III SA/Łd 899/17

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 4 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany nazwiska postanawia przyznać skarżącemu R. F. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata a.l. III SA/Łd 899/17 Uzasadnienie R.F. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy zmiany nazwiska. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". W uzasadnieniu wniosku strona wskazała na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną, fakt posiadania orzeczonego stopnia niepełnosprawności. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z dwoma synami (19 lat i 14 lat). Jest współwłaścicielem domu o powierzchni 48 m2, jak podkreślił z okresu międzywojennego, przeznaczonego do remontu oraz współwłaścicielem działki, na której ten dom jest posadowiony. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Z oświadczenia wynika także, że jedyne dochody gospodarstwa domowego stanowi renta z KRUS w kwocie 1.160 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 200 zł. Skarżący wskazał na ponoszone wydatki (w tym na media, wywóz nieczystości, podatki, leki, ogrzewania, żywność), które w praktyce są równe kwocie osiąganych dochodów. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego referendarz miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Wskazać należy w związku z tym na sytuację materialno-bytową skarżącego. W szczególności należy mieć na uwadze fakt, że jedyne dochody gospodarstwa domowego stanowi renta z KRUS w kwocie 1.160 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 200 zł. Skarżący wskazał przy tym, że ponosi wydatki (w tym na media, wywóz nieczystości, podatki, leki, ogrzewania, żywność) , które w praktyce są równe kwocie osiąganych dochodów. Istotne jest także, iż skarżący ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 19 i 14 lat. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem, nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. W ocenie referendarza sądowego, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika z uwagi na swoją sytuację materialną. Stąd też uznać należy, że spełnione zostały przesłanki do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. a.l.