III SA/Łd 968/13

Dnia 23 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o rejestracji samochodu i odmowy rejestracji samochodu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.B. od decyzji Starosty Powiatowego w Ł. z dnia 9 maja 2013 r. znak: [...] uchylającej decyzję z dnia 12 marca 2009 r. o rejestracji samochodu osobowego marki Volkswagen Touareg o nr VIN: [...], na podstawie której wydano dowód rejestracyjny [...] i zalegalizowane tablice rejestracyjne o nr [...] oraz odmawiającej rejestracji ww. pojazdu, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 10 lutego 2009 r. Starosta Ł. Wschodni zarejestrował za nr rej.: [...] na nazwisko A.B. pojazd marki Volkswagen Touareg o nr VIN: [...]. Rejestracji tej dokonano m.in. na podstawie dowodu rejestracyjnego serii [...] wydanego przez Starostę L., który to dokument potwierdzał fakt rejestracji przedmiotowego pojazdu (decyzja Starosty L. z dnia 21 stycznia 2009 r. nr [...]) na nazwisko Z.S. Starosta L. decyzją z dnia 12 lutego 2013 r. znak: [...] uchylił ostateczną decyzję Starosty L. z dnia 21 stycznia 2009 r. nr [...] w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu marki Volkswagen Touareg o nr rej.: [...] na nazwisko Z.S. i odmówił rejestracji ww. pojazdu na nazwisko Z.S. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. Starosta Powiatowy w Ł., na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 oraz art. 149 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu marki Volkswagen Touareg o nr nadwozia [...]. Decyzją z dnia 9 maja 2013 r. organ uchylił dotychczasową decyzję z dnia 12 marca 2009 r. o rejestracji przedmiotowego samochodu, na podstawie której wydano dowód rejestracyjny [...] i zalegalizowane tablice rejestracyjne o nr [...] oraz orzekł o odmowie rejestracji pojazdu. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności przepisów rozdziału 12 k.p.a. i art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji poza postępowaniem administracyjnym oraz art. 107 § 1, art. 8, art. 9 oraz art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na wydaniu zaskarżonego aktu bez podania podstawy prawnej odmowy rejestracji pojazdu oraz bez uzasadnienia prawnego i faktycznego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Skarżący wniósł także o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w B. sygn. I C [...] zagadnienia wstępnego, którego przedmiotem jest ustalenie prawa własności pojazdu marki Volkswagen Touareg o nr VIN: [...]. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wskazując, że postępowanie administracyjne wznawia się na tej podstawie wtedy, gdy spełnione są łącznie dwie przesłanki: a) decyzja która jest przedmiotem postępowania wznowieniowego została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, b) ta inna decyzja lub orzeczenie sądu zostało następnie uchylone lub zmienione. Organ wyjaśnił, że decyzja, która była przedmiotem postępowania wznowieniowego - tj. decyzja Starosty z dnia 12 marca 2009 r. o rejestracji za nr rej.: [...] samochodu osobowego marki Volkswagen Touareg na nazwisko A.B., została wydana w oparciu o inną decyzję tj. decyzję Starosty L. z dnia 21 stycznia 2009 r. o zarejestrowaniu przedmiotowego pojazdu za nr rej.: [...] na nazwisko Z.S., której wynikiem było m.in. wydanie dowodu rejestracyjnego serii [...]. Powyższa decyzja Starosty L. z dnia 21 stycznia 2009 r. została następnie uchylona - ostateczną decyzją Starosty L. nr [...] z dnia 12 lutego 2013 r. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą łącznie dwie przesłanki sformułowane w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., co uwzględniając treść art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiło podstawę do uchylenia decyzji z dnia 12 marca 2009 r. Kolegium podkreśliło, że stosowanie do treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - w wypadku uchylenia decyzji dotychczasowej niezbędne jest wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy - a więc w rozpoznawanej sprawie o rejestracji pojazdu, która to materia podlega regulacji ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Organ powołał się na treść art. 72 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy i podkreślił, że rejestracji dokonuje się na podstawie m.in. dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. W ocenie Kolegium skarżący nie dysponuje obecnie dowodem rejestracyjnym samochodu Volkswagen Touareg, co uniemożliwia rejestracje pojazdu. Ponadto organ odwoławczy wskazał na wyrok Sądu Rejonowego w L. II Wydział Karny z dnia 20 sierpnia 2012 r. (sygn. II K [...]), w którym uznano, Z.S. za winnego tego, że cyt: "w dniu 8 stycznia 2009 r. w L. wyłudził ze Starostwa Powiatowego w L. poświadczenie nieprawdy w postaci dowodu rejestracyjnego na samochód ciężarowy