prawnej, przewidującej w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwości wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności. W niniejszej sprawie taka sytuacja w sposób oczywisty nie miała miejsca. Powoływany przez pełnomocnika skarżącego art. 22a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako źródło interesu prawnego M.F., jest przepisem wskazującym na okoliczności, które, powinny czy też mogą skutkować odmową udzielenia przedsiębiorcy zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Jest to zatem norma, której adresatem jest organ administracji, a konsekwencje zastosowania tej normy mogą mieć wpływ jedynie na interes prawny przedsiębiorcy starającego się o udzielenie zezwolenia, gdyż wystąpienie przesłanek o których mowa w tym przepisie może uniemożliwić wnioskodawcy otrzymanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Przepis ten stanowi bowiem, iż organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1: 1) odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji; 2) mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności: a) zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników, b) zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, c) (uchylona), d) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Ewentualny nawet brak analizy wystąpienia przesłanek z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym przez organ administracji, który prowadził postępowanie w sprawie udzielenia S.S. zezwolenia nr 030/2015 na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej G-Ł, nie daje podstawy do twierdzenia, że doszło do naruszenia cytowanego przepisu. W zakresie okoliczności wymienionych w art. 22 a ust. 1 pkt 2 lit. a i b ww. ustawy organ orzeka bowiem w ramach uznania administracyjnego, zatem nawet ustalenie wystąpienia tych okoliczności, nie obliguje organu do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia. Z przepisu tego nie wynika również uprawnienie dla przedsiębiorcy, który wykonuje przewozy regularne na linii, dla której zagrożeniem może być linia, będąca przedmiotem wniosku o udzielenie zezwolenia, do żądania od organu administracji prowadzącego w tym zakresie postępowanie, aby dokonał oceny wystąpienia okoliczności z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym, czy też w razie stwierdzenia istnienia tych okoliczności, aby wydał decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia. Tym samym, w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Marszałka Województwa Ł. z dnia [...], a zarzut skargi co do naruszenia art. 61a § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. uznać należało za bezzasadny. Za nietrafne Sąd uznał także pozostałe zarzuty skargi. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia nr 030/2015 S.S., w sposób prawidłowy dokonało ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, a motywy wydanego rozstrzygnięcia przedstawiło w uzasadnieniu, które odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. D.Cz.