III SA/Łd 942/16

Dnia 11 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r., poz. 23) oraz art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 966 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania B. S. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr[...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 maja 2016r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 14 kwietnia 2016 r. B. S. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, z którego wynikało, że zajmuje ona lokal bez tytułu prawnego, a wydatki za mieszkanie obejmują m.in. odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu. Do akt załączono też kserokopię wypowiedzenia B. S. umowy najmu z dnia 13.12.2012 r. dokonanego na podstawie art. 11 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, z którego to pisma wynika, że umowa najmu ulega rozwiązaniu z dniem 31.12.2015 r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego wskazując, ze nie posiada ona tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W odwołaniu skarżąca podniosła, że umowa o najem lokalu mieszkalnego nie została jej nigdy skutecznie wypowiedziana i nie powinna płacić podwyższonego czynszu z tytułu bezumownego korzystania z lokalu. Wskazywała, że decyzja została wydana z pominięciem jej stanowiska w sprawie. Załączony dokument wypowiedzenia umowy najmu został podpisany przez osoby nie mające uprawnień do podpisywania takiego dokumentu, że w załączonym potwierdzeniu listu poleconego z dnia 11 grudnia 2012r. nie znajdowało się pismo o wypowiedzeniu umowy najmu z dnia 13 grudnia 2012r. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Stosownie do ust. 2 powołanego wyżej przepisu dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1. Jak wskazało SKO, z materiału zgromadzonego w aktach rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniu 12 kwietnia 2016r. skarżąca złożyła do organu wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu zamieszkiwania w lokalu przy ul. A 11 m 16 w Ł.. Administrator nieruchomości Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B" B. D. wskazało we wniosku, że strona zajmuje lokal bez tytułu prawnego, natomiast stan należności głównych przypadających do zapłaty wynosi 1584, 84 zł. W aktach sprawy znajduje się również kopia umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego złożona przez skarżącą z dnia 1 sierpnia 2001r. oraz wypowiedzenie umowy najmu zawartej w dniu 1 sierpnia 2001r. na lokal mieszkalny nr 16 przy ul. A 11 w Ł., że skutkiem w postaci rozwiązania umowy na dzień 31 grudnia 2015r. bez prawa do lokalu zamiennego lub socjalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że w ustawie o dodatkach mieszkaniowych ustawodawca określił przesłanki, które muszą być spełnione, aby wniosek o przyznanie dodatku mógł zostać uwzględniony. Do przesłanek tych należą: posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do lokalu rozumianego w sposób określony w art. 2 ustawy; spełnienie kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 3 ustawy; odpowiednia wielkość lokalu określona z uwzględnieniem tzw. normatywnej powierzchni. Wszystkie wyżej wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było przyznanie dodatku mieszkaniowego w wysokości ustalonej zgodnie z zasadami określonymi w art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy sprawy wskazuje, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, którego dotyczy wniosek. Nie zachodzi również sytuacja uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, tzn. skarżąca nie zajmuje lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, oczekując na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny. Podnoszone przez stronę zarzuty o ewentualnych nieprawidłowościach w doręczeniu jej wypowiedzenia umowy o najem lokalu, nie mogą być, w ocenie organu, rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jeżeli strona kwestionuje okoliczność dokonania skutecznego wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego, niewątpliwie powinna to samodzielnie wyjaśnić na drodze cywilnej, albowiem to strona a nie organ pomocy społecznej posiada tytuł podjęcia stosownych w tym zakresie działań. SKO w Ł. wskazało także, że administrator nieruchomości potwierdził we wniosku, że strona zajmuje lokal bez tytułu prawnego od dnia 1 stycznia 2016r., a w aktach sprawy znajduje się wypowiedzenie umowy najmu przedmiotowego lokalu i dowód jego doręczenia stronie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. S. wyjaśniła, że posiada tytułu prawny do lokalu, którym jest umowa najmu z dnia 1 sierpnia 2001 r. Podkreśliła, że dokumenty w aktach sprawy zgromadzono bez jej wiedzy, a pismo zatytułowane "wypowiedzenie umowy najmu" jest wątpliwym dokumentem, przez nikogo potwierdzonym. W ocenie skarżącej decyzja została wydana bez uwzględnienia jej stanowiska w sprawie. Nie udowodniono skarżącej, że otrzymała "wypowiedzenie umowy najmu", a pismo to zostało podpisane przez osobę nie mającą uprawnień do podpisywania tego typu pism. Ponadto organ nie udowodnił, że administracja nieruchomościami, której pieczątka widnieje na tym piśmie ma uprawnienie do wypowiedzenia takiej umowy najmu. Z tego względu skarżąca zakwestionowała skuteczność wypowiedzenia jej umowy najmu, a samo wypowiedzenie umowy najmu uważa za niesłuszne i niesprawiedliwe, tak jak niesłuszna i niesprawiedliwa jest odmowa przyznania jej dodatku mieszkaniowego. Wskazała też, że toczy się spór przed Sądem Rejonowym dla Ł.