III SA/Łd 946/17

Dnia 30 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 roku sprawy ze skargi D. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dna 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a.; art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst. jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 978) – dalej: u.k.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...], nr [...] o skierowaniu D.T. na badania psychologiczne przeprowadzone w celu istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia [...], nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., działając na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b u.k.p. wystąpił do Prezydenta Miasta S. o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, z uwagi na fakt uzyskania przez D.T. w okresie od 17 kwietnia 2014 r. do 25 października 2014 r., łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W następstwie wszczętego postępowania administracyjnego, o czym skarżący został poinformowany zawiadomieniem z dnia 9 maja 2017 r., Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] skierował D.T. na badania psychologiczne przeprowadzone w celu istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Kwestionując zasadność wydanego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w którym zarzucił brak podstaw prawnych i faktycznych do jego wydania. Uzasadniając wskazał, że wydana wobec jego osoby decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, której konsekwencją było wydanie przedmiotowej decyzji, jest przedmiotem odrębnego odwołania. Wniósł o zmianę decyzji organu I instancji i niekierowanie go na badania psychologiczne. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy ww. decyzję z dnia [...]. Uzasadniając organ odwoławczy przywołał treść art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Ponadto Kolegium wskazało na treść art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b u.k.p., w myśl którego badaniu psychologicznemu prowadzonemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W oparciu o treść powyższych przepisów Kolegium wywiodło, że decyzja wydawana w przedmiocie skierowania na badania w zakresie psychologii transportu jest decyzją związaną, co oznacza, że organ ma obowiązek wydania tej decyzji, w przypadku wystąpienia przesłanki uzyskania przez kierującego 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, wykazanych w ewidencji kierowców. Ponadto, co istotne organ wydający decyzję jest związany treścią danych zawartych w tej ewidencji, a co za tym idzie nie posiada uprawnień do ich weryfikacji, czy też podważania ich skuteczności. Kwestionowanie tych wpisów jest możliwie jedynie przed organami prowadzącymi ewidencję, to jest przed właściwymi organami Policji. Dalej Kolegium wskazało, iż w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wnioskiem z dnia 28 kwietnia 2017 r. wystąpił do Prezydenta Miasta S. o skierowanie D.T. na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, z uwagi na uzyskanie przez ww. w okresie od 17 kwietnia 2014 r. do 25 października 2014 r., łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Uzasadnienie złożonego wniosku zawierało wyszczególnienie popełnionych w tym okresie naruszeń, miejsce ich popełnienia oraz liczbę punktów przypisanych za każde z nich. Tym samym uznać należało, iż kwestionowana przez skarżącego decyzja o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu odpowiada prawu. Na powyższą decyzję D.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wniesiona skarga dotyczyła, oprócz przedmiotowej decyzji, dwóch pozostałych wydanych w stosunku do osoby skarżącego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], w przedmiocie: zatrzymania prawa jazdy z rygorem natychmiastowej wykonalności (nr [...]) oraz w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (nr. [...]). Uzasadniając zarzucił niewyjaśnienie w sposób dokładny stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieuwzględnienie faktu odbycia przez skarżącego szkolenia redukującego uzyskane punkty, zaraz po fakcie powzięcia wiadomości o otrzymaniu, co miało miejsce na początku listopada 2014 r. Jednakże wtedy w Komendzie Miejskiej Policji w S. uzyskał informację, że ma ich tylko 10. Ponadto skarżący zakwestionował fakt popełnienia wykroczenia w miejscowości W., wskazując, że nigdy tam nie był, zasadność nadania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również nieuwzględnienie, że przypisywane kierowcy punkty "kasują" się z upływem roku, a tym samym poddał w wątpliwość prawidłowość naliczenia przypisanych mu punktów. Zarzucił nadto wydanie decyzji na podstawie przepisów nieistniejących w dniu popełnienia przez niego naruszeń. Podniesiona argumentacja odnosiła się do wszystkich trzech skarg. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia NSA: z dnia 11 marca 2005 r., I OZ 45/05; z dnia 7 czerwca 2008 r., I OZ 382/08). Generalnie zawieszenie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (tj. administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej). W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08) przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być więc istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., II FZ 941/12). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego zgłosił na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. wniosek formalny o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Komendantem Wojewódzkim Policji w Ł. w przedmiocie usunięcia z ewidencji 6 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego z tytułu nałożonego na skarżącego mandatu karnego. Załączył wniosek skarżącego z dnia 27 listopada 2017 r. o usunięcie punktów karnych z ewidencji, skierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Sąd uznał, że z uwagi na to, iż skarżący kwestionuje podstawy do naliczenia mu 6 punktów z tytułu nałożonego mandatu karnego i złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o ich usunięcie z ewidencji kierowców, a postępowanie, od wyniku którego skarżący uzależnia rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, nie zostało zakończone, zasadnym jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Orzeczenie, jakie zapadnie w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców będzie miało istotny wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. D.Cz.