III SA/Łd 912/21

Dnia 1 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant: asystent sędziego Krystyna Adamczewska- Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2022 roku sprawy ze skargi M. L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za maj 2020 rok uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy M.L. prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 3 kwietnia 2020 r. M.L. złożyła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. Decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił M.L. prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe, wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za maj 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z z art. 31zo ust. 2 i 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, osobie prowadzącej pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należnych za okres maj 2020 r., jeżeli prowadziła działalność przed dniem 1 kwietnia 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu za który jest składany wniosek o zwolnienie, nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. Zwolnieniu z obowiązku opłacania podlegają należności z tytułu składek ustalone od obowiązującej najniższej podstawy wymiaru składek dla osoby prowadzącej pozarolniczą działalność. Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania (art. 31 zq ust. 3 cyt. ustawy). Z analizy danych zawartych na koncie wnioskodawczyni wynika, że nie złożyła deklaracji rozliczeniowej za maj 2020 r. w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r. W związku z powyższym Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, że stronie nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za maj 2020 r. Od powyższej decyzji M.L. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że wszystkie składki na ubezpieczenie zdrowotne opłaciła i jako osoba przebywająca na emeryturze jest zobowiązana do opłacania składki zdrowotnej. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że zgodnie z art. 31zq ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. W wyniku ponownej weryfikacji złożonych przez skarżącą dokumentów ZUS ustalił, że skarżąca jako osoba prowadząca działalność gospodarczą opłaca składki nie tylko za siebie ale i za zatrudnionych pracowników. W związku z powyższym była zobowiązana do składania miesięcznych deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA wraz z imiennymi raportami miesięcznymi. Deklaracja za maj 2020 r. wpłynęła do ZUS w dniu 4 lipca 2020 r., a więc po upływie przewidzianego w ustawie terminu. Wobec powyższego ZUS stwierdził, że skarżącej nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za maj 2020 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] podniosła, że od 15 lat korzysta z usług księgowych jednej firmy, co do której nigdy nie miała żadnych zastrzeżeń. Skarżąca podała, że przyczyną opóźnienia w złożeniu deklaracji rozliczeniowych za maj 2020 r. była awaria łącza internetowego, która została zauważona dopiero po czterech dniach. Wskazała, że przez cały 2020 r. prowadziła nieprzerwanie działalność gospodarczą i zatrudniała pracowników. Opóźnienie w złożeniu deklaracji rozliczeniowej za maj 2020 r. nastąpiło z przyczyn technicznych, na które nie miała żadnego wpływu i nie może pozbawiać prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania składek za wskazany powyżej okres w sytuacji, gdy wszystkie pozostałe warunki zwolnienia zostały spełnione. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie dodatkowo wskazując, że za wszystkie błędy i niedopatrzenia popełnione przez biuro rachunkowe obciążają skarżącą, ponieważ pełnomocnik działa w imieniu i na rzecz mocodawcy. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja ZUS z dnia [...] zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy zaznaczyć, ze skarga została wniesiona w wymaganym terminie, o którym mowa w art.53 § 1 p.p.s.a. Nie można uznać, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona M.L. drogą elektroniczną w dniu 11 grudnia 2020r. Skarżąca zaprzeczyła aby w tym dniu doręczono jej decyzję zaś organ rentowy nie przedstawił urzędowego poświadczenia doręczenia, które jest jedynym dowodem na doręczenie przesyłki drogą elektroniczną. W związku z czym za dzień doręczenia zaskarżonej decyzji należało uznać dzień 25 sierpnia 2021r. gdyż tego dnia M.L. otrzymała przesyłkę zawierającą decyzję (k.23 akt administracyjnych) Skarga została wniesiona do sądu w dniu 1 września 2021r. czyli zachowany został trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 31zo ust. 2 i 4 oraz art. 31zq ust. 3 i 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze zm.). Zgodnie z art. 31zo ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku, na wniosek płatnika składek, będącego osobą prowadzącą pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321), zwanej dalej "osobą prowadzącą pozarolniczą działalność", opłacającego składki wyłącznie na własne ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenie zdrowotne, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed dniem 1 lutego 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1, nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. Stosownie do treści art. 31zp ust. 1 i 2 cyt. ustawy, wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., zwany dalej "wnioskiem o zwolnienie z opłacania składek", płatnik składek przekazuje do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. W myśl art. 31zq ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. za marzec, kwiecień i maj 2020 r. płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania. Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 266 ze zm.), dalej u.s.u.s., w art. 47 uregulowana została kwestia terminów i sposób realizacji obowiązków przez płatnika składek. Zgodnie z treścią art. 47 ust. 2a u.s.u.s , osoby prowadzące pozarolniczą działalność, opłacające składki wyłącznie za siebie lub osoby z nimi współpracujące, są zwolnione z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięcznych za kolejny miesiąc, jeżeli w ostatnio złożonej deklaracji rozliczeniowej lub imiennym raporcie miesięcznym zadeklarowały do podstawy wymiaru składek: 1) na ubezpieczenia społeczne - kwotę w wysokości najniższej podstawy wymiaru składek dla osób prowadzących pozarolniczą działalność, obowiązującej je i osoby z nimi współpracujące, zaś w przypadku osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców - obowiązującej osoby z nimi współpracujące, z zastrzeżeniem ust. 2g; 2) na ubezpieczenie zdrowotne - kwotę w wysokości najniższej podstawy wymiaru określonej w art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373, z późn. zm.), obowiązującej je i osoby z nimi współpracujące, i nie nastąpiła żadna zmiana w stosunku do miesiąca poprzedniego, z zastrzeżeniem ust. 2c. Zgodnie z treścią art. 47 ust. 2e u.s.u.s., osoby wymienione w art. 7 opłacające składki wyłącznie za siebie są zwolnione z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej za kolejny miesiąc, jeżeli w ostatnio złożonej deklaracji rozliczeniowej zadeklarowały do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne - kwotę w wysokości określonej w art. 18 ust. 7. Podkreślić również należy, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z mocy art. 180 k.p.a. oraz art. 123 u.s.u.s. mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady ogólne, stanowiące między innymi, że organy administracji publicznej winny: stać na straży praworządności (art. 7 k.p.a.), prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), wypełniać wobec stron obowiązki informacyjne (art. 9 k.p.a.), zapewnić stronom udział w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), a także działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 k.p.a.). Z wyżej cytowanych przepisów ustawy z 2 marca 2020r. wynika, że jedną z przesłanek zwolnienia płatnika składek z obowiązku opłacania należności składkowych za okres marzec – maj 2020r. jest złożenie deklaracji rozliczeniowych za wymienione miesiące nie później niż do dnia 30 czerwca 2020r., chyba ,że płatnik składek jest zwolniony z obowiązku ich składania. W niniejszej sprawie M.L. nie była zwolniona z obowiązku złożenia deklaracji rozliczeniowej za miesiąc maj 2020r. co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta nie była sporna i skarżąca zdawała sobie sprawę z obowiązku złożenia deklaracji za miesiąc maj 2020r. Kwestią sporną jest natomiast to czy zachowany został termin 30 czerwca 2020r. do złożenia takiej deklaracji. M.L. podniosła, że deklaracja za miesiąc maj 2020r. została wysłana do organu rentowego w dniu 30 czerwca 2020r. przez księgową biura rachunkowego obsługującą firmę skarżącej. Deklaracja nie została jednak doręczona w tym dniu ZUS-owi z uwagi na awarię łącza internetowego co księgowa zauważyła dopiero w dniu 4 lipca 2020r. i tego samego dnia ponownie wysłała deklarację. Organ rentowy natomiast podniósł, że deklaracja rozliczeniowa skarżącej za maj 2020r. wpłynęła do organu rentowego w dniu 4 lipca 2020r. a więc nie został zachowany wymagany termin30 czerwca 2020r. Kwestią sporną jest zatem to czy w dniu 30 czerwca 2020r. miała miejsce awaria łącza internetowego uniemożliwiająca skarżącej doręczenie tego dnia deklaracji rozliczeniowej za maj 2020r.. M.L. na poparcie swojego stanowiska załączyła do skargi oświadczenie księgowej, która wysłała deklarację skarżącej w dniu 30 czerwca 2020r. W ocenie sądu okoliczność czy w dniu 30 czerwca 2020r. faktycznie miała miejsce awaria łącza internetowego uniemożliwiająca doręczenie ZUS-owi deklaracji rozliczeniowej wymaga wyjaśnienia. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że w dniu 30 czerwca 2020r. również inni płatnicy składek mieli problemy z doręczeniem organowi rentowemu deklaracji rozliczeniowych. Okoliczność ta wynika z innych podobnych spraw jakie toczyły się i nadal toczą się w tutejszym sądzie. W WSA w Łodzi toczyło się oraz nadal się toczy ponad 200 spraw ze skarg płatników składek na decyzje ZUS odmawiające zwolnienia z opłacania należności składkowych. W części z tych spraw płatnicy składek podnosili, podobnie jak skarżąca, problemy z doręczeniem ZUS-owi w dniu 30 czerwca 2020r. drogą elektroniczną deklaracji rozliczeniowych. Być może problemy te wynikały z tego, że w dniu 30 czerwca 2020r. upływał termin na złożenie deklaracji rozliczeniowych przez płatników chcących ubiegać się o zwolnienie z obowiązków zapłaty należności składkowych. W związku z czym tego dnia duża ilość płatników wysyłała drogą elektroniczną deklaracje co mogło spowodować, że część tych deklaracji (z uwagi na ich znaczną ilość) nie mogła zostać doręczona. Istotną okolicznością jest także to (co wynika z innych podobnych spraw toczących się w tutejszym sądzie), że komunikat o niemożności doręczenia deklaracji nie ukazywał się zaraz po jej wysłaniu lecz dopiero po pewnym czasie. Płatnicy składek dowiadywali się o tym później (na ogół po 30 czerwca 2020r.) a więc już po upływie wymaganego terminu. W sytuacji gdy przypadek podniesiony przez skarżącą w niniejszej sprawie nie był przypadkiem jednostkowym lecz miał miejsce także w sprawach innych płatników składek to istnieje konieczność wyjaśnienia czy w dniu 30 czerwca 2020r. rzeczywiście miała miejsce awaria łącza internetowego uniemożliwiająca doręczenie deklaracji rozliczeniowej w tym dniu. Kwestia ta winna zostać wyjaśniona przez organ rentowy a w razie konieczności niezbędne może być odebranie wyjaśnień od skarżącej dotyczące okoliczności wysłania deklaracji w dniu 30 czerwca 2020r. W przypadku gdyby okazało się, że w dniu 30 czerwca 2020r. rzeczywiście doszło do awari łącza internetowego to uwiarygadniałoby to wersję skarżącej, że w dniu 30 czerwca 2020r. faktycznie deklaracja za miesiąc maj została przez nią wysłana i z przyczyn od niej niezależnych nie wpłynęła ona do organu rentowego. W takim przypadku należałoby uznać, że został zachowany termin, o którym mowa w art.31 zq ust.3 ustawy z 2 marca 2020r. W sytuacji natomiast gdyby okazało się, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, iż brak jest dowodów do uznania, że w dniu 30 czerwca 2020r. doszło do awarii łącza internetowego to oznaczałoby to uchybienie przez skarżącą terminu, o którym mowa w art.31 zq usty.3 ustawy z 2 marca 2020r. Okoliczność ta nie przesądza automatycznie o odmowie zwolnienia skarżącej z obowiązku zapłaty należności składkowych za miesiąc maj 2020r.. Z dniem 16 grudnia 2020r. dodano bowiem w ustawie z 2 marca 2020r. przepis art.15zzzzzn2 następującej treści: 1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Wskazane przepisy nakazują, by w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, organ administracji publicznej zawiadomił stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu tym organ wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Powołane przepisy weszły w życie 16 grudnia 2020 r., lecz obejmują zdarzenia, które miały miejsce "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". Stan epidemii ogłoszono od 20 marca 2020 r. (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. z 2020 r. poz. 491 ze zm.). Oznacza to, że termin 30 czerwca 2020r. o którym mowa w art.31zq ust.3 może być przywrócony w oparciu o treść przepisu art.15zzzzzn2. Uchybienia przez wnioskodawczynię terminu 30 czerwca 2020 r. nie przesądza zatem automatycznie o odmowie zwolnienia z obowiązku zapłaty należności składkowych. Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Organ rentowy nie wyjaśnił dokładnie czy w dniu 30 czerwca 2020r. miała rzeczywiście miejsce awaria łącza internetowego uniemożliwiająca skarżącej złożenie deklaracji rozliczeniowej za maj 2020r. w dniu 30 czerwca 2020r. Nie zostało wyjaśnione czy termin 30 czerwca 2020r. został zachowany przez M.L. Stanowi to naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]. Rozpatrując ponownie sprawę należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Przede wszystkim należy wyjaśnić czy w dniu 30 czerwca 2020r. rzeczywiście doszło do awarii łącza internetowego uniemożliwiającej skarżącej doręczenie deklaracji rozliczeniowej za miesiąc maj 2020r. w tym dniu. W tym celu organ rentowy winien podjąć stosowne czynności a w razie konieczności odebrać wyjaśnienia od skarżącej w tym zakresie. W zależności od wyników tego postępowania wyjaśniającego organ winien ustalić czy termin 30 czerwca 2020r. został bądź nie został dotrzymany przez M.L. W przypadku uznania, że termin ten nie został zachowany organ winien zawiadomić stronę o uchybieniu terminu do złożenia deklaracji rozliczeniowej za miesiąc maj 2020r. i wyznaczyć jej termin 30 dni do złożenia wniosku o jego przywróceniu. W zależności od tego czy taki wniosek zostanie złożony i jaka będzie jego treść należy podjąć dalsze czynności procesowe. Po zebraniu całego materiału dowodowego należy dokonać jego wnikliwej analizy a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie. k.ż.