III SA/Łd 948/19

Dnia 11 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2020 roku sprawy ze skargi P. A. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. po rozpatrzeniu odwołania P.A. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Łę. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dniem 31 maja 2019 r. z zajmowanego stanowiska służbowego referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i mianowania z dniem 1 czerwca 2019 r. na stanowisko referenta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Łę. bez zmiany składników uposażenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i daty mianowania na nowe stanowisko służbowe, ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 30 września 2019 r. i datę mianowania na stanowisko służbowe referenta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Łę. na dzień 1 października 2019 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Rozkazem personalnym z dnia [...] r., Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Łę. zwolnił P.A. z dotychczas zajmowanego stanowiska referenta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Łę. i mianował na stanowisko służbowe referenta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Łę. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozkazu, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił w całości zaskarżony rozkaz personalny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Powiatowemu Policji w Łę. Ponownie rozpatrując sprawę, pismem z dnia 5 marca 2019 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko. Pismem z dnia 27 marca 2019 r. poinformowano policjanta o planowanym zakończeniu postępowania i wyznaczono termin do zapoznania się z zebranym materiałem. W dniu 1 kwietnia 2019 r. do Komendy Powiatowej Policji w Łę. wpłynęło pismo adw. M.R., który zgłosił swój udział w postępowaniu jako pełnomocnik P.A. Komendant Powiatowy Policji w Łę. rozkazem personalnym z dnia [...] r., zwolnił z dniem 31 maja 2019 r. P.A. z dotychczas zajmowanego stanowiska referenta Ogniwa Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji i z dniem 1 czerwca 2019 r. i mianował na stanowisko służbowe referenta Wydziału Ruchu Drogowego - z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia. W uzasadnieniu wskazano, że stanowisko referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji oraz stanowisko referenta Wydziału Ruchu Drogowego mają takie same elementy składowe (tj. stopień etatowy i parametry uposażenia). W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego dokonano analizy sytuacji kadrowej Wydziału Prewencji i Wydziału Ruchu Drogowego oraz analizy funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Łę. w zakresie: ilości policjantów posiadających doświadczenie w pełnieniu służby w Wydziale Ruchu Drogowego, ilości policjantów którzy ukończyli kurs specjalistyczny w zakresie ruchu drogowego oraz ilości policjantów posiadających uprawnienia do kierowania motocyklem służbowym. Dokonano również rozpytania kierowników i naczelników poszczególnych komórek organizacyjnych KPP w Łę. na temat ewentualnego wpływu przeniesień poszczególnych policjantów do Wydziału Ruchu Drogowego na zachowanie ciągłości służby w ich komórkach organizacyjnych. W wyniku analiz ustalono, że oprócz policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego: - przeszkolenie z zakresu ruchu drogowego wśród policjantów KPP w Łę. posiadają jeszcze 4 osoby - dzielnicowy Zespołu Dzielnicowych w Łę. Wydziału Prewencji, referent Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji, referent Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją Wydziału Kryminalnego (obecnie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim) oraz asystent Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego, - przeszkolenie z zakresu kierowania motocyklem służbowym posiada 1 policjant (asystent Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego), - doświadczenie w służbie w Wydziale Ruchu Drogowego posiada jeszcze 8 policjantów: starszy dzielnicowy Zespołu Dzielnicowych w Łę. Wydziału Prewencji, dzielnicowy Zespołu Dzielnicowych w Łę. Wydziału Prewencji, referent Ogniwa Patrolowo- Interwencyjnego Wydziału Prewencji, dzielnicowy Zespołu Dzielnicowych w Łęczycy Wydziału Prewencji, asystent jednoosobowego stanowiska ds. Prasowo-Informacyjnych, referent Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją Wydziału Kryminalnego (obecnie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim), specjalista Zespołu Operacyjno-Rozpoznawczego Wydziału Kryminalnego oraz asystent Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Wydziału Kryminalnego. Z uwagi na miejsca pełnienia służby poszczególnych funkcjonariuszy, tj. w priorytetowych i specjalistycznych komórkach organizacyjnych takich jak: Wydział Kryminalny, Zespół Dzielnicowych Wydziału Prewencji oraz Jednoosobowe Stanowisko ds. Prasowo-Informacyjnych logicznym wydaje się fakt przeniesienia policjanta z komórki organizacyjnej, w której łatwiej będzie pozyskać policjanta (Ogniwo Patrolowo-Interwencyjne jest komórką podstawową i powinno stanowić pierwszy etap służby każdego nowo przyjętego policjanta). O ile wszyscy przełożeni (Naczelnik Wydziału Kryminalnego, Kierownik Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji) wskazali, że przeniesienie podległych im policjantów do Wydziału Ruchu Drogowego będzie miało negatywny wpływ na realizację zadań wykonywanych w ich komórkach organizacyjnych, o tyle wydaje się że przeniesienie policjanta z Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji będzie najmniej dotkliwe dla służby. Organ wskazał, że sierż. szt. P.A. został przyjęty do służby w dniu 17 lipca 2012 r. Do dnia 31 marca 2015 r. pełnił służbę w Wydziale Ruchu Drogowego, gdzie z obowiązków służbowych wywiązywał się w sposób bardzo dobry. Z dniem 1 kwietnia 2015 r. został przeniesiony na własną prośbę z powodu trudnej sytuacji rodzinnej do pełnienia służby w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji. Posiada przeszkolenie w zakresie: obsługi motocykla Kawasaki wraz zabudową, wariant LZTOOA, model VERSYS 1000, teoretycznej i praktycznej obsługi videorejestratora Videorapid 2A oraz obsługi pozostałego wyposażenia pojazdu zgodnie z wymaganiami SIWZ, nr sprawy [...] przeprowadzone przez Zakład Urządzeń Radiolokacyjnych Ax. Sp. z o.o. w O. Organ wyjaśnił, że w chwili obecnej z uwagi na istniejące 3 wakaty w Wydziale Ruchu Drogowego oraz ograniczenia wynikające z decyzji lekarza profilaktyka, w normalnym toku służby na drodze uczestniczy tylko 7 policjantów (na 11 etatów wykonawczych). Powyższa sytuacja powoduje, że organizacja pracy komórki w celu zapewnienia realizacji podstawowych zadań jest niezwykle trudna i powoduje duże obciążenie dla pracujących w wydziale funkcjonariuszy. Przeniesienie do Wydziału Ruchu Drogowego policjanta, który posiada doświadczenie w służbie na drogach powiatu łę. umożliwi zapewnienie ciągłości służby wydziału, a nadto pozwoli na wykorzystanie w służbie dodatkowego motocykla służbowego. KPP w Łę. wskazał, że wprawdzie interes strony przemawia za tym, by P.A. mógł kontynuować służbę w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji, w systemie dwunastogodzinnym, bo jak sam stwierdził "system służb dwunastogodzinnych jest dla niego najbardziej optymalny umożliwiający właściwe wywiązywanie się zarówno z obowiązków służbowych, jak i sprawowanie opieki nad rodzicami oraz pracą w gospodarstwie rolnym" – jednak należy zaznaczyć, że to nie służba ma nie kolidować z pracą w gospodarstwie rolnym, a praca w gospodarstwie rolnym ma nie kolidować z obowiązkami służbowymi policjanta. Ponadto jak wskazał organ, z akt postępowania administracyjnego wynika, iż policjant pełni jeszcze wiele różnych funkcji społecznych dodatkowych, tj. jest Przewodniczącym Zarządu Spółki Wodnej w Bx., członkiem Ochotniczej Straży Pożarnej w G., gdzie pełni funkcję Zastępcy Naczelnika Zarządu OSP G., jest członkiem Zarządu Cx. w L., został wybrany Sołtysem sołectwa G., a także ubiegał się o mandat radnego do Rady Gminy W. Zdaniem organu interes służby wymaga, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie służby ruchu drogowego. Na uwzględnienie zasługuje aktualna sytuacja kadrowa i potrzeba wzmocnienia służby ruchu drogowego na terenie powiatu łę. W tej sytuacji organ musi kierować się interesem służby, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Od powyższego rozkazu personalnego P.A. złożył odwołanie, w którym podniósł, że ustalenia faktyczne dokonane zostały w sposób dowolny, nie oceniono całokształtu zebranego materiału dowodowego i poszczególnych dowodów co stanowi naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. Pominięto dowód w postaci pisma Kierownika Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji z dnia 26 marca 2019 r., co spowodowało wadliwe ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie istniejącej sytuacji