- W. w Ł. – sygn. [...] W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji. Podkreśliło, że w chwili rozpoznawania wniosku strony organy dysponowały kopią umowy najmu lokalu, kopią wypowiedzenia tej umowy najmu przez administratora reprezentującego właścicieli obiektu wraz z dowodem jego doręczenia stronie oraz dokumentem administratora, z którego wynika brak tytułu prawnego Strony do przedmiotowego lokalu. Strona w odwołaniu wskazywała zaś jedynie, że z tymi dokumentami się nie zgadza. W aktach sprawy nie było jakiegokolwiek dokumentu o posiadaniu przez nią tytułu prawnego do lokalu. Podkreślono, że na dzień wydania decyzji organ nie miał informacji o toczącej się sprawie cywilnej. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 29 listopada 2016r. Sąd Rejonowy dla Ł.- W. w Ł. poinformował, że sprawa o sygn. [...] toczy się z powództwa A. T. przeciwko B. S. o opróżnienie lokalu mieszkalnego i została przesłana do Sądu Okręgowego z zażaleniem powódki na postanowienie oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Na rozprawie w dniu 11 maja 2017r. skarżąca popierając wniesioną skargę oświadczyła, że sprawa cywilna jest w toku i na ten moment nie jest ona rozstrzygnięta i najprawdopodobniej został wyznaczony następny termin rozprawy. Zdaniem skarżącej przedstawione dowody nie świadczą o tym, że skutecznie została wypowiedziana umowa najmu. Skarżąca złożyła do akt sprawy; kserokopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] wydanej w innej sprawie z jej wniosku z dnia 29 lipca 2016 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, gdzie SKO zajęło odmienne stanowisko i nakazało organowi I instancji bezsporne ustalenie, czy B. S. utraciła tytuł prawny do zajmowanego lokalu, oceniając prawidłowość dokonanego wypowiedzenia, pisma administracji nieruchomości z dnia 11 grudnia 2011r. i odpowiedź na powyższe pismo wskazując, że to pismo zostało nadane w dniu 11 grudnia 2011r. i odebrane przez nią 28.12.2012 r, a nie wypowiedzenie umowy najmu. Przedłożyła również zawiadomienie o rozliczeniu zużycia wody z marca 2016r. wraz z kserokopią koperty, w której zostało jej doręczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 maja 2016r. zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w sprawie nie budzi wątpliwości i był wystarczający do wydania decyzji. Administrator nieruchomości we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego jednoznacznie wskazał, że B. S. nie posiada tytułu prawnego do lokalu i nie oczekuje na dostarczenie przysługującego lokalu zamiennego lub socjalnego. Skarżąca zaś kwestionuje skuteczność wypowiedzenia jej umowy najmu, podnosząc, że nie otrzymała wypowiedzenia, a załączony do niego dowód doręczenia, potwierdzający fakt jego otrzymania w dniu 28 grudnia 2012 r. jest w rzeczywistości dowodem doręczenia innego pisma. Skarżąca uważa, że nadal posiada umowę najmu na zajmowany lokal, czego nie potwierdza jednak Administrator Nieruchomości działający w imieniu właścicieli. Zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U z 2013r., poz. 966 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy, wymienia rodzaje tytułów prawnych pozwalających określonym w nim osobom o ubieganie się o dodatek mieszkaniowy. Osoba niemająca jednego z tytułów prawnych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1- 4 ustawy lub jego ekspektatywy - art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, nie spełnia podstawowej przesłanki warunkującej przyznanie tego dodatku. Ocena natomiast istnienia prawa do lokalu mieszkalnego dokonywana jest przez organ na podstawie dokumentów zgromadzonych w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie Sąd podziela stanowisko organów administracji, że skarżąca w dacie złożenia i rozpatrywania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie spełniała przesłanek do uzyskania dodatku , o których mowa w art. 2 ust. 1 , a w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy. Z treści pisma Administracji Nieruchomościami Ł.-W. "C" z dnia 13 grudnia 2012r. wynika, że Administracja Nieruchomościami Ł.-W. "C" działając w imieniu właścicieli nieruchomości przy ul. A 11 w Ł. wypowiedziała B. S. z dniem 31 grudnia 2012r. umowę najmu zawartą w dniu 1 sierpnia 2001r. na lokal mieszkalny nr 16 przy ul. A 11 na podstawie art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1610). Przepis ten stanowi, że nie później niż na 3 lata naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny lokatorowi, o ile zamierza zamieszkać w należącym do niego lokalu, a nie dostarcza mu lokalu zamiennego i lokatorowi nie przysługuje prawo do lokalu, o którym mowa w ust. 4. W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo przyjęły za podstawę ustaleń, że umowa najmu lokalu mieszkalnego została wypowiedziana w grudniu 2012 r. – ze skutkiem prawnym na dzień 31 grudnia 2015r., gdyż taki stan wynikał z przedstawionych organowi dokumentów. Z upływem wskazanego w wypowiedzeniu umowy najmu okresu, tj. od dnia 1 stycznia 2016r. skarżąca utraciła zatem tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Brak tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu został także potwierdzony w karcie lokalu sporządzonej przez administratora nieruchomości - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "B" B. D., z której wynika, że skarżąca płaci odszkodowanie za bezumowne zajmowanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Skarżąca nie jest również osobą oczekującą na przysługujący lokal