III SA/Łd 916/13

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. R. i P. R.– reprezentowanego przez E. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sprawie ze skargi E. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. znak[...] w przedmiocie wymeldowania postanawia przyznać skarżącym prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego k.p. III SA/Łd 916/13 Uzasadnienie Pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. E. R. oraz P. R. (reprezentowany jako osoba małoletnia przez matkę E. R.) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie wymeldowania. W treści skargi sformułowany został wniosek o przyznanie prawa pomocy, sprecyzowany następnie w przekazanym formularzu wniosku na druku "PPF". Skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca E. R. i jej małoletni syn P. R. prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, w którym pozostaje jeszcze P. R. (syn skarżącej –22 lata). Jedyne dochody w gospodarstwie domowym stanowią świadczenia alimentacyjne na rzecz P. R. w kwocie 500 zł. Skarżąca i jej synowie nie posiadają żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że nie posiadają własnego mieszkania i obecnie poszukują stałego lokum. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca i jej małoletni syn P. R. nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącej referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącej, w tym kwotę osiąganego dochodu, na który składa się jedynie świadczenie alimentacyjne w kwocie 500 zł. Istotne jest przy tym, że skarżąca utrzymuje uczęszczającego do szkoły syna. Skarżąca nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, ponosi natomiast wydatki związane z utrzymaniem mieszkania i bieżącymi wydatkami w gospodarstwie domowym. W ocenie referendarza sądowego, ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego w postaci opłat sądowych, czy zwrotu wydatków, czy też pomocy profesjonalnego pełnomocnika może w istotnym stopniu wpłynąć na sytuację materialno-bytową skarżącej. Odnośnie części wniosku dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, wobec nie sprecyzowania przez skarżącą, czy wnosi o ustanowienie adwokata, czy też radcy prawnego, referendarz sądowy zdecydował się ustanowić skarżącemu radcę prawnego. Nadmienić w tym miejscu jedynie należy, że profesjonalny pełnomocnik, zarówno w osobie adwokata jak i radcy prawnego ma identyczny zakres kompetencji i prawnych możliwości występowania przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.