w Komendzie Powiatowej Policji w Łę., tj. ilości wakatów i możliwości ich obsadzenia dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania poszczególnych wydziałów tej jednostki. W ocenie skarżącego nie odniesiono się do jego interesu nie wskazano czy interes stanieje, czy jest słuszny i czy w świetle interesu publicznego zasługuje na uwzględnienie i w jakim zakresie. Z treści uzasadnienia nie wynika, w jakim zakresie i czy w ogóle zmieniły się okoliczności faktyczne od dnia 1 kwietnia 2015 r. do chwili obecnej, co nie pozwala na dokonanie oceny, czy jego interes został w należytym zakresie uwzględniony przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu. Wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] r., Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i daty mianowania na nowe stanowisko służbowe i ustalił datę zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na dzień 30 września 2019 r. i datę mianowania na stanowisko służbowe referenta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Łę. na dzień 1 października 2019 r., w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Na wstępie organ wyjaśnił, że pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy nie jest opatrzone datą jego ustanowienia. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wystąpił do strony o sprecyzowanie, czy powyższe pełnomocnictwo jest nadal wiążące. P.A. w piśmie z dnia 28 czerwca 2019 r. potwierdził, że adw. M.R. jest nadal jego pełnomocnikiem. Pismem z dnia 5 lipca 2019 r. przesłano do pełnomocnika zaskarżony przez stronę rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Łę. z dnia [...] r. Pełnomocnik strony zapoznał się z treści rozkazu w dniu 24 lipca 2019 r. i nie złożył w ustawowym terminie odwołania. KWP w Ł. rozpoznał zatem odwołanie złożone przez samego skarżącego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ podkreślił, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, Stosownie do treści art. 36 ust. 2 ustawy, do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, Komendant BSWP w odniesieniu do policjanta BSWP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i mianowaniu w strukturze Wydziału Ruchu Drogowego P.A. nastąpiła w konsekwencji wniosku personalnego Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Łę. Jak wskazano w uzasadnieniu wniosku, przeniesienie wynikało z potrzeby zapewnienia ciągłości zadań służbowych na wskazanym stanowisku służbowym i było uzasadnione koniecznością zapewnienia sprawnego funkcjonowania wydziału. Dodatkowo wskazano na kilkuletnie doświadczenie P.A. w zakresie realizacji zadań z zakresu ruchu drogowego i możliwość wykorzystania w służbie motocykla służbowego. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji Komendant Powiatowy Policji w Łę. wnikliwie przeprowadził postępowanie i podjął niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W aktach sprawy znajduje się między innymi: 1. zestawienie liczbowe funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Łę., uwzględniające policjantów mających odpowiednie kwalifikacje zawodowe do ewentualnego przeniesienia do dalszej służby w Wydziale Ruchu Drogowego (4 osoby), 2. zestawienie liczbowe funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Łę., uwzględniające policjantów mających odpowiednie kwalifikacje zawodowe do kierowania motocyklem służbowym (1 osoba), 3. zestawienie liczbowe funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Łę., uwzględniające policjantów posiadających doświadczenie służbowe w Wydziale Ruchu Drogowego – (8 osób), Z analizy wynika, że wśród funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Łę. tylko jeden policjant (bez uprzedniego wdrożenia w nowe obowiązki służbowe), spełnia wszystkie wymagania do przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Wydziale Ruchu Drogowego tzn. posiada odpowiednie przeszkolenie specjalistyczne, a w latach ubiegłych pełnił służbę w Wydziale Ruchu Drogowego i legitymuje się kwalifikacjami zawodowymi do kierowania motocyklem służbowym. Policjant ten obecnie pełni służbę na stanowisku asystenta w Zespole Dochodzeniowe -Śledczym Wydziału Kryminalnego. W konsekwencji pismem z dnia 20 marca 2019 r. skierowano zapytanie do Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w Łę. o możliwość przeniesienia podległego funkcjonariusza do dalszego pełnienia służby w Wydziale Ruchu Drogowego. W odpowiedzi uzyskano negatywne stanowisko przełożonego. Pismem z dnia 