III SA/Łd 91/14

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o wymeldowaniu postanawia przyznać E. D. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata R.A. III SA/Łd 91/14 Uzasadnienie Pismem z dnia 19 grudnia 2014 r. E. D. (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o wymeldowaniu. W związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi strona wniosła o przyznanie prawa pomocy, załączając następnie – po wezwaniu Sądu – wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". Termin na przekazanie wypełnionego formularza wniosku, po wezwaniu Sądu, upływał w dniu 18 marca 2014 r. Formularz strona przedłożyła w dniu 21 marca 2014 r. w treści pisma przewodniego wnosiła o przywrócenie terminu dla złożenia formularza "PPF". W ocenie referendarza, z punktu widzenia formalnego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia formularza jest niedopuszczalny. Jednakże, w realiach niniejszej sprawy, należy uznać go za nowy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Fakt bowiem uchybienia terminowi do złożenia formularza powodowałby konieczność pozostawienia go bez rozpoznania i ponownego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Skoro jednak jeszcze przed wystosowaniem takowego wezwania strona przekazała prawidłowo wypełniony formularz, to w ocenie referendarza należało potraktować go jako nowy wniosek złożony przez skarżącego w dacie 21 marca 2014 r. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku wskazać należy, iż w uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, choruje, a jej stan zdrowia uległ pogorszeniu. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jedyne dochody gospodarstwa domowego stanowi świadczenie emerytalne wnioskodawcy w wysokości 3.200 zł netto. Skarżący oświadczył, że nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Nie jest właścicielem domu ani mieszkania. Wskazał także na fakt regulowania znacznych długów (wskazał na różne zadłużenia na łączną kwotę ok. 85.000 zł) i innych kosztów stałych. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Co prawda dochody w gospodarstwie domowym skarżącego wynoszą 3.200 zł (z tytułu emerytury), ale w praktyce – biorąc pod uwagę stan jego zadłużenia i konieczność regulowania tych zobowiązań - trudno wymagać, aby strona znalazła jeszcze środki na pokrycie kosztów sądowych. Skarżący nie osiąga żadnych innych dochodów, nie posiada także zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Ponosi natomiast wydatki związane z kosztami leczenia i zakupu leków i bieżącym utrzymaniem. Istotne jest także, co wskazał, że jest on osobą niepełnosprawna w stopniu znacznym, a to niewątpliwie łączy się z podwyższonymi wydatkami z tytułu leczenia i zapewnienia świadczeń rehabilitacyjno-leczniczych. Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa wnioskodawcy jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, czy ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też należy uznać, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.