III SA/Łd 91/06

Dnia 20 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Agata Brolik-Appel, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. nr [...] z dnia [...] 2. stwierdza nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. znak [...] z dnia [...] III SA/Łd 91/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. działający na podstawie art. 12 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz.U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 1983 r., Nr 65, poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U, nr 132 poz. 1115) i art. 138 § l pkt. l kpa po zapoznaniu się z prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II S.A./Łd .701/99 oraz po analizie zgromadzonej dokumentacji i rozpatrzeniu odwołania A. J. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia występujących u A. J. schorzeń jako choroby zawodowej pod postacią: następstw przewlekłego zatrucia wynikającego z kontaktu z substancjami chemicznymi, astmy oskrzelowej, zawodowego uszkodzenia słuchu, zespołu wibracyjnego (wymienionych w poz. 1,3,15.16 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych) - postanowił zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W uzasadnieniu decyzji własnej Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podniósł, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II S.A. /Łd 701/99 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia[...] W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd nakazał w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy poczynić ustalenia co do narażenia skarżącego A. J. na kontakt z substancjami szkodliwymi dla zdrowia ( asfalt, smoła, mazut) oraz uzyskać wyczerpujące orzeczenie lekarskie z odniesieniem się do wszystkich zgłaszanych uprzednio schorzeń – w tym astmy oskrzelowej. Zgodnie z wytycznymi Sądu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. dokonał niezbędnych uzupełnień w ocenie narażenia zawodowego A. J. i wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. o przeprowadzenie ponownych pełnych badań lekarskich w celu rozpoznania choroby zawodowej, biorąc pod uwagę stwierdzone u A. J. podczas oceny narażenia zawodowego narażenie na wibrację, hałas, kontakt z asfaltem, smołą, mazutem, olejem napędowym, chlorem, solą, żwirem, spalinami silnika Diesla. Skarżący A. J. był poddany trzykrotnie badaniom specjalistycznym w uprawnionych jednostkach orzeczniczych - Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. oraz w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. W wyniku przeprowadzonych badań lekarskich w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. wydano orzeczenie Nr [...] z dnia [...] ( a następnie korektę tego orzeczenia przesłaną do PPIS w K. przy piśmie z dnia 15 listopada 2004r.) o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ustalenia kliniczne i obserwacja w kierunku chorób zawodowych w stosunku , do których prowadzono postępowanie tzn. zespołu wibracyjnego, zawodowego uszkodzenia słuchu, astmy oskrzelowej lub następstw przewlekłego zatrucia wynikającego z kontaktu z substancjami chemicznymi – wypadły negatywnie. Kolejne badanie w Klinice Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. potwierdziło brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Karta informacyjna leczenia klinicznego z dnia 3 września 2004 roku zawiera szczegółowe dane z przeprowadzonych badań specjalistycznych, których wyniki, w ocenie jednostki orzeczniczej nie dają podstaw do uwzględnienia występujących u skarżącego zmian chorobowych za związane z pracą. Powyższe stanowisko znalazło odzwierciedlenie w orzeczeniu IMP w Ł. Nr [...] z dnia [...] W tej sytuacji decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. , na podstawie art. 104 § 1 i 2 kpa i art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz.U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.) po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej u A. J. nie stwierdził choroby zawodowej wymienionej w poz. 1,3, 15 i 16 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, zgodnie z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Przedmiotowa decyzja została doręczona A. J. w trybie art. 44 kpa. Od decyzji tej skarżący nie wniósł odwołania. Tymczasem w dniu 8 lutego 2005 r. Instytutu Medycyny Pracy w Ł. sporządził kolejną opinię lekarską nr[...] , potwierdzającą stanowisko zawarte w poprzednim orzeczeniu o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wyjaśniając dodatkowo powody, które nie upoważniają do rozpoznania choroby zawodowej w żadnym z występujących u zainteresowanego schorzeń. W dniu 31 marca 2005 r. A. J. złożył do Głównego Inspektora Sanitarnego skargę na sposób prowadzenie postępowania przez organy inspekcji sanitarnej. W skardze tej zawarł również wniosek o wydanie przez Głównego Inspektora Sanitarnego postanowienia umożliwiającego mu otrzymanie decyzji z dnia [...] z aktualna datą z uwagi na fakt, iż postępowanie w jego sprawie zakończono dopiero w lutym 2005r., o czym świadczy orzeczenie IMP w Ł. z dnia[...] W odpowiedzi Główny Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia 8 czerwca 2005r., poinformował A. J., iż jego prośba o wydanie postanowienia nakazującego Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. wydanie ponownej decyzji w sprawie, aby mógł