19 marca 2019 r. skierowano zapytanie do Kierownika Ogniwa Patrolowo -Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Łę. o stanowisko w sprawie przeniesienia. P. A. do innej komórki organizacyjnej. W odpowiedzi uzyskano negatywne stanowisko przełożonego. Uwzględniając przeprowadzona analizę, w ocenie organu odwoławczego słuszna jest argumentacja KPP w Łę., że z uwagi na miejsce pełnienia służby innych funkcjonariuszy wziętych pod uwagę przy analizie stanu osobowego KPP w Łę., tj. w komórkach priorytetowych i specjalistycznych np. Wydziału Kryminalnego, najlepiej będzie do Wydziału Ruchu Drogowego przenieść funkcjonariusza, który obecnie pełni służbę w komórce, do której łatwo będzie pozyskać innego funkcjonariusza lub też mianować funkcjonariusza nowoprzyjętego do służby w Policji. Taką komórką jest bez wątpienia Ogniwo Patrolowo-Interwencyjne Wydziału Prewencji. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie dla Komendanta Powiatowego Policji w Ł. ważnym elementem przemawiającym za przeniesieniem skarżącego do dalszego pełnienia służby w Wydziale Ruchu Drogowego są uprawnienia P.A. do kierowania motocyklem. Ustosunkowując się do stanowiska skarżącego, że uzasadnienie decyzji administracyjnej pomija fakt braku specjalistycznego przeszkolenia zawodowego uprawniającego do jazdy na motocyklu służbowym, KWP w Ł. stwierdził, że do pełnienia służby na motocyklu służbowym nie jest konieczne posiadanie przeszkolenia specjalistycznego dla policjantów ruchu drogowego w zakresie kierowania motocyklem szosowym, które trwa 15 dni i jest realizowane w Centrum Szkolenia Policji w Le. Komendant Powiatowy Policji w Łę. ma pełne prawo w toku służby skierować swojego podwładnego policjanta na szkolenie specjalistyczne, czy to w zakresie kierowania motocyklem służbowym, czy też jakiekolwiek inne. Na każdym stanowisku służbowym policjant winien wykazać osobiste zaangażowanie w przedmiocie podnoszenia kwalifikacji zawodowych. W konsekwencji argument strony podnoszony w odwołaniu o braku przeszkolenia specjalistycznego w zakresie kierowania motocyklem służbowym jest bezzasadny. W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że skarżący pomimo prawidłowego pouczenia o możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu nie wypowiedział się co do istoty sprawy. Zapoznał się z materiałami, ale zgodnie z protokołem z dnia 25 kwietnia 2019 ro. sporządzonym na tą okoliczność w Komendzie Powiatowej Policji w Ł. nie zakwestionował żadnej czynności dokonanej przez organ. W konsekwencji Komendant Wojewódzki Policji w Ł. stwierdził, że nie ma możliwości ustalenia, jakiej konkretnie czynności nie mógł i jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić skarżący. Odnosząc się do zarzutu pominięcia słusznego interesu strony Organ odwoławczy wskazał, że ponowne rozpatrzenie sprawy przez Komendanta Powiatowego Policji w Łę. poprzedzone zostało wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących wystąpienia przesłanek "ważnego interesu służby" i "ważnego interesu strony", zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji administracyjnej wskazano na słuszny interes funkcjonariusza. Zwrócono uwagę na konieczność opieki nad rodzicami, pracę w gospodarstwie rolnym i wymieniono szereg aktywności społecznych i funkcji społecznych, na których realizację strona ma zgodę od przełożonego. KWP w Ł. zauważył, że w konsekwencji tak wielu podejmowanych aktywności poza służbą, zrozumiałe jest, że w interesie strony leży dalsze pełnienie służby w systemie dwuzmianowym. Przeniesienie policjanta na inne stanowisko, co prawda spowoduje, że nie będzie pełnił służby w dotychczasowych godzinach lub zmianach, ale nie spowoduje zwiększenia godzin pełnionej służby w przyjętym przez ustawę o Policji okresie rozliczeniowym. W niniejszej sprawie nie zostały złamane dyspozycje rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 roku w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że prawo do przenoszenia funkcjonariuszy Policji na stanowiska równorzędne mieści się w ramach stosunku służbowego nawiązanego wskutek dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którego charakter wyraża się przede wszystkim silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy. Komendant Powiatowy Policji w Łę. jako organ administracji jest odpowiedzialny za ochronę ładu i porządku publicznego na podległym mu terenie i jest zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji. W przedmiotowej