III SA/Łd 91/09

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...]; znak [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia 1) oddalić wniosek skarżącej w części dotyczącej żądania zwolnienia od kosztów sądowych; 2) przyznać skarżącej H. R. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata R.A. III SA/Łd 91/09 Uzasadnienie Pismem z dnia 15 stycznia 2009 r. H. R. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] (Nr [...]; znak [...]) w przedmiocie choroby zawodowej. Następnie pismem z dnia 9 kwietnia 2009 r. strona wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wniosek taki powinien być złożony na urzędowym formularzu. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – stosownie do treści art. 252 i art. 257 powoływanej ustawy – wezwał skarżącą do nadesłania oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu "PPF" – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżąca w zakreślonym w wezwaniu terminie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF", wnosząc o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że jest osobą niepełnosprawną z orzeczoną grupą inwalidzką i jest trwale niezdolna do pracy. Wskazała, że utrzymuje się jedynie z emerytury, która nie wystarcza jej na zakup wszystkich koniecznych w jej schorzeniach leków (nowotwór piersi, cukrzyca, choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie kręgosłupa, zaburzenia hormonalne, tarczyca i choroby neurologiczne). Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jedyne osiągane dochody stanowi emerytura w wysokości 861,02 zł brutto. Skarżąca zajmuje mieszkanie lokatorskie o powierzchni 24 m2. Zgodnie z przedłożonym oświadczeniem skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Wyjaśniła przy tym, że od dłuższego czasu otrzymuje dodatek mieszkaniowy, nie precyzując jego wysokości. W sowim oświadczeniu wskazała na wysokość ponoszonych koniecznych wydatków związanych z leczeniem i zakupem leków, które określiła na kwotę ok. 250 – 300 zł. Wyjaśniła także, że w związku z dietą cukrzycową ponosi dodatkowe koszty w kwocie ok. 400 zł. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest odmowa stwierdzenia choroby zawodowej. Stąd też spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. c) wskazywanej ustawy. Tym samym wniosek skarżącej w tym zakresie nie może zostać uwzględniony, gdyż z mocy ustawy skarżąca korzysta już z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z tego też względu wniosek skarżącej w tym zakresie należało oddalić jako bezzasadny. Z kolei jak wynika z art. 262 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 252 powołanej ustawy, stronie korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych może być ponadto przyznane prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Rozpoznając wniosek skarżącej referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. W tym kontekście należy mieć przede wszystkim na uwadze obecną sytuację materialno-bytową skarżącej, w tym kwotę osiąganego dochodu i niezbędnych wydatków. Jedyne dochody skarżącej stanowi emerytura w wysokości 861,02 zł brutto. Istotne jest także, że skarżąca jest osobą schorowaną o orzeczonym stopniu niepełnosprawności. Wskazała na szereg chorób na jakie cierpi - nowotwór piersi, cukrzyca, choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie kręgosłupa, zaburzenia hormonalne, tarczyca i choroby neurologiczne. Podniosła, że ponosi w związku z tym duże wydatki na zakup leków i leczenie, które określiła na kwotę ok. 250 – 300 zł. Wyjaśniła także, że w związku z dietą cukrzycową ponosi dodatkowe koszty w kwocie ok. 400 zł. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, nie osiąga również innych dodatkowych dochodów. W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Miesięczny dochód w gospodarstwie domowym skarżącej, jej sytuacja zdrowotna uzasadniają przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. c) i art. 262 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.