III SA/Łd 913/12

Dnia 14 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: zwrócić na rzecz skarżącej D. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100,00 (sto) złotych, uiszczoną tytułem opłaty kancelaryjnej, zaksięgowaną w dniu 5 lutego 2013 roku pod poz. 451. D.T. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę D. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej. W dniu 1 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz uiścił w kasie Sądu kwotę 100 złotych tytułem opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:. Stosownie do treści art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także po pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Z sytuacją, o jakiej stanowi powołany wyżej przepis mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca korzysta bowiem na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c powołanej ustawy z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. W myśl powołanego przepisu nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych: strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 225 p.p.s.a. należało postanowić o zwrocie na rzecz skarżącej kwoty 100 złotych. D.T.