sprawie przełożony właściwy do spraw osobowych, w ramach ponoszonej odpowiedzialności za realizację zadań Policji, miał nie tylko prawo, ale i obowiązek podjąć takie działania, które mają na celu zapewnienie ciągłości realizacji zadań służbowych. Realizacja tych uprawnień następuje poprzez kształtowanie sytuacji kadrowej w sposób najbardziej, zdaniem przełożonych, odpowiadający potrzebom Policji. Decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania do pełnienia służby w innej komórce organizacyjnej pozostaje w wyłącznej gestii przełożonego i może w ten sposób przekształcić stosunek służbowy policjanta bez jego zgody - pomimo, że może w tej kwestii dysponować kilkoma kandydatami do przeniesienia. Skarżący posiada doświadczenie niezbędne na nowym stanowisku służbowym, co wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, a w latach wcześniejszych pełnił służbę w Wydziale Ruchu Drogowego oraz ma uprawnienia do kierowania motocyklem. W celu uaktualnienia stanu faktycznego pismem z dnia 8 sierpnia 2019 r. organ zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Ł. o przekazanie aktualnego stanu wakatów w Wydziale Prewencji oraz Wydziale Ruchu Drogowego. Z przedstawionego wykazu wynika, że w Wydziale Prewencji na 45 etatów policyjnych są 2 wakaty (co stanowi 4,44 udziału % wakatów), natomiast w Wydziale Ruchu Drogowego w dalszym ciągu na 12 etatów policyjnych są 3 wakaty (co stanowi 25 udziału % wakatów). W świetle powyższego wzmocnienie stanu osobowego Wydziału Ruchu Drogowego niewątpliwie przyczyni się do poprawy realizacji zadań nałożonych na wymienioną komórkę organizacyjną. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. zaskarżony rozkaz personalny nie narusza interesu skarżącego. Przepisy ustawy pozostawiają bowiem właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta, które w niniejszej sprawie było zasadne. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. wyjasnil, że na podstawie art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie w terminie odwołania od rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko służbowe referenta Wydziału Ruchu Drogowego wstrzymało wykonanie rozkazu. Z uwagi na fakt, że rozstrzygnięciu nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a., jak również nie podlegało ono natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, należało uchylić decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucając naruszenie - art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 10 § 1 k.p.a. przez zaniechanie pouczenia o prawie do złożenia końcowego oświadczenia wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że zarówno z uzasadnienia rozkazu personalnego organu I jak i II instancji nie wynika, że została przeprowadzona analiza w zakresie funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Łę. posiadających doświadczenie w pełnieniu służby w Wydziale Ruchu Drogowego. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji nie uwzględnił podnoszonych w toku postępowania argumentów strony. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 7 lutego 2020 r. do akt sprawy wpłynęło pismo adwokata J.C., w którym adwokat zgłosił swój udział w charakterze pełnomocnika skarżącego P.A. i oświadczył, że popiera wniesioną przez skarżącego skargę. Przedmiotowe pismo zawierało również wniosek o wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wykonania zaskarżonego rozkazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola legalności działań podjętych przez organ administracji publicznej, przeprowadzona w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Jest on przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego, ale nie zawiera jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wydanie rozkazu personalnego w tym przedmiocie oraz nie precyzuje kryteriów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie równorzędności stanowisk służbowych. Z kolei art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji zawiera regulację dotyczącą m.in. przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę oraz organ właściwy do wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie. Tym samym uznać należy, że właściwy komendant Policji jest uprawniony w drodze decyzji uznaniowej do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości bez jego zgody. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Jednocześnie poza granicami kontroli sądowej pozostaje wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że skoro policjant może zostać przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu (art. 36 ust. 1 ustawy o Policji), to kompetencja właściwego przełożonego do zmiany stosunku służbowego obejmuje również przeniesienie policjanta na inne stanowisko w tej samej miejscowości (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej CBOSA). Jednak decyzja o przeniesieniu policjanta, która może przybrać formę zwolnienia ze służby z jednoczesnym mianowaniem na nowe stanowisko, możliwa jest wyłącznie na stanowisko równorzędne, co oznacza przeniesienie na stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt I OSK 100/07, CBOSA). Analiza akt administracyjnych wskazuje, że w Komendzie Powiatowej Policji w Łę. niezbędnym było uzupełnienie obsady kadrowej w Wydziale Ruchu Drogowego. Tak więc, zaskarżony rozkaz personalny został wydany w następstwie wniosku personalnego Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego uzasadnionego potrzebami służby, a w szczególności koniecznością właściwej realizacji zadań służbowych we wskazanej jednostce organizacyjnej Policji. Tym samym należy uznać, iż zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie go na równorzędne stanowisko było uzasadnione i zgodne z interesem służby. W tym miejscu zaznaczyć przyjdzie, że równorzędność stanowiska służbowego, nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. "Równorzędny" oznacza mający taką samą wartość, jakość, taki sam pod względem wartości, będący na tym samym poziomie (por. Słownik Języka Polskiego, wyd. PWN, Warszawa 1995 r.). Będą to zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), co nie oznacza takich samych obowiązków, czy też czasu służby, jak również czasu dojazdu do miejsca pełnienia służby. Należy również podnieść, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, ma natomiast charakter administracyjnoprawny i w związku z tym przełożony w sprawach osobowych, jednostronnie i władczo kształtuje jego istotne składniki. Zatem również decyzja o przeniesieniu na inne stanowisko podejmowana jest władczo i jednostronnie w ramach uznania administracyjnego, przy czym "stanowisko równorzędne" oznacza stanowisko, które musi charakteryzować się: takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym rodzajem, dodatkiem służbowym oraz takim samym stopniem etatowym. Wszystkie te warunki powinny być spełnione łącznie. Art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie zawiera przesłanek determinujących zmiany personalne dokonywane przez upoważniony organ. Z powyższego nie można jednak wyprowadzić wniosku o dowolności w korzystaniu z tego instrumentu w kształtowaniu polityki kadrowej w Policji. Przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Z regulacji art. 32 i art. 36 ustawy o Policji nie wynika, że do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości na równorzędnym stanowisku jest wymagana jego aprobata. Można jedynie dodać, że celowość, racjonalność, czy też zasadność zmian równorzędnych stanowisk służbowych zajmowanych przez poszczególnych funkcjonariuszy Policji pozostaje poza zakresem kontroli sądu administracyjnego, gdyż rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter uznaniowy, którego ramy wyznacza art. 7 K.p.a. Sąd administracyjny nie jest władny do oceny celowości zmian strukturalnych i organizacyjnych w Policji, jak również nie może ingerować w prowadzoną przez Policję politykę kadrową, a także w kryteria typowania funkcjonariuszy do przeniesienia służbowego. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i nie obejmuje celowości zaskarżonej decyzji, natomiast sprowadza się wyłącznie do badania czy nie nosi ona cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania. Właściwy przełożony w sprawach osobowych musi kierować się ważnym interesem służby (społecznym), polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważającym nad indywidualnym interesem policjanta. Te kryteria w rozpoznawanej sprawie zostały zastosowane, co w sposób jednoznaczny wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu i poprzedzającego go rozkazu KPP w Łę. (str. 57 i str. 76-77 akt admin.). W orzeczeniach tych przeanalizowano szczegółowo stan osobowy i zakres zadań w jednostce organizacyjnej, w której skarżący pełnił dotychczas służbę, jak i w jednostce, do której został przeniesiony. Wyniki tej analizy pozwalają na uznanie, że decyzja o przeniesieniu skarżącego na stanowisko równorzędne nie była dowolna. W