III SA/Łd 966/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010r. sygn. akt: III SA/Łd 414/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia[...], Nr [...]w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdzając uchybienie przez Z. K. terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, zupełnie nie wzięło pod uwagę faktu, że w dniu 25 stycznia 2010 r. uzyskało informację od syna skarżącego, iż Z. K. otrzymał awizo dotyczące odbioru listu poleconego, nadanego przez Oddział Nadzoru i Kontroli Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów UMŁ, zawierającego decyzję organu I instancji. Z uwagi jednak na nieobecność Z. K. w miejscu zamieszkania, spowodowaną wyjazdem do sanatorium oraz fakt, że syn skarżącego nie mógł odebrać przesyłki z powodu braku zgody pracownika placówki pocztowej na wydanie jej osobie trzeciej, syn skarżącego uznał za stosowne poinformowanie pracowników organu o zaistniałej sytuacji. W faksach kierowanych do Urzędu Miasta Ł. w tym samym dniu, wniesiono ponadto o ponowne przesłanie listu, z uwagi na brak możliwości odebrania przesyłki przez skarżącego. Organ II instancji sporządził na tę okoliczność notatkę służbową zaznaczając jednocześnie, iż jedynym pismem skierowanym do Z. K. przez pracowników Oddziału Nadzoru i Kontroli w przeciągu ostatnich 30 dni była decyzja z dnia [...]o umorzeniu postępowania. Odwołując się do treści art. 44 k.p.a. Sąd podkreślił że, unormowanie to, które spełnia dwojakie zadanie. Po pierwsze przepisy te stwarzają dla adresata pisma prawo do odebrania w określonym czasie pisma osobiście lub przez osobę upełnomocnioną do działania w jego imieniu, stanowiąc odpowiednio do tego o prawnym obowiązku przechowywania pisma z zawiadomieniem o tym fakcie adresata. Po drugie zapobiegają tamowaniu biegu postępowania, ale dopiero w przypadku zaniechania odbioru pisma w określonym terminie. Skutki prawne odebrania przez adresata pisma z placówki pocztowej w czasie jego przechowywania będą takie same jakie powstają przy doręczeniu na podstawie art. 42, a dopiero po zwrocie do organu prowadzącego postępowanie nieodebranego pisma, można stwierdzić, że są podstawy do stwierdzenia skutku prawnego wynikającego z fikcji doręczenia ustanowionej w art. 44 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu domniemanie ustanowione w art. 44 k.p.a. nie dotyczy pism w sytuacji, gdy skarżący nie miał możliwości osobistego podjęcia pisma a organ administracyjny powziął o tym wiadomość. Nie biorąc natomiast pod uwagę opisanej przez syna skarżącego sytuacji, działając w oparciu o przepis art. 134 k.p.a, organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, naruszając tym samym przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uzyskując bowiem informację poddającą w wątpliwość możliwość terminowego odbioru decyzji przez skarżącego, obowiązane było przeprowadzić w tej materii postępowanie dowodowe i wyjaśnić w sposób niebudzący wątpliwości, kim była osoba informująca o tym fakcie i czy we wskazanym okresie skarżący faktycznie przebywał na leczeniu sanatoryjnym. W tej materii niewątpliwie materiałem dowodowy stanowiłoby stosowne zaświadczenie z placówki, w której przebywał skarżący oraz sprawdzenie dokumentu, potwierdzającego tożsamość osoby, podającej się za syna skarżącego. Prowadząc zatem na nowo postępowanie obowiązkiem organu będzie zebranie materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne wyjaśnienie, czy skarżący faktycznie nie mógł odebrać listu poleconego zawierającego zaskarżoną decyzję i stosownie do poczynionych ustaleń albo stwierdzić w trybie art. 134 k.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania albo rozpoznać odwołanie Z. K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]znak: [...]umarzającej postępowanie administracyjne. Realizując wytyczne i wskazania zawarte w powyższym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] nr [...]wezwało Z. K. do udzielenia informacji w terminie 14 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem rozpoznania sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy - co do miejsca oraz dokładnych dat przebywania na leczeniu sanatoryjnym w okresie styczeń - luty 2011r, przedstawienia we wskazanym terminie na powyższą okoliczność zaświadczenia z placówki, w której przebywał i udzielenia informacji o personaliach osoby, która w dniu 25 stycznia 2011r., najpierw telefonicznie a później faxem (nadanym z nr tel.:[...]), poinformowała pracowników Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów UMŁ o przebywaniu Z. K. w sanatorium i wniosła o ponowne przesłanie listu poleconego nr[...]