III SA/Łd 947/21

Dnia 3 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Sędzia WSA Ewa Alberciak, , po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Sądowej w Ł. na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. unieważnił zgłoszenie celne z [...] 2019 r. w sprawie towaru objętego procedurą wywozu na podstawie dokumentu zarejestrowanego pod nr [...]. Pismem z 9 lipca 2021 r. A Sp. z o. o., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie od ww. decyzji. Przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...]. Przytaczając treść art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2020 r., poz. 1382 ze zm.) oraz art. art. 228 § 1, art. 223 § 1i § 2 pkt 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej o.p), organ odwoławczy wskazał, że na potwierdzeniu odbioru przesyłki nr nadawczy Poczty Polskiej [...], odbierający potwierdził odbiór decyzji z [...] poprzez złożenie własnoręcznego podpisu oraz pieczęci spółki. Odbierający nie wskazał daty odbioru decyzji. W odwołaniu spółka wskazała, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] została doręczona 25 czerwca 2021r. Pismem z 16 lipca 2021 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. wystąpił do Poczty Polskiej z prośbą o przekazanie informacji dotyczącej doręczenia przesyłki o numerze nadawczym [...] skierowanej do spółki A. Pismem z 30 lica 2021 r., Poczta Polska wyjaśniła, że po nieudanej próbie doręczenia przesyłki nr nadawczy [...] 14 czerwca 2021 r. zaawizowano o jej odbiorze w placówce pocztowej AP Ł. Powtórnej awizacji dokonano 22 czerwca 2021 r. Przesyłkę wydano 23 czerwca 2021 r. Odbiór przesyłki pokwitował pan G.C., potwierdzając odbiór pieczęcią firmową. Kopia potwierdzenia odbioru umożliwia stwierdzenie wydania przesyłki 23 czerwca 2021 r. Data wydania została wskazana przy podpisie pracownika wydającego przesyłkę w urzędzie pocztowym oraz przez umieszczenie datownika na awersie potwierdzenia odbioru. Ponadto Poczta Polska poinformowała, że nie ma wpływu na dane zamieszczane przez odbiorcę. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] została skutecznie doręczona 23 czerwca 2021 r., zgodnie z informacjami zawartymi na potwierdzeniu odbioru (data wydania została wskazana przy podpisie pracownika wydającego przesyłkę w Urzędzie Pocztowym oraz w datowniku umieszczonym na awersie potwierdzenia odbioru). Decyzja zawierała pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania. Odwołanie od tej decyzji zostało nadane w urzędzie pocztowym 9 lipca 2021 r, o czym świadczy pieczęć Poczty Polskiej na kopercie, w której nadano odwołanie. Wobec powyższego Spółka nie dochowała terminu do wniesienia odwołania, ponieważ ostatnim dniem do jego złożenia, był 7 lipca 2021 r. Dalej organ drugiej instancji wyjaśnił, że odwołanie wniesione po upływie ustawowego terminu jest bezskuteczne. W przypadku jego zaistnienia organ odwoławczy stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Konsekwencje uchybienia terminu do wniesienia odwołania są takie, że powodują zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Jeżeli organ drugiej instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia nie ma innej możliwości niż stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Na ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła A sp. z o.o. z siedzibą w Ł., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie : 1. art. 122 o.p. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego, a mianowicie, że decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona skarżącej 23 czerwca 2021 r., a nie 25 czerwca 2021 r., gdy tymczasem 23 czerwca 2021 r. przesyłka została odebrana przez osobę nieupoważnioną do odbioru jakichkolwiek pism w imieniu Spółki i przekazana Prezesowi Zarządu Spółki dopiero 25 czerwca 2021 r. z informacją o jej odebraniu tego właśnie dnia, a co za tym idzie, że odwołanie złożone 9 lipca 2021 r. zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu; 2. art. 228 § 1 w zw. z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. poprzez błędne uznanie, że termin do wniesienia odwołania został przekroczony, podczas gdy decyzja została skutecznie doręczona osobie uprawnionej do jej odbioru dopiero 25 czerwca 2021 r., a nie 23 czerwca 2021 r., a zatem 14-dniowy termin na złożenie odwołania został zachowany. Skarżąca podniosła, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. została odebrana 23 czerwca 2021 r. przez G.C. i przekazana Prezesowi Zarządu skarżącej dopiero dwa dni później tj. 25 czerwca 2021 r. wraz z informacją o jej odebraniu tego właśnie dnia. Podkreśliła, że G.C. nie był umocowany do odbioru korespondencji w imieniu Spółki. Ponieważ korespondencja została wcześniej awizowana, stąd też była ona odbierana z placówki Poczty Polskiej. Pracownik Poczty Polskiej powinien był zweryfikować, czy G.C. jest uprawniony do jej odbioru i dopiero wydać rzeczoną przesyłkę. Z tego też względu, w ocenie skarżącej, sam fakt, że G.C. odebrał przesyłkę 23 czerwca 2021 r. nie jest wystarczający dla uznania, że przesyłka tego dnia została skutecznie odebrana. Na marginesie strona skarżąca zwróciła uwagę, że przesyłka została przekazana osobie uprawnionej do jej odbioru dopiero dwa dni po rzeczywistym odebraniu jej z poczty wraz z informacją, że korespondencja zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została odebrana dopiero 25 czerwca 2021 r. W związku z tym zdaniem skarżącej uznać należy, że spółka działając w dobrej wierze, za pośrednictwem swojego pełnomocnika złożył odwołanie w terminie, który wynikał z informacji przekazanych przez osobę, która odebrała korespondencję. W ocenie skarżącej termin do wniesienia odwołania upłynął, nie jak wskazuje organ 7 lipca 2021 r., ale 9 lipca 2021r., stąd też nadanie odwołania w placówce pocztowej 9 lipca 2021 r., nie nastąpiło z uchybieniem terminu. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując, że w toku postępowania G.C. 17 marca 2021 r. odebrał wcześniejsze pismo procesowe z 13 marca 2020 r. Podobnie jak obecnie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pokwitował odbiór korespondencji własnoręcznym podpisem oraz pieczęcią firmową spółki A. W ocenie organu z powyższego wynika, że G.C. odbierał wielokrotnie korespondencje kierowaną do spółki oraz używał pieczęci firmowej, a spółka miała o tym wiedzę. Pomimo tego nie wnosiła żadnych uwag w zakresie nieprawidłowości w doręczeniu pisma z 13 marca 2020 r. i nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, o którym mowa w art. 138a §1 o.p., a także nie przekazała, Naczelnikowi [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł., listy osób upoważnionych do odbioru pism procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga jest zasadna, ale z innych przyczyn niż wskazane przez stronę skarżącą w jej zarzutach. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem działania organu administracji publicznej, a nie tylko zgodność z przepisami, których naruszenie zarzucono w skardze. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiot kontroli sądowej w rozstrzyganej sprawie stanowiło postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] stwierdzające uchybienie przez skarżąca terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Opisany w tym artykule termin jest terminem procesowym oraz zawitym. W razie uchybienia mu, stosowanie do art. 228 § 1 pkt 2 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z zacytowanych przepisów wynika przede wszystkim obowiązek badania przez organ drugiej instancji, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Warunkiem zaś rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania jest prawidłowe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, które otwiera bieg terminu do wniesienia odwołania. W rozstrzyganej sprawie organ odwoławczy prawidłowo ustali dzień doręczenia decyzji stronie oraz dzień wniesienia odwołania od tej decyzji. Instytucja doręczeń uregulowana została w rozdziale 5 działu IV O.p. (przepisy art. 144-154c o.p.). U podstaw zawartych tam rozwiązań spoczywa zasada oficjalności, która - jak podkreśla się w doktrynie - pozostaje w ścisłym związku z jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego, tj. z wynikającą z art. 126 o.p. zasadą pisemności. Doręczenie należy do tzw. czynności materialno-technicznych, z których dokonaniem przepisy wiążą określone skutki prawne (np. związanie decyzją – art. 212 o.p., czy jak w rozpatrywanej sprawie rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia odwołania - art. 223 § 2 pkt 1 o.p.). Z gwarancyjnego charakteru instytucji doręczenia wynika zaś, że jedynie doręczenie zgodne z obowiązującymi przepisami można uznać za skuteczne i wywołujące określone następstwa prawne. W myśl art. 150 § 1 pkt 1 o.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 o.p., operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Stosownie zaś do treści art. 150 § 2 o.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 150 § 3 o.p.). Redakcja art. 150 o.p. nie nasuwa żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wynika z niego wprost, że w sytuacji, o której mowa w tym przepisie adresat pisma ma obowiązek odbioru pisma złożonego w placówce pocztowej w terminie 14 dni liczonych od dnia złożenia pisma w urzędzie pocztowym, o czym jest dwukrotnie zawiadamiany. W rozstrzyganej sprawie nie budzi wątpliwości sądu, że przesyłka kierowana do skarżącej została, po nieudanej próbie doręczenia w siedzibie strony, złożona w urzędzie pocztowym, a o fakcie tym strona została poinformowana 14 czerwca 2021 roku. W związku z niepodjęciem przesyłki ponownie 22 czerwca 2021 roku skarżąca została poinformowana o jej złożeniu w urzędzie pocztowym i konieczności jej odbioru. W dniu 23 czerwca 2021 roku korespondencja kierowana do spółki wydana została G.C., który fakt jej otrzymania potwierdził własnoręcznym podpisem i pieczęcią firmową strony. Data zaś dokonania owej czynności wynika w sposób niebudzący wątpliwości z adnotacji listonosz uczynionej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz odpowiedzi na reklamację organu udzielonej przez operatora pocztowego. W tym miejscy podkreślić należy, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 o.p., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W rozpoznawanej sprawie trafnie zatem organ stwierdził, że nastąpiło prawidłowe doręczenie decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 150 o.p. bowiem pracownik skarżącej spółki odebrał w urzędzie pocztowym kierowaną do niej przesyłkę kwitując jej odbiór swoim podpisem oraz pieczęcią firmową strony. Twierdzeniom skarżącej spółki, że G.C. nie był osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do strony przeczy okoliczność wcześniejszego odbioru przez niego korespondencji kierowanej do strony w toku kontrolowanego postępowania. Nadto skarżąca poza swoimi twierdzeniami nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że G.C. był osobą której w sposób nieuprawniony przekazano korespondencję kierowaną do strony. Podkreślić należy, że przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć "nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie pod tym względem, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji) itp." (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 124). Zakres pojęcia "osoby uprawnionej" (upoważnionej) zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce, a może wynikać także z przyjętej praktyki. Pojęcie osoby upoważnionej jest szersze od pojęcia pełnomocnika, czy reprezentacji. Z reguły upoważnienie do odbioru pism wynika z zakresu zadań pracownika lub też funkcji, jaką pełni w danej jednostce organizacyjnej. W sytuacji, gdy jednostka organizacyjna nie posiada obsługi, która zwyczajowo zajmuje się wysyłaniem i odbiorem korespondencji (sekretariat, biuro), a żaden z pracowników funkcjonujących w siedzibie jednostki organizacyjnej nie został formalnie upoważniony do odbioru korespondencji, za prawidłowe należy uznać doręczenie pisma do rąk pracownika uprawnionego do sprawowania bieżącej obsługi firmy, załatwiania zwykłych spraw związanych z funkcjonowaniem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. To bowiem obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 lipca 2017 roku sygn. akt I SA/Kr 195/17 LEX nr 2365486 i utrzymujący go w mocy wyrok NSA z 5 czerwca 2018 roku sygn. akt II FSK 3694/17 LEX nr 2518815, oraz wyrok NSA z 9 września 2015 r sygn. akt II GSK 1684/14 LEX nr 1986640). W rozstrzyganej sprawie mimo prawidłowego ustalenia faktu oraz daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji oraz daty złożenia przez stronę odwołania organ nie uwzględnił zmiany stanu prawnego w związku z wystąpieniem na terenie kraju stanu epidemii z powodu COVID-19. W tym miejscu wskazać jednak należy, że ustawą z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 2255) dalej "ustawa COVID-19", która weszła w życie dnia 16 grudnia 2020 r. dodany został art. 15zzzzzn2, o treści: 1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. 3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Powołana regulacja wprowadziła nową, dodatkową procedurę w okresie trwania pandemii i licznych zakażeń wirusem SARS-CoV-2, odnośnie do terminów, którym uchybiono po 16 grudnia 2020 r., wówczas obowiązkiem organu jest zawiadomienie strony o uchybieniu terminu (art. 15 zzzzzn2 ust. 1), wyznaczenie stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2) oraz pouczenie o treści ust. 3 tego przepisu wydłużającego termin na złożenie wniosku z 7 do 30 dni. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez organ wynika, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego została doręczona stronie w trybie art. 150 o.p. i odebrana w urzędzie pocztowym, w którym została złożona, po nieudanej próbie jej doręczenia w siedzibie spółki, przez pracownika legitymującego się jej pieczęcią firmową 23 czerwca 2021 roku. Odwołanie od powyższej decyzji wpłynęło do organu 9 lipca 2021 roku. Zatem zarówno wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji jak i wniesienie od niej odwołania nastąpiło po wejściu w życie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 powyższe zaś obligowało organ do jego zastosowania. Stanowisko prezentowane przez organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu pomija szczególne rozwiązanie przewidziane na gruncie przepisów ustawy COVID-19, albowiem jak wynika z tego aktu normatywnego, ogólna reguła wynikająca z art. 228 § 1 oraz art. 223 § 2 o.p. została poddana istotnej modyfikacji, co rzutuje na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Przedstawiona powyżej regulacja zawarta w art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 niejako koryguje nowelizację ustawy o COVID dokonaną ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875), w wyniku której m.in. uchylono przepis art. 15zzr ustawy o COVID obowiązujący od 31 marca 2020 r. i przewidujący w ust. 1 pkt 5, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony – nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdował art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 doszło w niej bowiem do uchybienia terminu, zawitego, z niezachowaniem którego ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, co stanowi przesłankę zawiadomienia strony postępowania przewidzianą w art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19. Jednakże z akt sprawy wynika, że organ stwierdziwszy uchybienie terminu do złożenia odwołania nie skierował do skarżącej zawiadomienia, o którym mowa w tym przepisie, pomimo ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku. W tej sytuacji niezastosowanie przez organ omawianej regulacji należy zakwalifikować jako naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujące koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Uwzględniając zaprezentowane wyżej stanowisko, rozpoznając ponownie sprawę organ zawiadomi skarżącą o uchybieniu terminu do złożenia odwołania i wyznaczy jej przewidziany prawem termin do wystąpienia z wnioskiem o jego przywrócenie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżone postanowienie. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Zwrot kosztów należnych stronie skarżącej obejmuje uiszczony w sprawie wpis w kwocie 100 zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym. k.ż.