ocenie Sądu, organ należycie wykazał (co zostało opisane w części historycznej uzasadnienia), że przeniesienie skarżącego nastąpiło na takie samo stanowisko służbowe referenta, z takim samym zaszeregowaniem i z takim samym uposażeniem, a zatem na stanowisko równorzędne. Należy podkreślić, na co słusznie zwrócił uwagę, że sierż. szt. P.A. został przyjęty do służby w dniu 17 lipca 2012 r. Do dnia 31 marca 2015 r. pełnił służbę w Wydziale Ruchu Drogowego, gdzie z obowiązków służbowych wywiązywał się w sposób bardzo dobry. Z dniem 1 kwietnia 2015 r. został przeniesiony na własną prośbę z powodu trudnej sytuacji rodzinnej do pełnienia służby w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji. Posiada przeszkolenie w zakresie: obsługi motocykla Kawasaki wraz zabudową, wariant LZTOOA, model VERSYS 1000, teoretycznej i praktycznej obsługi videorejestratora Videorapid 2A oraz obsługi pozostałego wyposażenia pojazdu zgodnie z wymaganiami SIWZ, nr sprawy FZ-2380/49/13/EK przeprowadzone przez Zakład Urządzeń Radiolokacyjnych Ax. Sp. z o.o. w O. Organ wyjaśnił, że w chwili obecnej z uwagi na istniejące 3 wakaty w Wydziale Ruchu Drogowego oraz ograniczenia wynikające z decyzji lekarza profilaktyka, w normalnym toku służby na drodze uczestniczy tylko 7 policjantów (na 11 etatów wykonawczych). Powyższa sytuacja powoduje, że organizacja pracy komórki w celu zapewnienia realizacji podstawowych zadań jest niezwykle trudna i powoduje duże obciążenie dla pracujących w wydziale funkcjonariuszy. Przeniesienie do Wydziału Ruchu Drogowego policjanta, który posiada doświadczenie w służbie na drogach powiatu łę. umożliwi zapewnienie ciągłości służby wydziału, a nadto pozwoli na wykorzystanie w służbie dodatkowego motocykla służbowego. Eksponowane przez skarżącego uciążliwości związane ze zmianą systemu jego pracy, bowiem w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym Wydziału Prewencji KPP w Łę., pełnił on służbę w systemie dwunastogodzinnym, i jak sam stwierdził, system służb dwunastogodzinnych jest dla niego najbardziej optymalny umożliwiający właściwe wywiązywanie się zarówno z obowiązków służbowych, jak i sprawowanie opieki nad rodzicami oraz pracą w gospodarstwie rolnym - nie mogły przemawiać za wyższością interesu funkcjonariusza nad interesem służby. Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej. Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. Podał, że prawo do przenoszenia funkcjonariuszy Policji na stanowiska równorzędne mieści się w ramach stosunku służbowego nawiązanego wskutek dobrowolnego zgłoszenia się do służby, którego charakter wyraża się przede wszystkim silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy. Natomiast Komendant Powiatowy Policji w Łę. jako organ administracji jest odpowiedzialny za ochronę ładu i porządku publicznego na podległym mu terenie i jest zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji. W przedmiotowej sprawie przełożony właściwy do spraw osobowych, w ramach ponoszonej odpowiedzialności za realizację zadań Policji, miał nie tylko prawo, ale i obowiązek podjąć takie działania, które mają na celu zapewnienie ciągłości realizacji zadań służbowych. Realizacja tych uprawnień następuje poprzez kształtowanie sytuacji kadrowej w sposób najbardziej, zdaniem przełożonych, odpowiadający potrzebom Policji. Decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania do pełnienia służby w innej komórce organizacyjnej pozostaje w wyłącznej gestii przełożonego i może w ten sposób przekształcić stosunek służbowy policjanta bez jego zgody - pomimo, że może w tej kwestii dysponować kilkoma kandydatami do przeniesienia. KWP w Ł. wskazał, że skarżący posiada doświadczenie niezbędne na nowym stanowisku służbowym, co wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, a w latach wcześniejszych pełnił służbę w Wydziale Ruchu Drogowego oraz ma uprawnienia do kierowania motocyklem. W celu uaktualnienia stanu faktycznego pismem z dnia 8 sierpnia 2019 r. KWP w Ł. zwrócił się do KPP w Łę. o przekazanie aktualnego stanu wakatów w Wydziale Prewencji (dotychczasowe miejsce pełnienia służby skarżącego) oraz Wydziale Ruchu Drogowego (nowe miejsce pełnienia służby skarżącego). Z przedstawionego wykazu wynika, że w Wydziale Prewencji na 45 etatów policyjnych są 2 wakaty (co stanowi 4,44 udziału % wakatów), natomiast w Wydziale Ruchu Drogowego w dalszym ciągu na 12 etatów policyjnych są 3 wakaty (co stanowi 25 udziału % wakatów). W świetle