III SA/Łd 864/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2016 roku sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92 a ust. 1-6, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., póz. 1414 ze zm.), Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, art. 15 ust. 8 Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 ze zm.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1), art. 15 ust 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na W. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Transport Drogowy Ciężarowy W. W. z siedzibą w [...] kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych za naruszenie przepisów transportu drogowego. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Powyższe ustalono podczas kontroli samochodu ciężarowego marki MAN o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 8 listopada 2014 r. na drodze krajowej nr 5 w miejscowości S. na Al. [...]. Zatrzymanym pojazdem kierował M. V. Powyższym pojazdem realizowany był krajowy transport drogowy rzeczy. Przebieg i wyniki kontroli zamieszczono w protokole kontroli nr [...] z dnia 8 listopada 2014 r. Organ I instancji po rozpoznaniu przedmiotowej sprawy wydał w dniu [...] decyzję nr [...], na mocy której nałożył na stronę postępowania karę pieniężną w wysokości 5000 zł złotych. Od powyższej decyzji strona pismem z dnia 9 marca 2015 r. złożyła odwołanie. Wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy rzeczywistego stanu faktycznego i w konsekwencji naruszenie art. 107 § 3 kpa. Ponadto strona podniosła również naruszenie art. 81 kpa poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zgromadzonego materiału dowodowego. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy o transporcie drogowym użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 1.12.1985. str. 21). Organ odwoławczy poinformował, iż w dniu 2 marca 2015 roku wszedł w życie art. 34 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. .Urz. UE.L Nr 60, str. 1), zgodnie z którym kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Stosownie do art. 48 rozporządzenia 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego jednocześnie zauważył, iż po wejściu w życie rozporządzenia 165/2014 stosownie do treści art. 47 rozporządzenia, wszelkie odesłania do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014. Zważyć należy, iż wejście w życie rozporządzenia należy rozumieć w kontekście bezpośredniego stosowania prawa UE, co oznacza że dla jego obowiązywania nie jest wymagana zgoda Państw Członkowskich UE, czy też dodatkowe czynności po stronie Państw Członkowskich. Bezpośrednie obowiązywanie prawa Unii Europejskiej oznacza, że normy tego prawa od dnia wejścia w życie stają się częścią porządku prawnego, który obowiązuje w państwie członkowskim (są elementem krajowego porządku prawnego), obok norm prawa krajowego. Normy te nie wymagają inkorporacji do krajowego porządku prawnego. Jednakże stosowanie rozporządzenia zawsze może być ograniczone i odłożone w czasie, stosownie do postanowień szczególnych rozporządzenia. Skutkiem zawieszenia odłożenia stosowania w czasie rozporządzenia jest zaś jego nieobowiązanie w znaczeniu wąskim, tj. niewywoływanie skutków prawnych w określonym zakresie. Bezpośrednie stosowanie prawa Unii Europejskiej oznacza, że normy tego prawa stanowią podstawę prawną działań organów państw członkowskich (organów krajowych). Zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85 zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5000 złotych sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce .lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Analiza danych cyfrowych przeprowadzona w dniu 8 listopada 2014 roku wykazała, że urządzenie rejestrujące zainstalowane w pojeździe marki MAN o nr rej. [...] do momentu zatrzymania do kontroli na karcie kierowcy nie zarejestrowało wskazań w zakresie prędkości pojazdu, przebytej drogi oraz aktywności kierowcy. W ocenie organu bezspornym jest fakt popełnienia naruszenia w postaci nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organ uznał, że konieczne jest jeszcze rozstrzygnięcie, czy karze pieniężnej podlegać powinien pracodawca, w sytuacji, w której jak twierdzi, wyłączną odpowiedzialność powinien ponieść kierujący pojazdem. Wskazał, że powoływany przez stronę przepis art. 92b ustawy o transporcie drogowym nie może mieć zastosowania w mniejszej sprawie, z uwagi na fakt, że odnosi się on jedynie do naruszeń w nim wskazanych, wśród których nie ma naruszenia za które ukarany został skarżący. Podnoszone przez stronę przesłanki egzoneracyjne (zwalniające z odpowiedzialności) mogą być zatem rozpatrywane wyłącznie pod kątem art. 92c ww. ustawy. Zgodnie z nim, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Organ wskazał, iż znowelizowany art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazuje na tożsame przesłanki z tymi wyrażonymi w poprzednim stanie prawnym (sprzed 1 października 2012 r.) art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Organ powołał orzecznictwo NSA, zgodnie z którym okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i 93 ust. 7 u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenie kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. A zatem, brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Wskazane w art. 92c utd., przesłanki egzoneracyjne (zwalniające z odpowiedzialności) odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej materii jednolite. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa). Organ I instancji nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), albowiem oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej i jasnej oceny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji także zawiera elementy określone w art. 107 kpa. Organ odwoławczy uznał, że argumenty użyte przez skarżącego przedsiębiorcę w toku postępowania odwoławczego, nie mogą być uwzględnione. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Nadto organ zwrócił uwagę, że z zebranego materiału dowodowego nie wynikają okoliczności prowadzenia pojazdu w okresach nierejestrowania aktywności kierowcy przez innego kierującego niż M. V. Z zapisów tachografu cyfrowego wynika, iż pojazd marki MAN o nr rejestracyjnym [...] prowadzono bez karty kierowcy: w dniu 07.11.2014 r. w godzinach od 10:46 do 20:36 czasu UTC, w dniu 06.11.2014 r. w godzinach od 14:57 do 15:59 czasu UTC, w dniu 05.11,2014 r. w godzinach od 15:09 do 23:17 czasu UTC, w dniu 04.11.2014 r. w godzinach od 14:03 do 16:35 czasu UTC, w dniu 03.11.2014 r. w godzinach od 09:44 do 22:47 czasu UTC. Analiza danych cyfrowych pozwala na stwierdzenie, że ww. pojazdem realizowano zadania przewozowe bez włożonej karty kierowcy. Nie może się ostać argumentacja odwołującego, że przewozy realizowane bez rejestrowania aktywności kierowcy mogły mieć swoje oparcie w treści art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Należy podnieść, że to na stronie postępowania ciąży obowiązek wskazania przesłanki, z której wywodzi stosowanie wobec niej wyjątków od przepisów art.5-9 ww. rozporządzenia. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności wyliczone w art. 13 ww. rozporządzenia. Ponadto organ odwoławczy nie dał wiary zeznaniom świadka – M. V. z dnia 8 listopada 2014r. jako niespójnych, sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania. Kierujący zasłaniając się niepamięcią co do faktów odległych jedynie o pięć dni od dnia przesłuchania nie potrafił wskazać miejsca i godziny rozpoczęcia pracy w dniach od 3 listopada 2014 r. do 7 listopada 2014 r. Również za niewiarygodne organ uznał zeznania w zakresie "podwożenia" kierującego przez małżonkę pracodawcy do miejsca rozpoczęcia pracy Pana M. V. Zaznaczyć należy, że odległość drogowa między punktem początkowym i końcowym wynosi ok. 200 km. Ponadto okoliczność, na którą powołał się świadek nie została w żaden sposób uwiarygodniona przez stronę. Co więcej, strona nie wskazała dowodów, z których wynikałoby, że kontrolowany pojazd w ww. okresach nierejestrowania aktywności kierowcy, był prowadzony przez innego kierującego. Organ powołał stanowisko prezentowane w orzecznictwie, zgodnie z którym wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę -podmiot wykonujący przewóz w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Przedsiębiorca powinien przed każdorazowym podjęciem zadania przewozowego sprawdzać, czy kierowcy przestrzegają przepisów prawa. Z kolei w trakcie wykonywania zadania przewozowego powinien skutecznie nadzorować kierowcę wykonującego na jego rzecz przewóz drogowy. Niewątpliwie też osoba podejmująca się prowadzenia działalności gospodarczej, musi zdawać sobie sprawę z ciężarów jakie na niej spoczywają oraz ze związanego z tym ryzyka. Przedsiębiorca powinien, więc obmyślać takie rozwiązania organizacyjne, które zapewnią przestrzeganie obowiązujących przepisów. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W związku z czym zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów w powyższym zakresie należy uznać za bezzasadne. Na powyższą decyzję W. W. wniósł skargę do WSA w Łodzi wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez podjęcie błędnego rozstrzygnięcia, naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie czynności dowodowych jedynie do zbadania okoliczności umożliwiających nałożenie kary pieniężnej z całkowitym pominięciem okoliczności, w których ustawodawca dopuszcza odstąpienie od stosowania sankcji wobec podmiotu wykonującego przewóz drogowy, naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie nie uwzględniając okoliczności i faktów przytaczanych w treści odwołania oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolne zinterpretowanie stanu faktycznego oraz nie odniesienie się do argumentów i zarzutów zawartych w odwołaniu lub odniesienie się do nich w sposób wybiórczy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w dniu 7 listopada 2014r. o fodz.915 przejął pojazd w P. i pojechał nim do M. Tachograf jednak wyrzucał kartę kierowcy. W związku z czym skarżący rejestrował aktywność kierowcy ręcznymi wpisami na odwrotnej stronie wydruku z tachografu. W czasie kontroli M. V. okazał wydruk z zarejestrowanym dowozem do Międzyborza oraz wydruk skarżącego z naniesionymi ręcznie okresami aktywności kierowcy. W dniach 3 – 6 listopada 2014r. realizowano przewozy w ramach gospodarstwa rolnego co zwalniało z obowiązku rejestrowania okresów aktywności kierowcy. Organy nie wyjaśniły czy wystąpiły przesłanki wymienione w art.13 ust.1 rozporządzenia nr 3821/85 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią art.92a.) ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012r. poz.1265 z późn. zm.) dalej u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art.92 a ust.3 wymienionej ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40.000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. W myśl art.92 ust.6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący został ukarany za naruszenie przepisów transportu drogowego polegające na nierejestrowaniu w okresie od 3 do 7 listopada 2014r. za pomocą tachografu cyfrowego na karcie kierowcy wskazań co do prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Do naruszenia przepisów doszło w dniach 3 – 7 listopada 2014r. W związku z czym powstała wątpliwość jakie przepisy mają zastosowanie do tego naruszenia. Dotychczas obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady (EWG0 nr 3821/85 z 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz. Urz. UE.L nr 370, poz. 8). Wymienione rozporządzenie zostało uchylone przez przepis art.,47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L. nr 60 poz. 1). Zgodnie z treścią tego przepisu uchyla się rozporządzenie (EWG) nr 3821/85. Odesłanie do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłanie do niniejszego rozporządzenia. W myśl zaś art.48 rozporządzenia nr 165/2014 wchodzi ono w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (tzn.1 marca 2014r.). Z zastrzeżeniem środków przejściowych, o których mowa w art. 46, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r. Jednakże art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie od dnia 2 marca 2015 r. W myśl art.46 rozporządzenia nr 165/2014 w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu - przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia. Analiza przepisu art.46 rozporządzenia nr 165/2014 wskazuje, że przejściowo (do 2 marca 2015r.) nadal obowiązywało rozporządzenie nr 3821/85. Wobec tego, że naruszenie przepisów transportu drogowego w niniejszej sprawie miało miejsce w dniach 3 – 7 listopada 2014r. mają do niego zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 3821/85. W myśl art.13 rozporządzenia nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Zgodnie z treścią art.15 ust.2 wymienionego rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy kierowcy prowadzącego pojazd. Zgodnie z treścią art.15 ust.8 cytowanego rozporządzenia zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 8 listopada 2014r. został zatrzymany do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki MAN nr rej. [...] kierowany przez M. V. Pojazdem tym wykonywany był krajowy transport drogowy w imieniu i na rzecz skarżącego, który prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Transport Drogowy Ciężarowy W. W. w [...]. W wyniku kontroli ustalono nierejestrowanie za pomocą tachografu cyfrowego na karcie kierowcy wskazań co do prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi w następujących dniach: 3 listopada 2014r. od godz.944 do godz.2247, 4 listopada 2014r. od godz.1403 do godz.1635, 5 listopada 2014r. od godz.1509 do godz.2317, 6 listopada 2014r. od godz.1457 do godz.1559 i 7 listopada 2014r. od godz. 1046 do godz.2036. Wskazywało na to zestawienie danych kierowcy oraz danych z tachografu cyfrowego. Tachograf cyfrowy rejestruje przemieszczanie się pojazdu nawet wówczas gdy karta kierowcy jest z niego wyjęta. Analiza danych z tachografu dokonana prze organy wskazuje, że w wymienionych dniach realizowano zadania przewozowe mimo wyjęcia karty kierowcy. Organy administracji trafnie uznały , że doszło do naruszenia przepisów transportu drogowego polegającego na nierejestrowaniu za pomocą tachografu na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Słusznie zatem nałożyły za to naruszenie karę 5000 zł (l.p.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż w dniu 7 listopada 2014r. od godz.915 W. W. przemieszczał się pojazdem z P. do M. i w czasie logowania karty cyfrowej tachograf wyrzucał kartę z urządzenia. W związku z czym skarżący wykonał przejazd do Międzyborza bez włożonej karty do tachografu zaś swoją aktywność rejestrował w postaci ręcznych wpisów na odwrotnej stronie wydruku z tachografu. Przede wszystkim należy podnieść, iż skarżący nie podnosił tej okoliczności w postępowaniu administracyjnym i przedstawił ją dopiero w postępowaniu sądowym. Dodać należy, iż zawiadomieniem z dnia 4 grudnia 2014r. W. W. został pouczony o przysługujących mu prawach w tym także o prawie do składania wniosków i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów (zawiadomienie doręczono 23 grudnia 2014r. - k.30 akt administracyjnych). Mimo takiego pouczenia skarżący dopiero w skardze przedstawił swoją wersję wykonania przejazdu w dniu 7 listopada 2014r. Organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do tej wersji w piśmie procesowym z 20 listopada 2015r. (k.34-35) i sąd podzielił argumentację tam przedstawioną. Podnieść należy, że skarżący nie dołączył wydruku z tachografu z ręcznie naniesionymi wpisami o którym jest mowa w skardze. Nie udowodnił także, że faktycznie wystąpiły problemy z chipem montowanym na karcie. Obowiązkiem skarżącego było udowodnienie okoliczności zwalniających go od odpowiedzialności. W. W. tego nie uczynił ani w postępowaniu administracyjnym ani sądowym. Wersja przedstawiona w skardze dotycząca przejazdu w dniu 7 listopada 2014r. nie została nawet uprawdopodobniona. W ocenie sądu nie zasługuje ona na wiarę. W piśmie procesowym organu z 20 listopada 2015r. trafnie podniesiono, że nowa wersja skarżącego przedstawiona w skardze stanowi linię jego obrony przygotowaną na potrzeby prowadzonego postępowania sądowego i nie została ona poparta żadnymi dowodami. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy administracji nie wyjaśniły czy w dniach 3,4,5 i 6 listopada 2014r. wystąpiły okoliczności zwalniające od obowiązku prowadzenia pojazdu bez karty kierowcy określone w art.13 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE L nr 102 poz.1 ze zm.). Zdaniem skarżącego w dniach 3 – 6 listopada 2014r. pojazd realizował przewozy w ramach gospodarstwa rolnego co, w jego ocenie, zwalniało z obowiązku rejestracji na podstawie art.13 ust.1 c.) rozporządzenia nr 561/2006. Należy zaznaczyć, iż na podstawie art.29 ust.1 i 2 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. z 2012r. poz.1155 ze zm.) do pojazdów wymienionych w art.13 ust.1 rozporządzenia nr 561/2006 nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3821/85. Wykazanie okoliczności w których mowa w art.13 ust.1 wymienionego rozporządzenia spoczywa jednak na przewoźniku a nie na organie. Tylko bowiem przewoźnik posiada wiedzę odnośnie okoliczności określonych w art.13 usty.1. Skarżący podniósł w skardze, że jego pojazd w dniach 3 – 6 listopada 2014r. realizował przewozy w ramach gospodarstwa rolnego (art.13 ust.1 c.) rozporządzenia nr 561/2006). W. W., w ocenie sądu, nie wykazał spełnienia przesłanek o których mowa w art.13 ust.1 c.) rozporządzenia. Przede wszystkim nie wykazał, że jego pojazd jest ciągnikiem rolniczym lub leśnym. Nie wyjaśnił także jakie konkretnie przewozy wykonywał w dniach 3 – 6 listopada 2014r. ( na rzecz jakiego podmiotu, w jakich godzinach, przez jakiego kierowcę oraz między jakimi miejscowościami). Nie wykazał także, iż była to działalność rolnicza lub leśna oraz w jakiej odległości od bazy wykonywano przewóz (czy do 100 km od bazy). Wiedzę w zakresie spełnienia przesłanek określonych w art.13 ust.1 c.) rozporządzenia nr 561/2006 posiadał jedynie skarżący i tylko on a nie organ mógł udowodnić, że przesłanki te zostały spełnione. W przekonaniu sądu W. W. nawet nie uprawdopodobnił wystąpienie okoliczności wymienionych w art.13 ust.1 c.) rozporządzenia. Ogólnikowe podniesienie w skardze, że w dniach 3 – 6 listopada 2014r. wykonywane były przewozy w ramach gospodarstwa rolnego nie jest wykazaniem okoliczności, o których mowa w art.13 ust.1 c.) rozporządzenia. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, iż organy administracji w sposób nieuzasadniony odmówiły wiarygodności zeznaniom M. V. Wbrew temu zarzutowi organy oceniły wiarygodność tych relacji i ocena ta nie ma charakteru dowolnego lecz mieści się w granicach swobodnej oceny, o której mowa w art.80 K.p.a. W szczególności trafnie podniesiono, że zeznania M.V. są niespójne i sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania. Świadek był przesłuchiwany w dniu 8 listopada 2014r. i trudno uznać za wiarygodne jego twierdzenia, że nie pamiętał jakie czynności zawodowe wykonywał w okresie kilku wcześniejszych dni (od 3 do 7 listopada 2014r.). Jego zaś wersja, że w dniu 7 listopada 2014r. został podwieziony do Międzyborza przez żonę skarżącego nie została w żaden sposób uwiarygodniona. Organy administracji szczegółowo odniosły się do zeznań M. V. i sąd podzielił prawidłowość tej oceny. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuzasadnione są zarzuty skargi naruszenia art.7,77 § 1,80 i 107 § 3 K.p.a. Wbrew temu zarzutowi organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, oceniły zebrane dowody w granicach swobodnej oceny oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcia. Zarzuty skargi w tym zakresie nie są zasadne. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że doszło do naruszenia przepisów o transporcie drogowym polegające na nierejestrowaniu za pomocą tachografu na karcie kierowcy wskazań co do prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Organy administracji prawidłowo zatem wymierzyły karę pieniężną za to naruszenie. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. R.T.