III SA/Łd 878/21

Dnia 16 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Asesor WSA Anna Dębowska, , Protokolant, , Asystent sędziego Beata Drożdż, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2022 roku sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w przypadku śmierci rolnika 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika [...] Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa A. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz K. D. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w A. z [...] r. o odmowie przyznania K.D. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w przypadku śmierci rolnika. W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 9 marca 2020 r. M.D. złożył za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2020, w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) 22 czerwca 2020 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął akt zgonu wnioskodawcy z datą zgonu – [...] r. 8 października 2020 r. K.D. wystąpiła do Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w A. z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w przypadku śmierci rolnika., w którym ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) na 2020 r po zmarłym mężu. Z uwagi na brak zakończonego postępowania spadkowego wraz z przedmiotowym wnioskiem strona złożyła zaświadczenie Sądu Rejonowego dla [...] w W., [...] Wydział Cywilny o prowadzonym przez sąd postępowaniu spadkowym (sygn. akt. [...]). 1 lutego 2021 r. strona nadała listem poleconym prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w W., [...] Wydział Cywilny z [...] r. o stwierdzeniu nabycia spadku po M.D., sygn. akt. [...]. Decyzją z [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania K.D. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w przypadku śmierci rolnika. 7 kwietnia 2021 r., z zachowaniem ustawowego terminu, strona nadała listem poleconym odwołanie od powyższej decyzji. Podniosła, iż w trakcie procedury składania wniosku wysłane zostały wszystkie niezbędne dokumenty, o których zostałam poinformowana przez pracownika Agencji, tj. zaświadczenie sądu o zarejestrowaniu wniosku o stwierdzenie nabycia spadku (z 2 października 2020 r.) oraz postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku (wystawione [...] stycznia 2021 r.). Niestety sposób funkcjonowania Sądu Rejonowego dla [...] w W. uniemożliwił stronie dopełnienie wszystkich formalności w terminie. Postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku o sygnaturze akt [...], które stało się prawomocne 16 grudnia 2020 r., zostało wystawione i podpisane przez sędzię [...] stycznia 2021 r. Co więcej [...] stycznia 2021r. został wystawiony dokument doręczenia wcześniej wymienionego postanowienia. W związku z tym termin 6 stycznia 2021 r. był niemożliwy do dotrzymania. W rezultacie tego, jak również sposobu działania Poczty Polskiej, ten dokument został złożony w dniu 1 lutego 2021 r. Strona nadmieniła także, że o opóźnieniach z uzyskaniem postanowienia sądowego, byli informowani telefonicznie pracownicy Agencji. Do odwołania strona dołączyła: prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w W., [...] Wydział Cywilny z [...] r. o stwierdzeniu nabycia spadku po M.D., sygn. akt. [...] oraz pismo przewodnie Sądu Rejonowego dla [...] w W., [...] Wydział Cywilny z [...] stycznia 2021 r. informujące o doręczeniu prawomocnego orzeczenia z dnia [...] r. Przywołaną na wstępie decyzją Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w A. z [...] r. o odmowie przyznania K.D. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w przypadku śmierci rolnika. Przytaczając treść art. 27 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1341, dalej jako "ustawa o płatnościach") organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 27 ust. 4 pkt 2 lit.b i ust. 5 powołanej ustawy w przypadku, gdy nie zostało zakończone postępowanie sądowe o stwierdzenie nabycia spadku, to spadkobierca dołącza do wniosku transferowego kopię wniosku o stwierdzenie nabycia spadku. Czyni to zadość wymogom formalnym wniosku (złożonego w trakcie postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym rolniku). Natomiast po wydaniu przez sąd postanowienia stwierdzającego nabycie spadku, wnioskodawca (spadkobierca) obowiązany jest złożyć prawomocne postanowienie - w terminie 21 dni od dnia jego uprawomocnienia się. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie powoduje, że to na wnioskodawcy, który złożył wniosek transferowy wraz z kopią wniosku o stwierdzenie nabycia spadku spoczywa ciężar dopełnienia powinności określonej w art. 27 ust. 5 ustawy o płatnościach. Oznacza to, że spadkobierca winien nie tylko dopilnować czy postępowanie w sprawie nabycia spadku zostało zakończone postanowieniem, ale również czy postanowienie sądu stało się prawomocne, a w takim przypadku uzyskać odpis prawomocnego postanowienia i złożyć organowi. Nie jest to jednak brak formalny wniosku podlegający uzupełnieniu na wezwanie organu. Omawiana konstrukcja zakłada bowiem, że skoro spadkobierca złożył wniosek w warunkach określonych w art. 27 ust. 4 pkt 2 ustawy, to wniosek ten nie był dotknięty brakiem formalnym, gdyż ustawodawca dopuścił posłużenie się alternatywnymi dokumentami, określonymi w punktach od 1 do 3 wskazanego przepisu (poprzez użycie spójnika "albo"). Natomiast