zamienny albo socjalny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wypowiedzenie umowy najmu w trybie art. 11 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów /.../ z uwagi na 3-letni okres wypowiedzenia zwalnia właściciela z obowiązku dostarczenia lokatorowi lokalu zamiennego. Rozstrzygnięcie o przyznaniu prawa do lokalu socjalnego wynika z przepisów cyt. powyżej ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Użyty w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych zwrot "osobom oczekującym" wiąże się zatem ściśle z realnym uprawnieniem do uzyskania lokalu zamiennego albo socjalnego przez wnioskodawcę niemającego tytułu do zajmowanego lokalu. Obowiązek dostarczenia osobie uprawnionej lokalu socjalnego przez gminę aktualizuje się z momentem uprawomocnienia się wyroku nakazującego eksmisję z jednoczesnym przyznaniem prawa do lokalu socjalnego. Wobec tego dopiero po uprawomocnieniu się takiego orzeczenia skarżąca mogłaby wystąpić o przyznanie dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W rozpoznawanej sprawie B. S. w dacie wystąpienia z wnioskiem, tj. w dniu 12 kwietnia 2016r. nie dysponowała prawomocnym wyrokiem zobowiązującym do opróżnienia i opuszczenia zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz przyznającym prawo do lokalu socjalnego. Przed Sądem Rejonowym dla Ł. – W. w Ł. toczy się sprawa o sygn. [...] z powództwa A. T. przeciwko B. S. o opróżnienie lokalu mieszkalnego, ale dotychczas nie została ona zakończona. Powyższą okoliczność potwierdziła również sama skarżąca podczas rozprawy z dniu 11 maja 2017r. wskazując, że ta sprawa cywilna jest w toku i na ten moment nie jest ona rozstrzygnięta i najprawdopodobniej został wyznaczony następny termin rozprawy. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych skarżąca nie spełniała więc wymogów stawianych ustawą dla przyznania jej prawa do dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ww. ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po złożeniu wniosku. Tak więc ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku dokonywana jest w momencie przyznawania dodatku na dany sześciomiesięczny okres ( patrz wyrok NSA z 28 kwietnia 2011 r. sygn. I OSK 2117/10 , wyrok NSA z 13 kwietnia 2007 r. sygn. I OSK 214/06, dostępne na www.nsa.gov.pl ) W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego ocena dokonana przez organ jest trafna . Skoro bowiem skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu i nie oczekuje na przydział lokalu, przyznanie dodatku mieszkaniowego, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych było niedopuszczalne. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych zawiera przepisy bezwzględnie obowiązujące i w sposób wyczerpujący określa krąg podmiotów które mogą otrzymać dodatek mieszkaniowy i precyzyjne wskazuje przesłanki jakie osoby te muszą spełnić, aby dodatek mieszkaniowy otrzymać. Żadnej swobody w tym zakresie organ nie posiada. Dysponując dokumentami, potwierdzającymi wypowiedzenie umowy najmu, których skarżąca skutecznie nie podważyła, organ prawidłowo uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 2 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze wskazać należy, że organy obu instancji w swoich decyzjach poczyniły właściwe ustalenia w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, którego zakres wyznaczał art. 2 ust. 1 ustawy, polegające na wyjaśnieniu, czy skarżąca posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, dający jej prawo do przyznania dodatku mieszkaniowego. Poczynione w tym zakresie ustalenia w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, jednoznacznie wskazują, że skarżącej, na dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, tj. 12 kwietnia 2016r. nie przysługiwał tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i nie oczekiwała ona na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co za tym idzie brak było podstawy prawnej do przyznania dodatku mieszkaniowego. Ponadto, wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu skargi, organ administracji publicznej w sprawie, której przedmiotem jest wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie jest władny do oceny stosunków cywilnoprawnych łączących strony, w tym wypadku skuteczności rozwiązania umowy najmu lokalu. Wszystkie bowiem spory wynikłe między stronami na takim tle może rozstrzygać sąd powszechny. Organ administracji rozpoznając sprawę w zakresie uprawnień strony do dodatku mieszkaniowego jest zobligowany ustalić istnienie tytułu prawnego do lokalu w rozumieniu art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych lub brak tego tytułu. Nie jest natomiast uprawniony do zastępowania strony umowy najmu w zakresie jej uprawnień do kontroli skuteczności zmiany, wygaśnięcia, czy też rozwiązania tej umowy. Postępowanie takie toczyć się może jedynie na drodze cywilnej przed sądem powszechnym. Skarżąca nie wystąpiła jednak do sądu powszechnego z powództwem o uznanie dokonanego wypowiedzenia za bezskuteczne ( takiej okoliczności nie podnosi), a tylko w takim trybie może w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzić swoje stanowisko i zastrzeżenia co do dokonanego wypowiedzenia. Okoliczność, że w innej sprawie SKO w Ł. zajęło odmienne stanowisko nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd nie może też poddawać ocenie decyzji wydanej w innej sprawie, decyzji która nie została do niego zaskarżona. Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. E.C.