marki Volkswagen Touareg o nr rejestracyjnym [...] w ten sposób, że przedkładając wniosek o rejestrację tego pojazdu podstępnie wprowadził w błąd pracowników Wydziału Komunikacji wskazanego Starostwa Powiatowego, iż pojazd ten został przez niego zakupiony na własny użytek od obywatela Niemiec, na dowód czego - w celu upozorowania autentyczności swego działania przedłożył podrobioną umowę zakupu tego pojazdu wraz z kompletem dokumentów niezbędnych do uzyskania do uzyskania decyzji o rejestrację, podczas gdy w rzeczywistości nigdy nie nabył takiego pojazdu, nie zamierzał go użytkować, a w efekcie czego uzyskał decyzję o zarejestrowaniu samochodu na swoje nazwisko". Wobec powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty w przedmiocie odmowy rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz skarżącego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że je za niezasadne. Organ zaznaczył, że niezrozumiały jest zarzut wydania zaskarżonej decyzji "poza postępowaniem administracyjnym", albowiem decyzja organu I instancji wydana została w wyniku wznowienia postępowania postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. W zakresie naruszenia art. 107 k.p.a. poprzez brak powołania podstawy prawnej decyzji organ uznał go za zasadny, ale wskazał, że brak powołania podstawy prawnej decyzji nie pozbawia jej bytu prawnego, bowiem nie jest warunkiem istnienia decyzji, lecz warunkiem jej prawidłowości w znaczeniu formalnym. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówiło zawieszenia postępowania administracyjnego, uznając, że postępowanie toczące się przed sądem powszechnym w B. nie jest dla rozpoznawanej sprawy zagadnieniem wstępnym. W skardze z dnia 7 sierpnia 2013 r. A.B. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię tj. art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym na skutek przyjęcia, że dowód rejestracyjny jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. Strona zarzuciła także naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów administracji, art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym do właściwego rozstrzygnięcia sprawy zakresie. W ocenie strony skarżącej, Kolegium naruszyło również art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji prawidłowo wznowił postępowanie, mimo, że decyzji o zarejestrowaniu przedmiotowego pojazdu nie wydano w oparciu o decyzję będącą podstawą wznowienia postępowania oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Powiatowego w Ł. odmawiającej skarżącemu prawa rejestracji pojazdu wydanej bez podstawy prawnej oraz w bezpodstawnie wznowionym postępowaniu. A.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaznaczył, że w toku postępowania administracyjnego składał wniosek o zawieszenie postępowania w związku z toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniem o ustalenie własności pojazdu marki Volkswagen Touareg o nr VIN: [...]. Zdaniem skarżącego, rozpoznanie wniosku dopiero po wydaniu decyzji w II instancji wywarło wpływ na wynik sprawy stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji. Do pisma procesowego z dnia 10 października 2013 r. A.B. załączył wyrok Sądu Rejonowego w B. sygn. I C [...] z dnia 23 września 2013 r. ustalający, że skarżący jest właścicielem samochodu osobowego Volkswagen Touareg o nr VIN: [...]. W odpowiedzi na powyższe pismo organ wskazał, że wyrok Sądu Rejonowego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Kolegium podkreśliło, że skoro kwestia ustalenia, że skarżący jest właścicielem pojazdu (o czym stanowi wyrok) nie była przedmiotem prowadzonego postępowania, to okoliczność ta nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy. Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i oświadczył, że wyrok z dnia 23 września 2013 r. jest prawomocny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga A.B. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatowego w Ł. z dnia 9 maja 2013 r. w przedmiocie uchylenia decyzji z dnia 12 marca 2009 r. o rejestracji samochodu osobowego marki Volkswagen Touareg o nr VIN: [...] oraz odmowy rejestracji ww. pojazdu. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego, co skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji, bowiem są one zgodne z prawem. Zaskarżone decyzje wydane zostały po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz 267 t.j. ze zm.). Stosownie do treści powołanego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji z urzędu wznowił postępowanie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r. Podstawę wznowienia stanowiło wydanie przez Starostę L. decyzji z dnia 12 lutego 2013 r. znak: [...], mocą której organ uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 21 stycznia 2009 r. nr [...] w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu marki Volkswagen Touareg na nazwisko Z.S. Decyzja Starosty L. znak: [...] jest ostateczna od dnia 7 marca 2013 r. (k. 15 – akt admin.). Nie ulega wątpliwości, że decyzja z dnia 21 stycznia 2009 r. nr [...] o zarejestrowaniu samochodu osobowego marki Volkswagen Touareg o nr VIN: [...] na nazwisko Z.S. była podstawą zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na nazwisko skarżącego – A.B. Uchylenie tej decyzji i odmowa zarejestrowania pojazdu na rzecz Z.S. orzeczone decyzją Starosty L., która jest decyzją ostateczną, oznacza, że zaistniała podstawa, określona w art. 145 par. 1 pkt 8 k.p.a., do wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zarejestrowania tego samochodu na kolejnego nabywcę. Stosownie bowiem do treści art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 t.j. ze zm.) rejestracji pojazdu dokonuje się m.in. na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; (...). W myśl natomiast art. 73 ust. 1 ustawy, rejestracji samochodu dokonuje na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane (tablice) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Szczegółowe warunki rejestracji pojazdów określa rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. nr 186 poz. 1322 ze zm.), które w § 2 ust. 1 stanowi, że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu, /.../ składa w organie rejestrującym wniosek o rejestrację pojazdu, do którego dołącza: dowód własności pojazdu, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany oraz tablice rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany (...). Z analizy powyższych przepisów wynika, że niespełnienie któregoś z powyższych wymogów skutkuje odmową rejestracji pojazdu. Przepis art. 72 ust. 1 ustawy formułuje wymagania formalne rejestracji i musi być rozumiany restrykcyjne, co oznacza, że niespełnienie wymogu wskazanego pkt 5 tego przepisu, tj. złożenia prawdziwego pod względem formalnym i materialnym dokumentu jakim jest dowód rejestracyjny pojazdu, który wcześniej był już rejestrowany, stanowi bezwzględną przeszkodę do zarejestrowania samochodu. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył wniosek o rejestrację pojazdu, który był już wcześniej zarejestrowany na nazwisko Z.S. Uchylenie zaś decyzji o rejestracji pojazdu, która stanowiła podstawę do zarejestrowania pojazdu marki Volkswagen Touareg na nazwisko skarżącego oznacza, że odpadła podstawa do zarejestrowania pojazdu na rzecz skarżącego. Zdaniem Sądu, ustalenia poczynione przez organy administracji w tym postępowaniu nie budzą wątpliwości i zostały ocenione prawidłowo. Jak wynika z akt administracyjnych, wyrokiem Sądu Rejonowego w L. II Wydział Karny z dnia 20 sierpnia 2012 r. (sygn. II K [...]) uznano Z.S. za winnego popełnienia czynu wynikającego z treści art. 270 § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu 8 stycznia 2009 r. w L. wyłudził ze Starostwa Powiatowego w L. poświadczenie nieprawdy w postaci dowodu rejestracyjnego na samochód ciężarowy marki Volkswagen Touareg o nr rejestracyjnym [...] w ten sposób, że przedkładając wniosek o rejestrację tego pojazdu podstępnie wprowadził w błąd pracowników Wydziału Komunikacji wskazanego Starostwa Powiatowego, iż pojazd ten został przez niego zakupiony na własny użytek od obywatela Niemiec, na dowód czego - w celu upozorowania autentyczności swego działania przedłożył podrobioną umowę zakupu tego pojazdu wraz z kompletem dokumentów niezbędnych do uzyskania do uzyskania decyzji o rejestrację, podczas gdy w rzeczywistości nigdy nie nabył takiego pojazdu, nie zamierzał go użytkować, a w efekcie czego uzyskał decyzję o zarejestrowaniu samochodu na swoje nazwisko (kserokopia wyroku sygn. II K [...] załączona do akt admin.). Z treści tego wyroku wynika, że umowa kupna sprzedaży samochodu podpisana przez Z.S. była umową fikcyjną. Nie ulega natomiast wątpliwości, że umowa kupna - sprzedaży pojazdu, na podstawie której dokonywana jest rejestracja samochodu musi być dokumentem prawdziwym zarówno pod względem formalnym jak i materialnym. Ustalenie fałszu w umowie sprzedaży ma ten skutek, iż nie spełnia ona warunków dla dokumentu wymaganego przy złożeniu wniosku o rejestrację. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest więc związany ustaleniami wyroku Sądu Rejonowego w L. Reasumując, skoro potwierdziła się podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., to należało uchylić decyzję o rejestracji pojazdu na rzecz skarżącego w związku z brakiem podstaw do rejestracji samochodu Volkswagen Touareg, a w zaistniałych w sprawie okolicznościach – także odmówić mocą nowej decyzji rejestracji tego pojazdu na rzecz strony. Organ we wznowionym postępowaniu administracyjnym prawidłowo zastosował dyspozycję art. 151 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Trzeba bowiem podkreślić, że A.B. nie mógł przedstawić wszystkich wymaganych przepisami dokumentów (dowodu rejestracyjnego poprzednika prawnego), które odzwierciedlałyby stan prawny samochodu Volkswagen Touareg o nr [...], dlatego nie było podstawy do ponownego zarejestrowania tego pojazdu, wobec niespełnienia warunków określonych w art. 72 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że dowód rejestracyjny jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., to w ocenie Sądu jest niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie o sygn. OSK 802/04 wskazał, że podstawę kolejnej rejestracji pojazdu stanowi wykazanie przejścia własności pojazdu, ale także przedstawienie dowodu rejestracyjnego pojazdu wydanego na podstawie decyzji o zarejestrowaniu tego pojazdu na rzecz poprzedniego właściciela. Nie ulega żadnej wątpliwości, że w tych warunkach już samo wzruszenie poprzedniej decyzji rejestracyjnej może oddziaływać na prawa osoby, która z powołaniem się na tę decyzję uzyskała rejestrację pojazdu i jest aktualnym właścicielem pojazdu (publ. Baza orzeczeń CBOIS). Także w wyroku z dnia 22 czerwca 2005 r. sygn. I OSK 1005/05 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dowód rejestracyjny, jest niezbędny do zarejestrowania pojazdu już wcześniej zarejestrowanego. Oznacza to zatem, że powinien być dołączony do wniosku o rejestrację pojazdu, zaś brak tego dowodu stanowi przeszkodę do rejestracji pojazdu (publ. Lex nr 265787). Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie organy nie uznały, że dowód rejestracyjny jest decyzją w rozumieniu art. 104 k.p.a. Organy natomiast przyjęły słusznie, że dowód rejestracyjny potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Oznacza to, że kolejna decyzja o rejestracji pojazdu jest konsekwencją poprzedniej, skoro pojazd nie jest samochodem nowym. Związek pomiędzy tymi decyzjami jest oczywisty, jedna stanowi podstawę drugiej i ma w niej uzasadnienie. Natomiast, jak już powyżej wskazano, dla skutecznej rejestracji pojazdu konieczne jest przedłożenie oryginału dowodu rejestracyjnego, jest to bowiem wymóg ustawowy. W tej sytuacji omawiany zarzut uznać należy za niezasadny. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. również nie zasługiwały na uwzględnienie. Z powołanych przepisów wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia 9 maja 2013 r. Rację należy przyznać stronie skarżącej i organowi odwoławczemu, że uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie sądu, nie stanowi to jednak o wadliwości decyzji Starosty skutkującej koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego, skoro treść rozstrzygnięcia odpowiada prawu. Uzasadnienie decyzji II instancji, która utrzymuję rozstrzygnięcie Starosty w mocy, jest zdaniem sądu prawidłowe - wskazuje na jakich ustaleniach faktycznych oparte zostało rozstrzygnięcie oraz zawiera analizę okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podaje także fakty, które organ odwoławczy trafnie ocenił, jako podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej o rejestracji pojazdu i odmowy rejestracji pojazdu. Zawiera bowiem wyjaśnienie zastosowania normy zawartej w art. 145 § 1 pkt 8, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ustalonym stanie faktycznym. Jest zatem wystarczające dla oceny legalności decyzji. W zakresie natomiast nadesłanego do akt sprawy wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 września 2013 r. ustalającego, że skarżący jest właścicielem przedmiotowego pojazdu i nierozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy Sąd uznał, że okoliczności te nie miały wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zdaniem składu orzekającego, w sprawie o rejestrację samochodu w oparciu o art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kwestia powództwa o ustalenie własności samochodu nie jest zagadnieniem wstępnym, które uzasadniałoby zawieszenie postępowania administracyjnego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Brak wymaganego dowodu własności pojazdu w chwili składania wniosku nie uniemożliwia wydania decyzji w sprawie o rejestrację pojazdu – w takiej sytuacji musi bowiem dojść do wydania decyzji o odmowie zarejestrowania samochodu, a zatem kwestia ta nie stanowi przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania decyzji w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. I OSK 1415/10, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Skarżący może wystąpić z nowym wnioskiem o rejestrację pojazdu po zgromadzeniu odpowiednich dokumentów wskazanych w treści art. 72 ustawy Prawo o ruchu drogowym, lub też złożyć ten wniosek ze wskazaniem na inną podstawę prawną do rejestracji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. bg