. Jednocześnie skarżący został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego i ewentualnego złożenia wniosków dowodowych. W piśmie z dnia 2 maja 2011 roku, stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie Z. K. pomimo obszernej treści nie udzielił odpowiedzi na żadną z kwestii, które były przedmiotem wezwania. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania i rozpatrzeniu odwołania strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia[...], Nr [...] w oparciu o treść art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. stwierdziło, że odwołanie Z. K. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]znak: [...]zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ administracji podniósł, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Stosownie zaś do treści art. 57 § 5 k.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publicznej, za poświadczeniem przedłożenia, do organu administracji publicznej, 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, 3) złożone w polskim urzędzie konsularnym, 4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, 5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku, 6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że zaskarżona decyzja została przesłana do strony za pośrednictwem poczty, na adres zamieszkania tj. B., ul. A. Przesyłka ta wobec niemożności doręczenia adresatowi oraz pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, została pozostawiona na okres czternastu dni w placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia (tj. w rozpoznawanej sprawie od dnia 11 stycznia 2010r.), zostało umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W ocenie organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie znajduje poparcia dla tezy, iż strona nie mogła odebrać listu poleconego zawierającego zaskarżoną decyzję, co oznacza, iż zaskarżona decyzja została stronie doręczona w dniu 25 stycznia 2010r., podczas gdy odwołanie datowane na dzień 7 marca 2010r. zostało wniesione w dniu 8 marca 2010r, a więc po upływie określonego w ustawie terminu 14 dni. Organ odwoławczy nadmienił również, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uznanie za niegodne z prawem zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]oraz wezwania z dnia 31 marca 2011r. , wskazując wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 414/10 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia[...], które dotyczy tej samej sprawy. W piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2011r. Z. K. podniósł, iż w wezwaniu z 31 marca 2011r. organ odwoławczy żądał od niego podania dat pobytu w sanatorium w okresie styczeń – luty 2011r. oraz personaliów osoby, która telefonowała do organu 25 stycznia 2011r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z 30 listopada 2011r. organ odwoławczy wyjaśnił, iż w wezwaniu z 31 marca 2011r. pomyłkowo wezwano skarżącego do podania dat pobytu skarżącego w sanatorium w okresie styczeń – luty 2011r. zamiast styczeń – luty 2010r. oraz podania personaliów osoby, która telefonowała do Urzędu Miasta Ł. 25 stycznia 2011r. zamiast 25 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga Z. K. nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 1 § 2 tej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja sądu ograniczona jest więc do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Przedmiotowy zakres kognicji sądów administracyjnych został z kolei wyznaczony przede wszystkim ramami art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych wywodach - skrótowo - jako "p.p.s.a." Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 tej ostatniej ustawy, kontroli sądów administracyjnych podlegają nie tylko formalne decyzje i postanowienia, wymienione w art. 3 § 2 pkt. 1-3 p.p.s.a., lecz także "inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art.146 § 1 p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt.4, uchyla ten akt lub czynność albo stwierdza bezskuteczność czynności. Należy zaznaczyć, iż sprawa była już przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010r. w sprawie III SA/Łd 414/10 uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrok ten stał się prawomocny. W tej sytuacji ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd ograniczone jest ramami, jakie zakreśla art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przepisem art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowo-administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu oznacza to, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu, w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej. W przypadku, gdy sprawa po raz drugi dociera do WSA - po uchyleniu decyzji przez WSA i wydaniu nowej decyzji zgodnej z jego instrukcją - WSA jest związany oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku. Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 p.p.s.a, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania mają wytyczać kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wobec tego ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji ponownie oceniane być nie mogą. W sprawie III SA/Łd 414/10 Sąd uznał, iż domniemanie doręczenia ustanowione w art.44 kpa nie dotyczy sytuacji gdy strona nie miała możliwości osobistego podjęcia pisma a organ administracji powziął o tym wiadomość. Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę faktu, iż w dniu 25 stycznia 2010r. organ I instancji uzyskał informację od syna skarżącego, że Z. K. otrzymał awizo dotyczące odbioru listu poleconego zawierającego decyzję Prezydenta Ł. z [...]. Syn skarżącego poinformował również, że ojciec przebywa w sanatorium zaś urząd pocztowy nie wyraził zgody na wydanie przesyłki osobie trzeciej. W faksach kierowanych do Urzędu Miasta Ł. wniesiono o ponowne przesłanie listu z uwagi na brak możliwości odebrania przesyłki przez skarżącego. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego i nie wyjaśnił kim była osoba informująca o tym fakcie i czy skarżący w tym okresie rzeczywiście przebywał na leczeniu sanatoryjnym. Materiałem dowodowym stanowiłoby tutaj stosowne zaświadczenie z placówki, w której przebywał skarżący oraz sprawdzenie dokumentu potwierdzającego tożsamość osoby podającej się za syna Z. K. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd nakazał zebranie materiału dowodowego pozwalającego jednoznacznie wyjaśnić czy skarżący faktycznie nie mógł odebrać listu poleconego zawierającego decyzję organu I instancji i stosownie do poczynionych ustaleń albo stwierdzić w trybie art.134 kpa uchybienie terminu do wniesienia odwołania albo rozpozna odwołanie Z. K. od decyzji Prezydenta Ł. z 30 [...]. W przekonaniu Sądu organ odwoławczy trafnie stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie III SA/Łd 414/10, w dniu 31 marca 2011r. wezwał skarżącego do: - udzielenia informacji w terminie 14 dni co do miejsca i dat przebywania na leczeniu sanatoryjnym w okresie I-II 2011r. - przedstawienia na powyższą okoliczność zaświadczenia z placówki w której przebywał skarżący - podania personaliów osoby, która 25 stycznia 2011r. telefonicznie i faksem poinformowała organ I instancji o pobycie skarżącego w sanatorium oraz wniosła o ponowne przesłanie listu poleconego. Wezwanie to zostało doręczone Z. K. w dniu 19 kwietnia 2011r. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w dniu 5 maja 2011r. złożył obszerne pismo, w którym nie udzielił żadnej informacji dotyczących kwestii wymienionych w wezwaniu. Faktem jest, iż wezwanie z 31 marca 2011r. zawierało dwa błędy. Pierwszy to taki, że wezwano Z. K. do podania dat pobytu w sanatorium w okresie I-II 2011r. zamiast I-II 2010r. Drugi to taki, iż wezwano skarżącego do podania personaliów osoby, która telefonowała do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji UMŁ w dniu 25 I 2011r. zamiast 25 I 2010r. W piśmie procesowym z 28 listopada 2011r. organ odwoławczy wyjaśnił, iż była to oczywista omyłka (k.41). W przekonaniu Sądu, mimo tej pomyłki, analiza treści całego wezwania z 31 marca 2011r. w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że dotyczyło ono 2010r. a nie 2011r. Przede wszystkim należy podnieść, iż Z. K. jako strona uczestniczył w postępowaniu sądowoadmninistracyjnym w sprawie III SA/Łd 414/10 zaś jego pełnomocnik otrzymał odpis wyroku z 1 grudnia 2010r. wraz z uzasadnieniem. Z treści