III SA/Łd 906/17

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry zarządza odmówić przyznania prawa pomocy a.l. III SA/Łd 906/17 Uzasadnienie K. A. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W toku postępowania skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, załączając następnie – po wezwaniu sądu – formularz wniosku na druku "PPF". Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i synem. Jest właścicielem mieszkania o powierzchni 54 m2 oraz działki o powierzchni 1.000 m2. Ponadto wykazał fakt posiadania kolejnego mieszkania o powierzchni 43 m2, w którym jak wyjaśnił zamieszkuje jego matka. Właścicielem mieszkania o powierzchni 42 m2 jest ponadto żona skarżącego. Skarżący jest właścicielem pojazdów: Audi A6, rok prod. – 2004 o szacunkowej wartości ok. 25.000 zł oraz Opel Corsa, rok. prod. – 2007 o szacunkowej wartości ok. 15.000 zł. Zgodnie z oświadczeniem skarżący prowadzi działalność gospodarcza, która przynosi straty. Obecnie utrzymuje się natomiast z zasiłku rehabilitacyjnego w kwocie 1.000 zł. Wykazał fakt posiadania oszczędności w kwocie 16.000 zł oraz 1.100 zł na koncie firmowym. Wskazał na wydatki, w tym: rata kredytu, czynsz, energia elektryczna, gaz, telewizja kablowa, koszty leczenia i rehabilitacji skarżącego i jego żony w łącznej wysokości ok. 1.500 zł. Z załączonych przez skarżącego zeznań podatkowych za lata 2014-2016 wynika, że w tym czasie osiągał przychody z prowadzonej działalności w wysokości ok. 280.000 – 300.000 zł, odnotowując odpowiednio w 2014 r. 4.163,55 zł dochodu, w 2015 r. 10.737,57 zł dochodu i w 2016 r. 32.276,26 zł dochodu. W roku 2017 jak wynika z zestawienia obrotów odnotowuje stratę na działalności w kwocie 3.720,98 zł. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tym samym wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać w związku z tym należy, iż skarżący posiada bieżące środki finansowe zgromadzone na rachunku bankowym w kwocie 16.000 zł oraz 1.100 zł na koncie firmowym. Powyższe wobec faktu, iż wpis od skargi w niniejszym postępowaniu wynosi 400 zł uniemożliwia uznanie braku faktycznych możliwości poniesienia kosztów postępowania w postaci opłacenia wpisu od skargi. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i jak wynika z przedłożonych dokumentów działalność ta była dotychczas dochodowa. W tym względzie należy przede wszystkim wskazać na wysokość osiąganych przychodów z prowadzonej działalności. Z przedłożonych deklaracji podatkowych wynika, że osiągał przychody z prowadzonej działalności w wysokości ok. 280.000 – 300.000 zł, odnotowując odpowiednio w 2014 r. 4.163,55 zł dochodu., w 2015 r. 10.737,57 zł dochodu i w 2016 r. 32.276,26 zł dochodu. W roku 2017 jak wynika z zestawienia obrotów odnotowuje stratę na działalności w kwocie 3.720,98 zł Powyższe dane świadczą o fakcie nieprzerwanego prowadzenia działalności gospodarczej, jak również o zakresie i skali prowadzonej działalności gospodarczej (biorąc pod uwagę wysokość przychodów). Fakt odnotowania w ostatnich miesiącach niewielkiej straty na działalności nie przesądza o jej generalnej niedochodowości. Sytuacja materialna skarżącego może ulegać bowiem zmianom, obecnie mało dochodowa działalność gospodarcza, nie przekreśla prawdopodobieństwa przynoszenia dochodu w przyszłości. Jedynie na marginesie wskazać należy na fakt posiadania przez skarżącego dwóch pojazdów mechanicznych: Audi A6, rok prod. – 2004 o szacunkowej wartości ok. 25.000 zł oraz Opel Corsa, rok. prod. – 2007 o szacunkowej wartości ok. 15.000 zł oraz fakcie posiadania przez skarżącego i jego żonę łącznie trzech lokali mieszkalnych, których szacunkową wartość wyliczyli na ok. 470.000 zł. Z tych względów, w stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie, należy uznać, że brak jest podstaw uzasadniających przyznanie skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Nie zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć należy w tym miejscu, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych jest rozwiązaniem wyjątkowym i może dotyczyć tylko tych osób, które znalazły się w sytuacji uniemożliwiającej ich poniesienie. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Tego rodzaju sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności referendarz sądowy stwierdził, że skarżący nie wykazał w sposób przekonujący i wystarczający, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, a ich uiszczenie spowoduje uszczerbek dla utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. a.l.