III SA/Łd 924/04

Dnia 22 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki /spr./, Sędziowie Asesor Małgorzata Łuczyńska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. L. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe 1/ uchyla zaskarżony rozkaz i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. Nr [..] z dnia [..] 2/ orzeka, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Rozkazem personalnym nr [..] z dnia [..] Komendant Miejski Policji w Ł. na podstawie art.32 ust.1 i 2, art.38 ust.2 pkt.4 i art.103 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji/Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm./ z dniem 30 czerwca 2004r. zwolnił R. L. z dotychczas zajmowanego stanowiska Naczelnika Sekcji Techniki Kryminalistycznej i z dniem 1 lipca 2004r. mianował go na stanowisko Kierownika Referatu Techniki Kryminalistycznej Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej w 9-ej grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,50 w wysokości 2090 zł z zachowaniem stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku w kwocie 2120 zł i dodatkiem funkcyjnym 1020 zł. W uzasadnieniu stwierdzono, iż rozkazem organizacyjnym Nr [..] Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [..] wprowadzono nową strukturę organizacyjną KMP w Ł. polegającą na likwidacji Sekcji Techniki Kryminalistycznej, Sekcji Prewencji i Zespołu Prewencji Kryminalnej. Jednocześnie utworzono Sekcję do Walki z Przestępczością Samochodową , Sekcję Wspomagania Dowodzenia i Prewencji oraz Samodzielne stanowisko d/s Prasowych i wydzielono Izbę Dziecka. Wprowadzając nową strukturę uległy likwidacji stanowiska Naczelnika i Zastępcy Naczelnika zlikwidowanych sekcji. W ich miejsce utworzono stanowiska Naczelnika i Zastępcy Naczelnika Sekcji do Walki z Przestępczością Samochodową oraz Naczelnika i dwóch Zastępców Naczelnika Sekcji Wspomagania Dowodzenia i Prewencji. Z uwagi na likwidację stanowiska zajmowanego przez R. L. zaproponowano mu stanowisko Kierownika Referatu Techniki Kryminalistycznej na co wyraził on zgodę w dniu 5 lipca 200r. Zaproponowane stanowisko jest najwyższe z możliwych w aktualnej sytuacji kadrowej Komendy Miejskiej Policji w Ł.. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji rozkazu. Odwołanie od wymienionego rozkazu wniósł R. L. podnosząc, iż jest on krzywdzący. Powinno mu zostać zaproponowane jedno ze stanowisk w 10-ej grupie uposażenia jak na przykład stanowisko Zastępcy Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego. Tymczasem na stanowisko to awansowano innego funkcjonariusza policji. Rozkazem personalnym nr [..] z dnia [..] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. na podstawie art.138 § 1 pkt.2 kpa uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty mianowania na niższe stanowisko służbowe i ustalił datę mianowania R. L. na stanowisko Kierownika Referatu Techniki Kryminalistycznej Sekcji Dochodzeniowo Śledczej na dzień 31 sierpnia 2004r. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu stwierdzono, iż R. L. na nowym stanowisku otrzymał najwyższy z możliwych mnożników w 9-ej grupie uposażenia oraz zachowano mu dodatek funkcyjny w wysokości 1020 zł. W dniu 5 lipca 2004r. przeprowadzono z nim rozmowę w obecności Komendanta Miejskiego Policji, Naczelnika Sekcji Kadr i Szkolenia KMP i przedstawiciela NSZZ Policjantów. W czasie tej rozmowy R. L. wyraził zgodę na zaproponowane mu stanowisko. Nie mógł on zostać mianowany na stanowisko Zastępcy Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego gdyż na to stanowisko został mianowany funkcjonariusz policji posiadający wieloletnią praktykę oraz odpowiednie przeszkolenie. R. L. takiego przeszkolenia i takiej praktyki nie posiadał. Organ administracji I instancji nie nadał rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W związku z czym istniała konieczność określenia nowego terminu mianowania R. L. na niższe stanowisko. Mając to na uwadze organ odwoławczy orzekł jak w sentencji rozkazu. Na wymieniony rozkaz skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. L. