III SA/Łd 907/18

Dnia 8 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2019 roku sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat L. G.-Ś. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 49 lok. 6 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Decyzją z (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza (...) z (...) o odmowie przyznania H. B. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że we wniosku złożonym 28 czerwca 2018 r. H. B. wykazała, iż posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu (najem). Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 23,03 m2. Mieszkanie jest wyposażone w instalacje: centralnego ogrzewania, centralnie ciepłej wody. Brak jest instalacji gazu przewodowego. Dochód wnioskodawczyni w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, według złożonej deklaracji o dochodach, wyniósł 5 034,99 zł, co miesięcznie stanowi 1 678,33 zł. Łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosła 216,16 zł i w takiej wysokości została potwierdzona przez zarządcę domu – Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w (...). Zaskarżoną decyzją organ I instancji odmówił przyznania H. B. dodatku mieszkaniowego ze względu na fakt, że kwota udziału własnego w kosztach utrzymania mieszkania (335,67 zł) jest wyższa od ponoszonych opłat za zajmowane mieszkanie (221,83 zł) o 113,84 zł. Ponadto w uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a powierzchnia użytkowa lokalu (23,03 m2) nie przekracza normatywnej powierzchni dla jednej osoby (35 m2). W odwołaniu od tej decyzji skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z odmową przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ II instancji stwierdził, że "zasiłek pielęgnacyjny" i "dodatek pielęgnacyjny" trzeba traktować jako określenia mieszczące się w pojęciu "zasiłki pielęgnacyjne", których zgodnie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 180) nie wlicza się do dochodu. Stąd też należało dokonać ponownej oceny wniosku pod kątem przysługiwania wnioskodawcy prawa do dodatku mieszkaniowego i jego wysokości z uwzględnieniem pomniejszenia dochodu o kwoty dodatków pielęgnacyjnych. Organ II instancji uznając, że dodatek mieszkaniowy nie może jednak zostać skarżącej przyznany podniósł, iż według zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) z 26 czerwca 2018 r. skarżąca w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2018 r. otrzymała emeryturę w miesięcznej wysokości 1 267,99 zł. W zaświadczeniu zawarto informację, iż w podanej kwocie świadczenia nie został uwzględniony wypłacany dodatek pielęgnacyjny w wysokości 215,84 zł. Zaświadczenie nie obejmuje marca 2018 r., lecz biorąc pod uwagę załączoną wraz z wnioskiem o dodatek mieszkaniowy deklarację o wysokości dochodów za 3 miesiące (marzec-maj 2018 r.) i wskazaną w niej przez skarżącą kwotę emerytury przyjąć należało, że kwota otrzymanej emerytury w marcu 2018 r. była taka sama jak w kwietniu i maju 2018 r. (1 267,99 zł). W deklaracji o dochodach skarżąca wykazała również dochód z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego w kwocie 583,50 zł. Stosownie do art. 3 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dochód z prowadzenia gospodarstwa rolnego ustala się na podstawie powierzchni gruntów w hektarach przeliczeniowych i przeciętnego dochodu z 1 hektara przeliczeniowego, ostatnio ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1892). Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 22 września 2017 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2016 r. (M. P. poz. 884) przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego wynosił w 2016 r. 2 577 zł. Według oświadczenia z 28 czerwca 2018 r. o stanie majątkowym skarżąca posiada gospodarstwo rolne o pow. 1,4446 ha, w tym 0,9057 ha przeliczeniowego. Zdaniem organu II instancji, z powyższego wynika, że dochód z tego tytułu za okres trzech miesięcy stanowi kwotę 583,50 zł, co miesięcznie stanowi 194,50 zł. W tej sytuacji dochód skarżącej za okres od 1 marca do 31 maja 2018 r. wyniósł łącznie 4 387,47 zł, co miesięcznie stanowi kwotę 1 462,49 zł. Dochód gospodarstwa domowego skarżącej nie przekracza 150% najniższej emerytury (1 544,70 zł), a zatem udział własny w kosztach utrzymania mieszkania będzie stanowił kwotę 15% dochodu miesięcznego, tj. 219,37 zł. Ponadto mieszkanie zajmowane przez skarżącą nie jest wyposażone w instalację gazu przewodowego. Z tego tytułu za wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę. W niniejszej sprawie ryczałt wynosi 5,71 zł (10 kilowatogodzin x 0,5710 zł – cena 1 kilowatogodziny = 5,71 zł). Wydatki na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosły łącznie 221,87 zł (216,16 zł wydatki potwierdzone przez zarządcę + 5,71 zł ryczał za brak