uzasadnienia wyroku wynika jakie kwestie nie zostały wyjaśnione a w szczególności dotyczy to czy i ewentualnie w jakim okresie w 2010r. skarżący przebywał w sanatorium jak również ustalenia wymagają personalia osoby, która 25 stycznia 2010r. telefonowała do Urzędu Miasta Ł. i wysłała 3 faksy. Z. K. wiedział zatem jakie kwestie Sąd nakazał wyjaśnić. Nadto treść wezwania z 31 stycznia 2011r. jest bardzo obszerna. W wezwaniu przedstawiono stan faktyczny sprawy cytując m.in. fragmenty uzasadnienia wyroku Sądu w sprawie III SA/Łd 414/10. Dodać należy, iż w cytacie tym pogrubiono te fragmenty uzasadnienia w których Sąd nakazał uzupełnienie materiału dowodowego. Treść całego wezwania wskazuje zatem, iż dotyczyło ono okresu pobytu skarżącego w sanatorium w okresie I-II 2010r. a nie I-II 2011r. oraz personaliów osoby, która telefonowała i wysłała 3 faksy w dniu 25 I 2010r. a nie 25 I 2011r. Podkreślić należy, iż wyrok w sprawie III SA/Łd 414/10 został wydany w dniu 1 grudnia 2010r. a więc jest rzeczą oczywistą, iż zalecenia uzupełnienia materiału dowodowego mogły dotyczyć jedynie 2010r. a nie faktów, które miały dotyczyć przyszłości tzn. 2011r. W przekonaniu Sądu Z. K. zdawał sobie sprawę, iż wezwanie z 31 marca 2011r. dotyczy podania jego ewentualnego pobytu w sanatorium w okresie I-II 2010r. a nie I-II 2011r. oraz że chodzi o podanie personaliów osoby, która telefonowała do UMŁ w dniu 25 I 2010r. a nie 25 I 2011r. Nawet gdyby przyjąć, iż skarżący nie zrozumiał treści wezwania gdyż żądano od niego informacji dotyczącej 2011r. a nie 2010r. to rzeczą zrozumiałą byłoby zwrócenie się do organu odwoławczego o wyjaśnienie jaka jest faktyczna treść wezwania. Z. K. mógł zatem podać, iż nie był w sanatorium w 2011r. tylko w 2010r. oraz że do UMŁ telefonowano 25 I 2010r. a nie 25 I 2011r. Mógł więc zażądać od organu odwoławczego wyjaśnień jakie konkretnie informacje ma podać. Z. K. jednak takich wyjaśnień nie zażądał. Nawet w piśmie procesowym z 23 listopada 2011r., w którym wskazał, że wezwanie z 31 marca 2011r. dotyczyło 2011r. a nie 2010r., nie podał czy i ewentualnie w jakim okresie w 2010r. przebywał w sanatorium oraz jakie są personalia osoby, która telefonowała do UMŁ w dniu 25 stycznia 2010r. (k.28-37). Reasumując tę część rozważań Sąd uznał, iż Z. K., mimo pomyłki w wezwaniu z 31 marca 2011r. dotyczącej wskazania 2011r. zamiast 2010r., dobrze zdawał sobie sprawę jakich informacji od niego żądano. Wiedział zatem, iż chodzi o podanie czy i ewentualnie kiedy przebywał w sanatorium w okresie I-II 2010r. a nie w okresie I-II 2011r. oraz że chodzi o podanie personaliów osoby, która telefonowała 25 I 2010r. a nie 25 I 2011r.Mimo wezwania doręczonego w dniu 19 kwietnia 2011r. do chwili obecnej nie wyjaśnił tych kwestii, Konsekwencją braku wyjaśnień wymienionych kwestii przez skarżącego jest to, że nie wykazał on, iż nie mógł osobiście odebrać przesyłki zawierającej decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku w sprawie III SA/Łd 414/10, iż domniemanie ustanowione w art.44 kpa nie dotyczy pism, gdy strona nie miała możliwości osobistego podjęcia pisma a organ administracji powziął o tym wiadomość. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał jednak, iż nie miał możliwości osobistego odbioru decyzji organu I instancji. Oznacza to, że organ odwoławczy trafnie uznał, iż decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona w dniu 25 stycznia 2010r. i czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 8 lutego 2010r. Z. K. złożył odwołanie w dniu 8 marca 2010r. czyli po upływie terminu, o którym mowa w art.129 § 2 kpa. W oparciu o treść przepisu art.134 kpa organ odwoławczy słusznie zatem stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Reasumując Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Z. K., mimo wezwania, nie wyjaśnił czy i ewentualnie kiedy przebywał w sanatorium w okresie I –II 2010r. ani nie podał personaliów osoby, która telefonowała do organu I instancji w dniu 25 stycznia 2010r. Nie wykazał zatem, iż nie miał możliwości osobistego odbioru decyzji organu I instancji. Należało zatem, uznać, iż decyzja ta została skutecznie doręczona w dniu 25 stycznia 2010r. zaś odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu, o którym mowa w art.129 § 2 kpa. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę Z. K. k.ż.