powyższego wzmocnienie stanu osobowego Wydziału Ruchu Drogowego niewątpliwie przyczyni się do poprawy realizacji zadań nałożonych na wymienioną komórkę organizacyjną. W ocenie Sądu KPP w Łę. jako kierownik jednostki organizacyjnej Policji jest zobowiązany do prawidłowej realizacji zadań w kierowanej jednostce i prowadzenia polityki kadrowej, mając na uwadze predyspozycje policjanta, a także interes społeczny tożsamy z interesem służby. Zostało wykazane, że podjęcie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego z omówionego wyżej zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko było podyktowane potrzebą wzmocnienia osobowego Wydziału Ruchu Drogowego. Zauważyć należy, iż policjant podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w Policji musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie służby oraz na związane z tym konsekwencje, które nie zawsze są zgodne z jego oczekiwaniami i wizją pełnienia służby. Charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, że ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której, ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są warunki służby. Reasumując należy stwierdzić, że w świetle obowiązujących przepisów prawa, przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego policjanta. W sytuacji zatem, gdy z uwagi na konieczność zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych przez Wydział Ruchu Drogowego KPP w Łę. zaistniała potrzeba wzmocnienia stanu kadrowego tej jednostki o P.A. – policjanta posiadającego odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, przeszkodą do uwzględnienia jego słusznego interesu przejawiającego się w tym, by nadal pełnić służbę w Wydziale Prewencji KPP w Łę. był interes służby, w tym przypadku interes tożsamy z interesem społecznym. W konsekwencji uznać należy, iż uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu pierwszej instancji dostatecznie przekonywująco motywują przeniesienie potrzebami służby. Sąd przyjął, że w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji w dostateczny sposób rozważyły i w uzasadnieniach rozkazów personalnych wykazały zasadność i prawidłowość ich wydania. Przedmiotowe rozkazy personalne nie naruszają więc wskazanego w odwołaniu oraz skardze art. 7 k.p.a. Organ stosownie do wymogów z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a., rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego oceny (art. 80 k.p.a.), której wyniki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu, odpowiadającym przesłankom z art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie składu orzekającego, argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu jest wystarczająca, zawiera bowiem wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, zaś przedstawiona w nim argumentacja jest spójna, logiczna i pozbawiona sprzeczności oraz odnosi się do zasadniczych zarzutów odwołania. Organ wskazał zarówno na przesłanki faktyczne, powodujące konieczność zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko służbowe w tej samej jednostce organizacyjnej, jak i równorzędność tych stanowisk. Ocena skarżącego i jego pełnomocnika, dotycząca stanu faktycznego, odmienna od organów Policji i subiektywne poczucie krzywdy skarżącego nie mogły być zatem w tej sprawie – badanej przez Sąd pod względem legalności – uwzględnione. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest również podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1k.p.a. Jak bowiem wynika z akt sprawy w toku postępowania przed organami strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, zapoznała się z aktami sprawy (karta 51-52 akt admin.) i co istotne była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Dodatkowo należy podnieść, że dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego - wskazujący na to, że zarzut naruszenia tego ogólnego przepisu procesowego może tylko wówczas odnieść skutek, gdy jego autor wykaże jaka konkretna i znacząca dla sprawy czynność strony została przez organ uniemożliwiona i wykaże tym samym wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Podsumowując powyższe rozważania jeszcze raz należy zaakcentować, że zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Jednocześnie poza granicami kontroli sądowej pozostaje wybór rozstrzygnięcia dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Mając powyższe na uwadze organom obu instancji nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. D.Cz.