on wnieść odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. nie może zostać uwzględniona, gdyż decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] jest już decyzją ostateczną. [...] Inspektor Sanitarny wskazał jednak, iż przesłana przez A. J. wraz z pismem z dnia 31 marca 2005 r. kopia skierowania do Poradni Chorób Zawodowych może stanowić podstawę wznowienia postępowania, natomiast wydanie decyzji przed uzyskaniem orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia 8 lutego 2005r. może być podstawą ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...] Główny Inspektor Sanitarny podał, iż organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego jest on sam, natomiast podania o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [..] jest Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. i tam należy kierować ewentualne podania. Pismem z dnia 16 czerwca 2005 r. A.J. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] oraz o wznowienie postępowania z uwagi na przedstawienie nowych dowodów w sprawie w postaci skierowania do Poradni Chorób Zawodowych przez Zespół Opieki Zdrowotnej w K. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. , na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz.U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku A. J. stwierdził nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia[...] , Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. J. W uzasadnieniu decyzji z dnia [..] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wskazał, iż wydanie decyzji przed uzyskaniem orzeczenia lekarskiego Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., ponownie odmówił uznania schorzeń wskazanych przez A. J. wymienionych w poz. 1,3,15,16 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do cyt. rozporządzenia za chorobę zawodową. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wyniki przeprowadzonych badań oraz analiza narażenia zawodowego w ocenie organu wydającego decyzje w sprawie nie dały podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w odniesieniu do każdej z chorób, w stosunku do której prowadzono postępowanie tzn: następstw przewlekłego zatrucia wynikającego z kontaktu z substancjami chemicznymi, astmy oskrzelowej, zawodowego uszkodzenia słuchu i zespołu wibracyjnego. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] A. J. nie zgadzając się z w/w decyzją przedstawił ponownie warunki swojej pracy i czynniki narażające w całym okresie zatrudnienia na stanowiskach mechanika samochodowego oraz kierowcy samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony oraz zakwestionował treść orzeczeń lekarskich wydanych w sprawie. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. w decyzji z dnia [...] , odnosząc się do zarzutów stawianych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i po ponownej wnikliwej analizie całości zebranej dokumentacji w sprawie , w tym uzasadnienia prawomocnego wyroku NSA stwierdził, że podstawą do rozpatrzenia niniejszej sprawy stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. ( Dz.U. z 1983 r., Nr 65, poz.294 ze zm.) Zgodnie z § l ust. L tego rozporządzenia, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w załączniku do tego rozporządzenia, jeżeli spowodowane zostały działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Przy ocenie działania czynników szkodliwych dla zdrowia uwzględnia się m. in. rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego, sposób wykonywania pracy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał ponadto, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu rozpatrzono cały okres zatrudnienia, czynności wykonywane na stanowiskach pracy A. J., w szczególności czas pracy w narażeniu na hałas przy uwzględnieniu natężeń tego hałasu w poszczególnych latach, na podstawie badań środowiskowych. A. J. poddano wielokrotnie badaniom specjalistycznym w uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych jednostkach organizacyjnych służby zdrowia, a w wydanych orzeczeniach stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - pod postacią zespołu wibracyjnego, zawodowego uszkodzenia słuchu, astmy oskrzelowej, następstw przewlekłego zatrucia wynikającego z kontaktu z substancjami chemicznymi. W niniejszej sprawie została udokumentowana (łącznie) prawie 17-letnia praca A. J. z okresowym narażeniem na wiele czynników szkodliwych, ale jest to tylko pierwszy z niezbędnych warunków do stwierdzenia choroby zawodowej. Nie został spełniony drugi podstawowy warunek do rozpoznania choroby zawodowej, a mianowicie, zaistniałe dolegliwości nie wykazały klinicznego obrazu zmian chorobowych, jakie charakteryzują poszczególne wymienione wyżej rozpatrywane schorzenia i wskazane zostało, że ich etiologia jest pozazawodowa. Samo narażenie na czynnik mogący spowodować chorobę zawodową nie jest jednoznaczne z powstaniem choroby zawodowej, lecz tylko jednym z elementów mogących wpłynąć na zaistnienie zawodowego schorzenia. Ponadto inspektor sanitarny nie może stwierdzić choroby zawodowej, jeżeli upoważnione jednostki orzecznicze nie rozpoznały choroby zawodowej i wskazują na pozazawodowe przyczyny stwierdzonego schorzenia oraz w sposób jednoznaczny wykluczają jego zawodową etiologię. W świetle zebranego materiału