III SA/Łd 924/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 346/16 w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia : odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 346/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., wydaną w przedmiocie wymeldowania. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 16 września 2016 r. W dniu 4 listopada 2016 r. K. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 346/16. Zarządzeniem z dnia 7 listopada 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi poprzez wskazanie podstawy prawnej wznowienia oraz jej uzasadnienia, a ponadto do złożenia dwóch odpisów skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, w dniu 21 listopada 2016 r. skarżący złożył do akt sprawy dwa odpisy skargi o wznowienie postępowania. Nie wskazał jednak ustawowych przesłanek wznowienia, na których oparł wniesioną skargę. W złożonym w dniu 21 listopada 2016 r. obszernym piśmie procesowym, jako podstawę wznowienia postępowania wskazał jedynie na podejmowanie czynności o charakterze przestępczym zarówno przez strony postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej oraz sądy, w sprawie dotyczącej jego wymeldowania z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. O. w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W myśl art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Można również żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. (art. 272 § 1 p.p.s.a.). Skargę o wznowienie w takim przypadku wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 272 § 2 p.p.s.a). Stosownie do treści art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ponadto w oparciu o art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a. można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a także w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W takim przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Przepis art. 277 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (art. 280 § 1 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 280 § 2 p.p.s.a., na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalności wznowienia. W niniejszej sprawie K. S. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 346/16. Sąd dokonując wstępnej oceny dopuszczalności wniesionej skargi stwierdził, iż nie zawiera ona wskazania ustawowych podstaw wznowienia oraz ich uzasadnienia. Wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie w powyższym zakresie, skarżący w piśmie procesowym z dnia 21 listopada 2016 r. wskazał na działania o charakterze przestępczym (polegające między innymi na fałszowaniu dokumentów, niewłaściwym procedowaniu, czy też wydawaniu niekorzystnych dla strony rozstrzygnięć i orzeczeń) podejmowane przez: strony postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej oraz sądy, które brały udział, czy też orzekały w sprawie dotyczącej wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu położonego w Ł. przy ul. O. Powyższe okoliczności w ocenie skarżącego stanowią wystarczającą podstawę wznowienia postępowania zakończonego powołanym wyżej prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 8 czerwca 2016 r. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że wniesiona przez K. S. skarga o wznowienie postępowania nie spełnia ustawowych warunków do jej wniesienia. Powołane bowiem przez stronę okoliczności nie mieszczą się w katalogu przesłanek wznowienia, o których mowa w art. 271-273 p.p.s.a. Bezspornym jest, iż w sprawie nie wystąpiły określone w art. 271 p.p.s.a. przesłanki niewłaściwego składu Sądu orzekającego w sprawie III SA/Łd 346/16, czy też braku zdolności sądowej lub procesowej strony bądź jej niewłaściwej reprezentacji. W sprawie nie wystąpiła także przesłanka, o której mowa w art. 272 p.p.s.a, tj. stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego wydane zostało orzeczenie, jak również przesłanki określone w art. 273 § 2 i § 3 p.p.s.a. Natomiast, co do powołanej argumentacji skarżącego związanej z działaniami o charakterze przestępczym, okoliczności te zdaniem Sądu nie mogą zostać uznane za ustawowe podstawy wznowienia, o których mowa w art. 271 § 1 p.p.s.a. Ponadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 274 p.p.s.a. z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Skarżący wnosząc przedmiotową skargę o wznowienie nie przedstawił żadnego prawomocnego skazującego orzeczenia sądu karnego, z którego wynikałaby zasadność podnoszonej przez niego argumentacji. Nie wykazał także, że postępowanie karne nie może być wszczęte lub zostało umorzone. Tym samym, w ocenie Sądu uznać należało, że wniesiona przez K.S. skarga, nie została oparta na ustawowej podstawie wznowieniowej, a tym samym nie odpowiada warunkom formalnym skargi o wznowienie. Skutkiem niespełnienia opisanych wyżej warunków dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania jest – stosownie do powołanego art. 280 § 1 p.p.s.a. – jej odrzucenie. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. e.o.