III SA/Łd 90/18

Dnia 6 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 roku sprawy ze skargi A. K. i A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne w toku postępowania egzekucyjnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz w zw. z art. 17 § 1, art. 54 § 1 i § 5 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 599 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia A. K. i A. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W.z dnia [...] r., nr [...] o oddaleniu, jako nieuzasadnionej skargi na czynności egzekucyjne, utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie organu l instancji w mocy. Na powyższe postanowienie A. K. i A. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zarzucili naruszenie: -art. 118 § 1 w zw. art. 59 § 1 pkt 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm.) poprzez odmowę umorzenia postępowania w sprawie i wydanie decyzji wymiarowej w stosunku do skarżących pomimo, że od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa za poszczególne miesiące upłynęło ponad 5 lat, - art. 118 § 2 w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 i 208 § 1 O.p. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odmowę umorzenia postępowania w sprawie i wydanie decyzji wymiarowej pomimo, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z uwagi na upływ w z dniem 1 stycznia 2011 r. trzyletniego terminu przedawnienia (decyzja wymiarowa w stosunku do skarżącego wydana została 5 września 2009 r.), -art. 70 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji wymiarowej pomimo, że zobowiązania podatkowe spółek: A. Spółka z o.o. i B. Spółka z o.o. uległy przedawnieniu; - art. 233 § 1 pkt 1 lit. a O.p. (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt l FPS 1/12), przez gdzie przy zastosowaniu art. 59 § 1 pkt 1 O.P. niedopuszczalnym jest, aby w sposób nieograniczony po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego organy mogły prowadzić postępowanie i orzekać o wysokości tego zobowiązania jeśli wcześniej podatki zostały zapłacone. -art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U.95.36.175) poprzez nieproporcjonalną ingerencję organów podatkowych w prawo własności strony skarżącej polegające na uniemożliwieniu skorzystania z uprawnienia do odliczenia podatku należnego wynikającego ze wskazanych faktur zakupowych od podmiotów gospodarczych z przyczyn od niego niezależnych, tj. związanych z nieuczciwymi praktykami stosowanymi przez podmioty trzecie względnie poprzez popełnienie przez nie przestępstwa oszustwa w stosunku do skarżącego, co stanowi środek nieproporcjonalny do celu jakim jest ochrona przed narażaniem Skarbu Państwa na uszczuplenie podatków. W oparciu o postawione powyżej zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. z dnia [...] r. i umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 lit. a. i art. 59 § 1 pkt 1 i 9 O.p., ewentualnie wnieśli o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 208 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę ze względu na bezprzedmiotowość postępowania w związku z przeprowadzoną egzekucją. Pełnomocnik Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Wniosek o cofnięcie skargi pozostawił do uznania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. e.o.