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zaskarżony rozkaz jest dla niego krzywdzący. Skoro zostało zlikwidowane jego dotychczasowe stanowisko to powinno zostać mu zaproponowane stanowisko w 10-ej grupie uposażenia a nie 9-ej grupie. Można było także utworzyć stanowisko koordynatora d/s kryminalistyki w Sekcji Dochodzeniowo – Śledczej czego jednak nie uczyniono. Na nowym stanowisku obniżono mu zaszeregowanie o 2-ie grupy co zamknęło mu możliwość awansu w stopniu służbowym. Taką możliwość skarżący miałby gdyby otrzymał zaszeregowanie w 10-ej grupie. Mógłby także pełnić funkcję Zastępcy Naczelnika Sekcji Kadr. Przed podjęciem decyzji personalnych kierownictwo KMP nie przeprowadziło z nim żadnych rozmów. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej odrzucenie gdyż sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawach odmowy mianowania na stanowisko lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga R. L. jest zasadna. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego a mianowicie art.7, 77 § 1 i 80 kpa i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji/Dz.U. nr 30 poz. 179 z późn. zm./. Zgodnie z treścią art.38 ust.2 pkt.4 wymienionej ustawy policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Z wymienionego przepisu wynika, iż do przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe muszą zostać spełnione dwie przesłanki. Po pierwsze musi nastąpić likwidacja zajmowanego stanowiska oraz po drugie musi istnieć brak możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko. Okolicznością niesporna jest fakt, iż nastąpiła likwidacja stanowiska zajmowanego przez skarżącego. R. L. był dotychczas Naczelnikiem Sekcji Techniki Kryminalistycznej. Z dniem 1 lipca 2004r. sekcja ta została zlikwidowana a tym samym likwidacji uległo stanowisko naczelnika tej sekcji. Organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób drugiej przesłanki, o której mowa w art.38 ust.2 pkt. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r., a mianowicie braku możliwości mianowania R. L. na inne równorzędne stanowisko. Skarżący na dotychczas zajmowanym stanowisku otrzymywał wygrodzenie w 11-ej grupie uposażenia. Organy administracji uznały, iż brak jest możliwości przeniesienia R. L. na stanowisko w 11-ej i 10-ej grupie uposażenia i dlatego mianowano go na stanowisko dla którego przewidziana jest 9-a grupa uposażenia. W aktach sprawy brak jest jednak wykazu etatów w 11-ej i 10-ej grupie w Komendzie Miejskiej Policji oraz w podległych jej jednostkach w tym wykazu wolnych etatów w tych grupach. Nie wiadomo zatem dla jakich stanowisk przewidziana jest 11-a i 10-a grupa uposażenia i czy wśród nich są wolne stanowiska. Wskutek braku takiego wykazu nie można sprawdzić czy rzeczywiście spełniona została przesłanka niemożliwości mianowania R. L. na równorzędne stanowisko. Uniemożliwia to skontrolowanie prawidłowości zaskarżonego rozkazu. Organy administracji nie odniosły się także w dostateczny sposób do kwestii mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko w nowo utworzonych jednostkach organizacyjnych. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w wyniku zmian organizacyjnych w Komendzie Miejskiej Policji utworzono m.in. Sekcję do Walki z Przestępczością Samochodową oraz Sekcję Wspomagania Dowodzenia i Prewencji. W każdej z tych sekcji przewidziano stanowisko Naczelnika (w 11-ej grupie uposażenia) oraz po dwóch Zastępców Naczelnika (w 10-ej grupie uposażenia). Skoro powstały nowe równorzędne stanowiska to organ administracji winien odnieść się do kwestii możliwości mianowania skarżącego na te stanowiska. W uzasadnieniach rozkazów organów administracji obu instancji brak jest rozważań w tym zakresie. Organ odwoławczy ustosunkował się jedynie do kwestii możliwości mianowania skarżącego na nowo utworzone stanowisko Zastępcy Naczelnika w Sekcji Ruchu Drogowego lecz nie odniósł się do mozlwiości przeniesienia go na inne równorzędne stanowiska w innych nowo utworzonych jednostkach organizacyjnych. Nie można uznać