III SA/Łd 890/14

Dnia 28 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. W dniu 22 września 2014 roku D. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W skardze strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zawarła również wniosek o "wstrzymanie wykonania decyzji poprzez udzielenie ochrony tymczasowej, która zapobiegnie pogłębianiu się szkody poniesionej w wyniku toczącego się od 9 lat postępowania egzekucyjnego". Skarżąca wskazała, że organ egzekucyjny zajął wszystko, co mieści się katalogu zajęć i mimo comiesięcznego krytycznego uszczuplenia emerytury sporna kwota zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok rośnie. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego poprzez wstrzymanie wykonania decyzji przez organ. Zapobiegnie to, jak wskazała niebezpieczeństwu wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowaniu trudnych do odwrócenia skutków. Zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2014 roku sędzia sprawozdawca wezwał skarżącą do wyjaśnienia, czy wniesiona do sądu administracyjnego skarga zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, a jeżeli tak to jakiego (należy podać organ, który wydał akt, numer i datę wydania aktu) w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że skarga nie zawiera wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. W piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2015 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie sądu skarżąca wskazała, że skarga zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej, tj. ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., nr 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z uwagi na fakt, że w rozpoznawanej sprawie istnieje rozbieżność pomiędzy przedmiotem rozpoznawanej skargi, tj. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. należy ustalić, czy decyzja będąca przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania może być zakwalifikowana jako wydana "w granicach tej samej sprawy". Dopiero bowiem pozytywne przesądzenie tej kwestii pozwoli na rozważenie możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ono sprawy w ujęciu materialnym. W związku z powyższym, o postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, takiego samego przedmiotu i stanu faktycznego (por. uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001/1/7; oraz postanowienia NSA: z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OZ 751/10, z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II GZ 246/10, czy z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1368/10 –www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w piśmiennictwie podkreśla się, że kluczowe dla zakresu stosowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ma znaczenie, jakie przyjmuje się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. Przyjmuje się, że ustawodawca odsyła do pojęcia "sprawy administracyjnej" w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość (granice) wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku administracyjnoprawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku (czyli węzła praw i obowiązków stron stosunku) oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 300). W ocenie sądu, tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej nie umożliwia jednak wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu wymiarowym (decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego), w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wydane na podstawie art. 56 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). Przede wszystkim, kwestia określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 roku oraz kwestia zawieszenia (odmowy zawieszenia) postępowania egzekucyjnego nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniu organ nie odnosił się do kwestii zasadności określenia zobowiązania podatkowego. Możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest uzależniona od badania zasadności decyzji wydanej w postępowaniu wymiarowym, stąd też organ nie przeprowadzał ponownej, odmiennej wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę określenia zobowiązania podatkowego. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak postanowieniu. a.ł.