III SA/Łd 960/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Asesor Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 roku sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 29 ust 2, art. 30 ust 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 120, poz. 1252), w zw. z art. 37 k i art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. z 2003 r., Nr 58 poz. 514 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pani S. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...] orzekającej o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono: Pani S. K. zgłosiła się w dniu 14 lipca 2004 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Z., Filii w O., celem zarejestrowania się jako osoba bezrobotna. Jednocześnie wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...] orzekł o uznaniu Pani S. K. z dniem 14 lipca 2004 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...] nr [...], Starosta [...] orzekł o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego, ze względu na niespełnienie przez skarżącą warunków określonych w art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Pani K. odwołała się od tej decyzji uznając, że organ I instancji nie wziął pod uwagę jej ciężkiej sytuacji materialnej. Wojewoda nie uwzględniając odwołania powołał się na art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zgodnie, z którym świadczenie przedemerytalne przysługuje z zastrzeżeniem ust. 9 ww. ustawy osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku jeżeli: 1. osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2. do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3. do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4. do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, lub 5. zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2 a i wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1,3 lub 4. W myśl art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o świadczeniach przedemerytalnych stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych podlegające rozpatrzeniu po dniu przejęcia w związku z art. 37 l ust. 2 i art. 27 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w dniu 14 lipca 2004 r., a zatem przed przejęciem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych. Wobec powyższego wniosek ten podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z treścią art. 37 l (obowiązującym w dniu 31 maja 2004 r.) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Skarżąca posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący 35 lat 7 miesięcy i 1 dzień oraz wiek 52 lata. Ostatnia jej umowa o pracę wygasła z powodu upływu czasu na jaki została zawarta (od 1 stycznia 2004 r. do 13 lipca 2004 r.). Skarżąca nie udokumentowała okresu 365 dni zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, wymaganego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych i warunkującego uzyskanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Z uwagi na fakt niespełnienia przesłanek koniecznych do przyznania świadczenia przedemerytalnego, Starosta [...] zasadnie odmówił Pani S. K. prawa do tego świadczenia. S. K. w dniu 30 września 2004 r. zaskarżyła decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skargi stwierdziła, że decyzja jest dla niej krzywdząca. Spełnia ona bowiem przesłanki do uzyskania świadczenia przedemerytalnego. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie była zatrudniona, ani nie legitymowała się innymi okresami uprawniającymi do zasiłku w wymiarze 365 dni. Jej okres uprawniający do emerytury wynosił wprawdzie 35 lat 7 miesięcy i 1 dzień, wiek 52 lata, jednakże umowa o pracę została rozwiązana z upływem czasu, na który została zawarta. Odnosząc się do przesłanek określonych w art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stwierdzić należy, iż skarżąca nie mogła nabyć prawa do świadczenia przedemerytalnego, a jej twierdzenie jakoby spełniała przesłanki z art. 37k w/w ustawy jest bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaskarżona decyzja wydana została w sposób prawidłowy. Organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa materialnego i kodeksu postępowania administracyjnego. Pani S. K. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w dniu 14 lipca 2004 r. Wobec powyższego na podstawie art. 30 ust.1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. 120 poz. 1252) sprawa wszczęta jej wnioskiem podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisu ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. 2003r., Nr 58 poz. 514 ze zm.). Zgodnie z art. 37k ust 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli osiągnęła wymagany w tym przepisie wiek, okres uprawniający do emerytury i rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy lub w związku niewypłacalnością pracodawcy. Jednym z koniecznych warunków uzyskania świadczenia przedemerytalnego jest posiadanie prawa do zasiłku. W myśl art. 23 ust 1 pkt 2 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku jeżeli w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony, wykonywał prace na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia. Pani skarżąca tego warunku nie spełniła. Zarejestrowała się bowiem w dniu 14 lipca 2004 roku i w okresie 18 miesięcy poprzedzających tę datę pracowała jedynie 196 dni ( 6 miesięcy i 13 dni). Brak spełnienia przesłanki dotyczącej nabycia prawa do zasiłku, uniemożliwiał przyznanie skarżącej świadczenia przedemerytalnego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nawet w przypadku posiadania przez skarżącą prawa do zasiłku także nie mogłoby zostać przyznane jej świadczenie przedemerytalne. Nie ukończyła ona bowiem 58 roku życia. W wypadku osiągnięcia tego wieku, przy uwzględnieniu stażu pracy skarżącej ( ponad 20 lat) nabyłaby ona na podstawie art. 37 k ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy świadczenie przedemerytalne niezależnie od formy rozwiązania stosunku pracy. Ponadto zauważyć należy iż zgodnie z art. 37 k ust.1 pkt 2 powołanej ustawy kobieta, która ukończyła 50 lat życia i legitymuje się stażem 30 lat pracy może uzyskać prawo do zasiłku przedemerytalnego, gdy stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Podobnie możliwe jest – w myśl art. 37 k ust. 1 pkt 4 tej ustawy - nabycie przez kobietę prawa do świadczenia przedemerytalnego, gdy do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący, co najmniej 34 lat w przypadku rozwiązania stosunku pracy w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 roku o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. W przypadku Pani skarżącej stosunki pracy łączące ją z dwoma ostatnimi pracodawcami – firmami A i B wygasły na skutek upływu czasu, na które zawarto umowy o pracę. Nie doszło zatem do rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Natomiast rozwiązanie stosunku pracy w dniu 30 lipca 2001 roku z powodu upadłości Zakładów [...] C SA w O. nastąpiło gdy skarżąca nie posiadała jeszcze liczonego na dzień 31 grudnia 2000 roku 34 letniego okresu uprawniającego do emerytury. Biorąc pod uwagę powyższą okoliczność sąd nie podzielił zarzutu skarżącej, dotyczącego spełnienia przez Panią S. K. przesłanek do uzyskania świadczenia przedemerytalnego. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.