za wystarczające sformułowanie zawarte w uzasadnieniu rozkazu organu I instancji, iż "R. L. zaproponowano stanowisko najwyższe z możliwych w aktualnej sytuacji kadrowej KMP w Ł.". Sformułowanie to jest bardzo ogólnikowe i niczego nie wyjaśnia. W szczególności nie wyjaśnia jakie są inne równorzędne stanowiska w tej samej grupie uposażenia jaką posiadał skarżący oraz dlaczego nie było możliwości przeniesienia go na takie stanowisko. Faktem jest, iż każdy pracodawca jest uprawniony do prowadzenia własnej polityki zatrudnienia lecz nie oznacza to całkowitej dowolności w obsadzaniu poszczególnych stanowisk. Przy decyzjach opartych na uznaniu administracyjnym organ administracji ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia z uwagi na celowość decyzji. Decyzja taka winna być jednak w pełni uzasadniona aby strona miała jasność co do kryteriów, którymi kierował się organ administracji wydając takie a nie inne rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie rozkazy organów administracji obu instancji takiego uzasadnienia nie zawierają. Skoro przesłanką przeniesienia policjanta na niższe stanowisko jest brak możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko to organ administracji winien wyjaśnić dlaczego skarżącego nie można było przenieść na takie stanowisko. Należało zatem ustalić jakie są równorzędne stanowiska a następnie dokładnie wyjaśnić z jakiego powodu na stanowiska te nie można było mianować R. L. Nadto należało podać dokładne kryteria według których obsadzano poszczególne stanowiska w nowej strukturze organizacyjnej. Organy administracji nie wyjaśniły jednak tych kwestii. Reasumując sąd uznał, iż organy administracji nie wyjaśniły w dostateczny sposób stanu faktycznego. Również w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego czym naruszyły przepisy postępowania określone w art.7, 77 § 1 i 80 kpa. Uchybienia jakich dopuściły się organy administracji są istotne i miały one wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt.1c./ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd uchylił zaskarżony rozkaz oraz poprzedzający go rozkaz z dnia 30 czerwca 2004r. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd orzekł, iż zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny ustalić etaty w 11-ej i 10-ej grupie uposażenia w Komendzie Miejskiej Policji oraz podległych jej jednostkach w tym etaty, które są wolne w tych grupach. Po dokonaniu takich ustaleń organy administracji winny rozważyć możliwość przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko uwzględniając fakt, iż decyzje w ramach uznania administracyjnego nie mają charakteru dowolnego lecz muszą wskazywać kryteria jakimi kierował się organ wydając takie a nie inne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie takiej decyzji winno zatem zawierać motywy potwierdzające zasadność dokonanego przez organ wyboru. Organ administracji winy również ustosunkować się do wszystkich zarzutów R. L. podniesionych w skardze dotyczących możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Sąd nie podzielił poglądu organu administracji podniesionego w odpowiedzi na skargę, iż skarga winna zostać odrzucona gdyż, zgodnie z treścią art.5 pkt.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach odmowy mianowania na stanowisko lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej chyba, że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom organu administracji R. L. nie domaga się mianowania go na konkretne stanowisko lecz nie zgadza się z przeniesieniem go na niższe stanowisko. W skardze podniesiono jedynie możliwości przeniesienia skarżącego na inne stanowisko niż to na które został on mianowany co nie zostało rozważone przez organy administracji. Przedmiotem rozstrzygnięcia w rozkazach organów administracji obu instancji jest przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko a nie odmowa mianowania go na konkretne stanowisko. W związku czym zarzut organu administracji o konieczności odrzucenia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.