z mocy regulacji wprowadzonej w jego ust. 5 - po złożeniu wniosku kompletnego formalnie, spadkobierca obowiązany był dopełnić określonego tam warunku, w przewidzianym terminie (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2021 r. sygn. akt I GSK1615/20). Następnie organ odwoławczy wskazał, iż w analizowanym przypadku postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym M.D. z [...] r. jest prawomocne od 16 grudnia 2020 r. Termin 21 dni na złożenie prawomocnego postanowienia do organu upłynął bezskutecznie z dniem 6 stycznia 2021 r. Strona złożyła je dopiero 1 lutego 2021 r. W związku z powyższym nie spełniła warunków przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w przypadku śmierci rolnika, co skutkuje odmową przyznania wnioskowanych płatności. W ocenie organu odwoławczego nie można przyjąć, że strona wykazała brak winy w uchybieniu terminu. Strona nie przedstawiła bowiem takich obiektywnych i niezależnych od niej okoliczności, które uniemożliwiły jej wystąpienie do sądu o odpis postanowienia po jego uprawomocnieniu, tak by dochować terminu 21 dni do jego złożenia w organie. Organ dostrzegł, że w uzasadnieniu odwołania strona ogólnikowo wskazała, iż "sposób funkcjonowania Sądu Rejonowego dla [...] w W. uniemożliwił jej dopełnienie wszystkich formalności w terminie." Odwołanie nie zawiera żadnych wyjaśnień w zakresie względów, które spowodowały, że prawomocne postanowienie strona otrzymała dopiero z pismem z [...] stycznia 2021 r., czy też argumentów przekonywujących o dołożeniu wszelkich starań w uzyskaniu tego dokumentu w takim czasie, by możliwe było dochowanie terminu jego przedłożenia organowi. Na ostateczną decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa skargę do sądu administracyjnego złożyła K.D., reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) art. 27 ustawy o płatnościach poprzez odmowę przyznania na rzecz skarżącej płatności, podczas gdy dochowała ona terminu na złożenie wniosku o wstąpienie w miejsce zmarłego rolnika, zaś przekroczenie terminu na przedłożenie do organu prawomocnego orzeczenia sądu spadkowego, nie wynikało z winy skarżącej i było podyktowane okolicznościami, na jakie skarżąca wpływu nie miała; 2) art. 6 i art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r., 735, dalej jako "k.p.a.") 3) art. 81a i art. 7a ust. 1 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości natury prawnej i faktycznej na korzyść skarżącej. Skarżąca wskazała, iż przekroczyła termin w przekazaniu do organu prawomocnego postanowienia o nabyciu spadku nie ze swojej winy i bez swojego wpływu na tą okoliczność. Skarżąca na bieżąco zabiegała przed Sądem Rejonowym dla [...] w W. o wydanie niezbędnego dla niej dokumentu, jednakże każdy kontakt z sądem kończył się informacją, że "ze strony sędziego prowadzącego sprawę nie został złożony jeszcze podpis". To zaś sprawiało, że czas mijał, a skarżąca nie mając żadnych innych środków przymusu, nie mogła wcześniej aniżeli 1 luty 2021 r. otrzymać prawomocnego postanowienia, które mogłaby przekazać organowi. Przewlekłe działanie organów sądownictwa sprawiło, że obecnie skarżącej odmawia się przyznania płatności, pomimo iż jest ona spadkobiercą beneficjenta, legitymuje się właściwymi dokumentami oraz wniosek o wstąpienie do sprawy złożyła w terminie wraz z niezbędnymi wówczas dokumentami. Tym bardziej, iż 1 lutego 2021 r., czyli miesiąc później aniżeli termin obliczony przez organ na przekazanie dokumentu, skarżąca otrzymała dopiero prawomocne postanowienie sądu spadkowego, które potwierdzało jej prawo do uzyskania stosownych płatności. Opóźnienie w terminie złożenia prawomocnego postanowienia wynikało z takich okoliczności, na jakie sama skarżąca nie miała wpływu. Niestety strony postępowań nie mają faktycznego wpływu na techniczne działanie sądów, lecz z tego tytułu nie powinny ponosić negatywnych konsekwencji. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z d 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako "p.p.s.a.") uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), albo stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach, w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do dnia doręczenia decyzji w sprawie o przyznanie tych płatności, płatności bezpośrednie przysługują jego spadkobiercy jeżeli spełnia on warunki do przyznania danej płatności, z tym że warunek posiadania numeru identyfikacyjnego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, uznaje się za spełniony, nawet jeżeli spadkobiercy został nadany numer identyfikacyjny, który nie może być wykorzystywany do ubiegania się o przyznanie płatności bezpośrednich. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, spadkobierca rolnika wstępuje do toczącego się postępowania na jego miejsce na wniosek złożony w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku (art. 27 ust. 2 ww. ustawy). W myśl art. 27 ust. 4 ustawy o płatnościach do wniosku, o którym mowa w ust. 2, spadkobierca rolnika dołącza: 1) prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku albo 2) w przypadku gdy nie zostało zakończone postępowanie sądowe o stwierdzenie nabycia spadku: a) zaświadczenie sądu o zarejestrowaniu wniosku o stwierdzenie nabycia spadku albo b) kopię wniosku o stwierdzenie nabycia spadku: – potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez sąd albo – potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo upoważnionego pracownika Agencji, wraz z potwierdzeniem nadania tego wniosku w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo kopią tego potwierdzenia potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza albo upoważnionego pracownika Agencji, albo 3) zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, spadkobierca rolnika składa prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku w terminie 21 dni od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia (art. 27 ust. 5 ustawy i płatnościach). Podkreślić należy, że postępowanie w zakresie przyznawania płatności jest sformalizowane, nakłada na strony obowiązek dokonywania czynności w określonej formie i terminach, których zaniechanie pociąga negatywne skutki dla wnioskodawcy. Termin określony w art. 27 ust. 5 ustawy o płatnościach, jest ustawowym terminem procesowym, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 29 października 2012 r. sygn. akt II GPS 3/12, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że 8 października 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w przypadku śmierci rolnika na rok 2020. [...] r. Sąd Rejonowy dla [...] w W. stwierdził nabycie spadku po M.D., które uprawomocniło się 16 grudnia 2020 r. Termin 21 dni na złożenie ww. postanowienia upłynął 6 stycznia 2021 r. Skarżąca przesłała do organu ww. prawomocne postanowienie sądu 1 lutego 2021 r. Strona faktycznie zatem uchybiła terminowi do złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, co w ocenie organu uzasadniało odmowę przyznania wnioskowanych płatności. Podkreślenia w tym miejscu wymaga jednakże, że w dacie rozstrzygania z wniosku skarżącej, tak przez organ pierwszej instancji ([...] r.), jak i Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR ([...] r.), organ winien posiadać wiedzę, że 16 grudnia 2020 r. wszedł w życie przepis art.15 zzzzzn2, dodany ustawą o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255 ze zm., dalej jako "ustawa COVID-19"), który z założenia ma stanowić dodatkową ochronę prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie określonych terminów. Zgodnie bowiem z art.15 zzzzzn2: "1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.". Powołana regulacja wprowadziła nową, dodatkową procedurę w okresie trwania pandemii i licznych zakażeń wirusem SARS-CoV-2, odnośnie do terminów, którym uchybiono po 16 grudnia 2020 r., wówczas obowiązkiem organu jest zawiadomienie strony o uchybieniu terminu (art. 15 zzzzzn2 ust. 1), wyznaczenie stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2) oraz pouczenie o treści ust. 3 tego przepisu wydłużającego termin na złożenie wniosku z 7 do 30 dni. Jak wyżej wspomniano, organ całkowicie pominął omawiany obowiązujący przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. Z akt sprawy nie wynika aby w stosunku do strony wdrożona została procedura wynikająca z wyżej przytoczonej normy. Tymczasem okoliczności sprawy wskazują, że w sprawie spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19. Opisany w art. 27 ust. 5 ustawy o płatnościach termin procesowy do złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, należy uznać za przewidziany przepisami prawa administracyjnego termin, którego niedochowanie powoduje popadnięcie przez stronę w opóźnienie skutkujące pozbawieniem jej prawa do pomocy w postaci dopłat. Powyższe oznacza, że obowiązkiem organu było podjęcie dodatkowych czynności, których zaniechał. Po stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia prawomocnego postanowienia o nabyciu spadku, organ winien zawiadomić stronę o uchybieniu terminu (art. 15 zzzzzn2 ust. 1), wyznaczyć stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2) oraz pouczyć o treści ust. 3 tego przepisu wydłużającego termin 7 dni z art. 58 § 2 k.p.a. do terminu 30 dni. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. To zaś implikuje w szczególności powinność rozpoznawania i rozstrzygania spraw przez organy administracji na gruncie obowiązującego aktualnie (tj. na dzień orzekania przez dany organ) stanu prawnego. W ocenie sądu, brak zastosowania regulacji art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 i wydanie rozstrzygnięcia o odmowie przyznania K.D. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w przypadku śmierci rolnika, narusza w istotny sposób zasadę praworządności, ale i zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), w świetle której, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, oraz zasadę prowadzenia postępowania w sposób w sposób budzący zaufanie do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z [...] r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. Do niezbędnych kosztów postępowania sąd zaliczył koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), uiszczony wpis w kwocie 200 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ uwzględni powyższe uwagi i najpierw wdroży omówioną wyżej procedurę przewidzianą w art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, a następnie - ewentualnie - wyjaśni okoliczności związane zawinionym lub niezawinionym uchybieniem przez stronę terminowi na złożenie prawomocnego postanowienia spadkowego z uwzględnieniem występującego w kraju stanu epidemii wpływającego w istotny sposób na sprawność funkcjonowania urzędów i instytucji. is