instalacji gazu przewodowego). Udział kosztów własnych w utrzymaniu mieszkania wynosi 219,37 zł. Wysokość obliczonego dodatku mieszkaniowego zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynosi zatem 2,50 zł [221,87 zł (łączne wydatki za mieszkanie) – 219,37 zł (udział własny) = 2,50 zł]. Stosownie do art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. W dniu wydawania decyzji kwota najniższej emerytury wynosi 1 029,80 zł miesięcznie. Zatem kwota graniczna – najniższa, od której przyznaje się dodatek mieszkaniowy wynosi 20,60 zł. W skardze na powyższą decyzję H. B. zarzuciła, że nie zostały uwzględnione jej "dowody, które pochodzą z ustawy z 2018 r.". "Uzasadnienia w obu przypadkach były oparte na ustawie z 2017 r.". Zdaniem skarżącej, w związku z powyższym zaistniała rażąca nieuzasadniona sprzeczność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 30 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu według norm prawem przewidzianych ani w części, ani w całości nieopłaconych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, że została wydana z naruszeniem art. 8 i art. 11 k.p.a. wobec ich niezastosowania. W uzasadnieniu zarzucono, że organ II instancji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie prawnej ustalił udział kosztów własnych skarżącej w utrzymaniu mieszkania na kwotę 219,37 zł, w jaki sposób ustalił kwotę 5,71 zł tytułem ryczałtu za brak instalacji gazu przewodowego. Nie wskazał także źródła na podstawie, którego określił wysokość najniższej emerytury, tj. 1 029,80 zł. W piśmie z 15 lutego 2019 r. organ administracji nie zgodził się z zarzutami skarżącej sformułowanymi w piśmie z 30 stycznia 2019 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.), stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji nie wykazała, że została ona wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd uznał zatem, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017r., poz. 180 ze zm.) w zw. z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017, poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej: k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...), utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia (...) w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz zawarte w aktach wykonawczych do tej ustawy, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., nr 156, poz. 1817 ze zm.) i w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie sposobu przeprowadzania wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy i innych członków gospodarstwa domowego, a także wzoru legitymacji pracownika upoważnionego do przeprowadzania wywiadu (Dz. U. z 2013 r., poz. 589). Dodatek mieszkaniowy jest to świadczenie przyznawane oraz wypłacane przez właściwy organ osobom fizycznym po spełnieniu przesłanek określonych w tej ustawie. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Przy wydawaniu decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego uwzględnia się kwotę najniższej emerytury obowiązującą w dniu złożenia wniosku, ogłaszaną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887, 1948, 2036 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 2 i 38) - art. 3 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220), świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 roku o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 575, 1583 i 1860 oraz z 2017 r. poz. 60). Natomiast dochód z gospodarstwa rolnego ustala się zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 ustawy, tj. dochód z prowadzenia gospodarstwa rolnego ustala się na podstawie powierzchni gruntów w hektarach przeliczeniowych i przeciętnego dochodu z 1 hektara przeliczeniowego, ostatnio ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 617 i 1579). Ustawodawca sprecyzował zatem, co należy rozumieć pod pojęciem dochodu. Kolegium prawidłowo uznało, że "zasiłek pielęgnacyjny" i "dodatek pielęgnacyjny" trzeba traktować jako określenia mieszczące się w pojęciu "zasiłki pielęgnacyjne", których zgodnie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych nie wlicza się do dochodu. Powyższe stwierdził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 10 grudnia 2009 r., I OPS 8/09. Wobec powyższego, Kolegium prawidłowo stwierdziło, że dochód skarżącej za okres od 1 marca do 31 maja 2018 r. wyniósł łącznie 4 387,47 zł, co miesięcznie stanowi kwotę 1 462,49 zł. Powyższe Kolegium ustaliło na podstawie zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) z 26 czerwca 2018 r., z którego wynika, że skarżąca w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2018 r. otrzymała emeryturę w miesięcznej wysokości 1 267,99 zł. W zaświadczeniu zawarto informację, że w podanej kwocie świadczenia nie został uwzględniony wypłacany dodatek pielęgnacyjny w wysokości 215,84 zł. Zaświadczenie nie obejmuje marca 2018 r., lecz biorąc pod uwagę załączoną wraz z wnioskiem o dodatek mieszkaniowy deklarację o wysokości dochodów za 3 miesiące (marzec-maj 2018 r.) i wskazaną w niej przez skarżącą kwotę emerytury przyjąć należało, że kwota otrzymanej emerytury w marcu 2018 r. była taka sama jak w kwietniu i maju 2018 r. (1 267,99 zł). W deklaracji o dochodach skarżąca wykazała również dochód z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego w kwocie 583,50 zł. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 22 września 2017 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2016 r. (M. P. poz. 884, wersja od 22 września 2017 r.) przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego wynosił w 2016 r. 2 577 zł. Według oświadczenia z 28 czerwca 2018 r. o stanie majątkowym skarżąca posiada gospodarstwo rolne o pow. 1,4446 ha, w tym 0,9057 ha przeliczeniowego. Powyższe potwierdza również decyzja Burmistrza (...) z dnia (...) w sprawie wymiaru podatku rolnego. Zdaniem organu II instancji, z powyższego wynika, że dochód z tego tytułu za okres trzech miesięcy stanowi kwotę 583,50 zł, co miesięcznie stanowi 194,50 zł. W tej sytuacji dochód skarżącej za okres od 1 marca do 31 maja 2018 r. wyniósł łącznie 4 387,47 zł, co miesięcznie stanowi kwotę 1 462,49 zł. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi, stosownie do postanowień art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. W myśl art. 6 ust. 3 i 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, tj. czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 4a ww. ustawy nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie pkt 1 lit. a komunikatu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. 2018, poz. 216) - od dnia 1 marca 2018 r. kwoty najniższej emerytury i renty wynoszą: 1029,80 zł miesięcznie. Wobec powyższego, prawidłowo wskazało Kolegium, że dochód gospodarstwa domowego skarżącej nie przekracza 150% najniższej emerytury, czyli 1 544,70 zł. To zaś oznacza, że zgodnie z powołanym już art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy udział własny w kosztach utrzymania mieszkania będzie stanowił kwotę 15% dochodu miesięcznego, tj. 219,37 zł (1 462,49 zł x 15%). Wbrew zarzutom skargi kwota ta nie budzi żadnych wątpliwości., organ w uzasadnieniu decyzji wskazał podstawę prawną ustalającą kwotę najniższej emerytury. Przechodząc do dalszej części rozważań wskazać należy, że nie budzi wątpliwości, iż mieszkanie zajmowane przez skarżącą nie jest wyposażone w instalację gazu przewodowego. W tej sytuacji zastosowanie ma powołany wyżej § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Zgodnie z tym przepisem (którego treść przytoczyło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium), jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację gazu przewodowego, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 10 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, oraz równowartość 2 kilowatogodzin na każdą dodatkową osobę. Prawidłowo organ II instancji uznał, że w niniejszej sprawie ryczałt wynosi 5,71 zł [10 kilowatogodzin x 0,5710 zł (cena 1 kilowatogodziny) = 5,71 zł]. Powyższego wyliczenia dokonano na podstawie załączonej do akt sprawy faktury PGE Obrót S.A. Oddział z siedzibą w (...) z 10 maja 2017 r.. Zgodnie z tą fakturą, po odliczeniu opłat stałych (dystrybucyjnej stałej oraz przejściowej) i opłaty abonamentowej, wartość faktury za 20 kwh wyniosła 9,29 zł x 23% VAT, tj. 11,42 zł, co za 10 kwh daje wartość 5,71 zł. Zdaniem Sądu, niepowołanie się przez organ na ww. fakturę nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, który dawałby podstawę do uwzględnienie skargi. Wobec powyższego, wydatki wnioskodawczyni na mieszkanie za ostatni miesiąc wyniosły łącznie 221,87 zł, tj. 216,16 zł wydatki za ostatni miesiąc, potwierdzone przez zarządcę (wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z dnia 28 czerwca 2018 r.) + 5,71 zł ryczał za brak instalacji gazu przewodowego). Jak wyżej wykazano udział kosztów własnych wnioskodawczyni w utrzymaniu mieszkania wynosi 219,37 zł. Wysokość obliczonego dodatku mieszkaniowego zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynosi zatem 2,50 zł [221,87 zł (łączne wydatki za mieszkanie) – 219,37 zł (udział własny) = 2,50 zł]. Prawidłowo organ II instancji stwierdził, że dodatek mieszkaniowy nie może być skarżącej przyznany w wysokości 2,50 zł. Stosownie bowiem do treści art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. W dniu wydawania decyzji kwota najniższej emerytury wynosi 1 029,80 zł miesięcznie. Zatem kwota graniczna - najniższa, od której przyznaje się dodatek mieszkaniowy wynosi 20,60 zł. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.). B.K.