dowodowego Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji uważając, że materiał ten wyczerpująco uzasadniał brak podstaw do stwierdzenia u A. J. choroby zawodowej i w pełni podzielił ocenę organu I instancji. Decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. J., nie zgadzając się z jej treścią. Wniósł o uznanie wymienionych w poz. 1,3,15 i 16, a także dodatkowo wymienionych w pozycji 4,6,8,13,14 i 18 wykazu z załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., schorzeń u niego występujących - za choroby zawodowe. W uzasadnieniu skargi skarżący zawarł argumenty wielokrotnie podnoszone w trakcie prowadzonego postępowania jak również w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty i stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto PWIS w Ł. wskazał, iż pozostałe wymienione przez A. J. schorzenia ujęte w punktach 4,6,8,13,14 i 18 wykazu chorób zawodowych z załącznika do cyt. rozporządzenia nie były brane pod uwagę przez organy inspekcji sanitarnej w celu rozpatrzenia, ponieważ brak jest jakichkolwiek korelacji pomiędzy wykonywanym przez skarżącego zawodem kierowcy samochodów ciężarowych, a skutkiem zdrowotnym, jaki byłby ewentualnie spowodowany jego wykonywaniem. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006r. pełnomocnik organu wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Taka sytuacja występuje w sprawie niniejszej, gdzie podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Równocześnie, w świetle art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Na podstawie tego przepisu Sąd z urzędu bada czy nie zachodzą przesłanki do zastosowania komentowanego przepisu. Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie występują określone w art. 135 przesłanki i na tej podstawie dokonał oceny legalności również decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. znak [...] z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Nr [..] z dnia [..] Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż te, które zostały w niej podniesione. W niniejszej sprawie zachodzą bowiem, wskazane w art. 156 § 1 pkt , 2 i 3 kpa., przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. znak [...] z dnia [...] zaskarżonej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Nr [..] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Nr [...] z dnia [...] Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podstawą stwierdzenia nieważność decyzji jest przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie zgodnie z art. 157 § 1 kpa właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. W świetle powyższych uregulowań należy stwierdzić, że właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, z przyczyn określonych w art. 156 kpa., jest stosownie do treści art. 157 § 1 kpa w związku z art.12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998r. Nr 09 poz. 575 ze zm.) - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny. W tej sytuacji decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. znak [..] z dnia [...] stwierdzająca nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [..] Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. J. jako rażąco naruszająca przepisy art. 157 § 1 kpa w związku z art. 12 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej obarczona jest więc wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. Konsekwencją takiego stanowiska eliminującego z obrotu prawnego decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. znak [...] z dnia [...] musi być uznanie, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Nr [..] z dnia [..] dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną tj. decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [..] Nr[..], co z kolei stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Decyzja organu administracji państwowej, rozstrzygająca bowiem ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tegoż organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów kpa., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa (res iudicata). W tym miejscu należy podkreślić, że obowiązkiem każdego organu odwoławczego jest kontrola prawidłowości zaskarżonego aktu. Kontrola ta powinna być dokonana z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Utrzymanie w mocy zaskarżonego aktu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe, a więc zgodne z prawem. W rozpoznawanej sprawie decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. J., jak wykazano wyżej, jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa., w związku z faktem, iż decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. znak [...] z dnia [..] stwierdzająca nieważność decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u A. J. jako rażąco naruszająca przepisy art. 157 § 1 kpa w związku z art.12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej obarczona jest wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności. Organ odwoławczy nie dostrzegł tego uchybienia i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, czym w ocenie Sądu rażąco naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Uwzględniając treść przepisu art. 152 cyt. ustawy Sąd stwierdza, iż wobec braku przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji orzekanie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe.