III SA/Łd 970/13

Dnia 25 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 roku sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę. , Decyzją z dnia [...]., Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 14, art. 15 ust. 1, art. 17, art. 29 ust. 2 i 3, art. 124 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. UE. L 030, str. 16-99), art. 2 pkt 23, art. 26 ust. 1, art. 28 ust. 1, art. 57 ust. 3, art. 58, art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. UE. L 316, str. 65), art. 2 lit. n Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.Urz. UE. L. 316, str. 1), art. 2 pkt 16, art. 3 ust. 1 i 3, art. 7 ust. 1, 1a, 2 i ust. 4 pkt 1, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 1164, ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie gatunków drzew, których uprawa stanowi zagajnik o krótkiej rotacji, oraz maksymalnego cyklu zbioru dla każdego z tych gatunków drzew (Dz.U. z 2010 r. Nr 39 póz. 214), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...]., nr [...] odmawiającą przyznania W. D. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: W dniu 14 maja 2012 roku W. D. złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w treści którego ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (grupa upraw JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 5,50 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej (grupa upraw UPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 4,50 ha. Do wniosku strona załączyła materiał graficzny, na którym wskazała położenie zgłoszonych do płatności działek. W dniu 26 czerwca 2012r. W. D.złożył korektę wniosku. Pismem z dnia 3 kwietnia 2013r. organ I instancji poinformował beneficjenta, że powierzchnia referencyjna PEG ustalona w oparciu o system informacji geograficznej dla działek ewidencyjnych o nr [...] i [...] wynosi odpowiednio: 0,00 ha i 0,35 ha. Decyzją z dniu [...]., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. odmówił przyznania W. D. przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych z powodu wykluczenia z płatności powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], na której położona była działka rolna C o powierzchni 0,46 ha, oraz części powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], na której położona była działka rolna F o powierzchni 0,18 ha oraz działka rolna M o powierzchni 0,36 ha. Stwierdzona powierzchnia działek rolnych C, F i M była mniejsza niż minimalna powierzchnia uprawniająca do otrzymania płatności. Działki rolne C, F i M o łącznej powierzchni 1,00 ha zostały wykluczone z płatności. Od powyższej decyzji W. D. złożył odwołanie, w którym odnosząc się do ustaleń organu w zakresie działki o nr [...] (C) wskazał, że maksymalny kwalifikowany obszar PEG z dnia 1 marca 2012r. wynosił 0,2877 ha (załącznik nr 1), natomiast z dnia 1 marca 2013r. wynosił 0,4669 ha (załącznik nr 2). Z uwagi na fakt, że decyzja została podjęta została po dniu 1 marca 2013r. należało zdaniem skarżącego przyjąć do płatności za rok 2012 maksymalny kwalifikowany obszar PEG dla działki [...] czyli 0,4669 ha. Powierzchnia deklarowana to 0,46 ha. Odnosząc się natomiast do działki nr [...] podkreślił, że maksymalny kwalifikowany obszar PEG z dnia 1 marca 2012r. wynosił 0,8392 ha (załącznik nr 1). Suma deklarowanych powierzchni działek rolnych na działce 135/1 wynosi: F (0,18 ha) + E (0,30 ha) +M (0,36 ha) = 0,84 ha co jest zgodne z maksymalnym kwalifikowanym obszarem PEG. Działka M była użytkiem zielonym, a działka F to uprawa brzozy o krótkim okresie rotacji. Wobec powyższego zastrzeżenia sformułowane w decyzji o odmowie przyznania płatności nie znajdują uzasadnienia w ustaleniach faktycznych. Ponadto skarżący podniósł, że kolejny termin ustawowy rozpatrzenia wniosku nie został dotrzymany. Wskazał, że kontrola, która miała miejsce w dniu 3 kwietnia 2013r. nawet gdyby była zasadna mogła dotyczyć płatności jedynie za rok 2013, a nie za rok 2012. Kontrola odbyła się z powodów pozarolniczych. Podkreślił, że działka o nr [...] jest zagajnikiem o krótkiej rotacji (jednolita gatunkowo uprawa brzozy). Istotą natomiast demokratycznego państwa prawa, jak również Unii Europejskiej jest wyrównanie szans rozwoju, czego konsekwencją są fundusze europejskie. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i zaakceptowanie danych zawartych we wniosku z dnia 14 maja 2012r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy w pierwszej kolejności podkreślił, że zasady i tryb przyznawania jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniającej reguluje ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie zaś do treści art. 7 ust. 2 ustawy, rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: 1) (uchylony), 2) roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 3) innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) - do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy, płatności obszarowe, płatność do krów i owiec oraz płatność do tytoniu są przyznawane na wniosek rolnika, natomiast ich wysokość w danym roku kalendarzowym ustala się zgodnie z zapisem art. 7 ust. 4 pkt 1 ustawy i jest to iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności, i stawek płatności na 1 ha tej powierzchni. Zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z powyższych regulacji wynika zatem, że we wniosku o przyznanie płatności rolnik wskazuje powierzchnię w stosunku, do której ubiega się o przyznanie płatności, natomiast organ na podstawie podanych przez stronę we wniosku informacji ustala wysokość należnej płatności, po uprzednim zbadaniu, czy wnioskodawca był na dzień 31 maja roku, którego dotyczył wniosek posiadaczem gruntów rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha i czy zgłoszone do płatności grunty spełniają warunek, o którym mowa w art. 124 ust. 2 akapit pierwszy Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, oraz czy wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 roku w sprawie minimalnych norm (Dz.U. z 2010 r. Nr 39 poz. 211, ze zm.) przez cały rok kalendarzowy, którego dotyczył wniosek. Zgodnie jednak z art. 7 ust. 1a ustawy płatność nie może zostać przyznana do powierzchni większej aniżeli maksymalny kwalifikowany obszar (PEG), o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, że narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, których sposób i tryb przeprowadzania szczegółowo określa rozdział I tytułu III Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Kontrola administracyjna przeprowadzana jest w systemie informatycznym ARiMR, a jej zadaniem jest zgodnie z art. 28 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 wykrycie nieprawidłowości, w szczególności ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Zgodnie z przywołanym przepisem kontrole administracyjne m.in.: " (...) a) dotyczą odpowiednio zadeklarowanych uprawnień do płatności i zadeklarowanych działek, pozwalają uniknąć nienależnego wielokrotnego przyznania tej samej pomocy odnośnie do tego samego roku kalendarzowego lub gospodarczego oraz nienależnej kumulacji pomocy przyznawanej w ramach systemów pomocy obszarowej wymienionych w załącznikach I i VI do rozporządzenia (WE) nr 73/2009; b) obejmują sprawdzenie istnienia uprawnień do płatności i kwalifikowalność do pomocy; c) dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy; d) dotyczą zgodności między uprawnieniami do płatności a obszarem zatwierdzonym i w celu sprawdzenia, czy uprawnieniom towarzyszy odpowiednia liczba kwalifikowalnych hektarów, zgodnie z definicją w art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009; (...)", przy czym zgodnie z art. 29 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 "Płatności w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku I nie dokonuje się przed zakończeniem sprawdzania warunków kwalifikowalności dokonywanego przez państwa członkowskie zgodnie z art. 20. Z kolei stosownie do art. 29 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, płatności są przekazywane w nie więcej niż dwóch ratach na rok, w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca kolejnego roku kalendarzowego. W świetle powyższych unormowań należy wskazać, iż brak jest podstaw do kwestionowania wyników kontroli administracyjnej z dnia 3 kwietnia 2013 roku z uwagi na termin, w którym została przeprowadzona. Bezzasadnym jest również w ocenie organu zarzut dotyczący nieterminowego rozpatrzenia sprawy, ponieważ zgodnie art. 29 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 wydając w dniu 9 kwietnia 2013r. decyzję w sprawie z wniosku o przyznanie płatności na rok 2012 organ I instancji nie przekroczył wskazanego w tym przepisie terminu. Wprawdzie można zarzucić organowi I instancji naruszenie art. 19 ust. 7 ustawy, jednakże uchybienie to nie wpłynęło na wynik niniejszego postępowania. Organ wskazał, że przeprowadzona przez organ l instancji kontrola administracyjna wniosku w oparciu o dane zawarte w systemie ZSZiK, w tym w oparciu o bazę referencyjną powierzchni PEG oraz na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wykazała nieprawidłowości dotyczące powierzchni zgłoszonej do płatności na działkach ewidencyjnych o nr [...] i [...] Na podstawie analizy znajdujących się w systemie informatycznym ortofotomap dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] (w aktach sprawy znajdują się wydruki ortofotomap dla przedmiotowych działek ewidencyjnych wykonane w dniach: 20 sierpnia 2002 roku, 26 kwietnia 2009 roku oraz 22 maja 2012 roku - w przypadku działki ewidencyjnej nr [...], oraz w dniach: 4 maja 2003 roku, 26 kwietnia 2009 roku i 12 kwietnia 2012 roku - w przypadku działki ewidencyjnej nr [...]) organ I instancji ustalił, że na powierzchni działek rolnych C, F i M, zadeklarowanych przez stronę we wniosku znajdują się zadrzewienia, niekwalifikujące się do objęcia płatnością. W konsekwencji wykluczono z płatności powierzchnię działek rolnych C, F i M i odmówiono przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w treści odwołania W. D. podnosi, iż na wykluczonych z płatności działkach znajdują się zagajniki o krótkiej rotacji, które kwalifikują się do objęcia płatnością. Odpowiadając na argumentację strony organ wskazał, że uszczegóławiając zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 w art. 2 lit. n rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009 prawodawca wspólnotowy wskazał, iż "zagajnik o krótkiej rotacji" oznacza obszary obsadzone gatunkami drzew objętymi kodem CN 0602 90 41, na których prowadzona jest uprawa drzewiastych roślin wieloletnich, o korzeniu lub łodydze pozostających w ziemi po zbiorze, które wypuszczają pędy w następnym sezonie i które wyszczególnione są w wykazie gatunków odpowiednich do wykorzystania w zagajnikach o krótkiej rotacji wraz z ich maksymalnym cyklem zbioru, który ma zostać sporządzony przez państwa członkowskie od 2010 r. W świetle wyżej wymienionych przepisów zagajnik o krótkiej rotacji to powierzchnia obsadzona gatunkami drzew objętych kodem CN 0 602 9041, kwalifikująca się tylko do jednolitej płatności obszarowej, na którą składają się zdrewniałe uprawy wieloletnie, podkładki lub podstawy łodyg pozostające w ziemi po zbiorach, wraz z nowymi pędami wschodzącymi w następnej porze roku, przy czym zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie gatunków drzew, których uprawa stanowi zagajnik o krótkiej rotacji, oraz maksymalnego cyklu zbioru dla każdego z tych gatunków drzew (Dz.U. z 2010 r. Nr 39 poz. 214) zagajniki o krótkiej rotacji stanowią jednolite gatunkowo uprawy drzew z rodzaju: -wierzba (Salix sp.), z wyjątkiem wierzby wykorzystywanej do wyplatania, których maksymalny cykl zbioru wynosi 6 lat, - topola (Populus sp.), których maksymalny cykl zbioru wynosi 6 lat, - brzoza (Betula sp.), których maksymalny cykl zbioru wynosi 8 lat, uprawiane na gruntach rolnych, które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw, aby zakwalifikować zadrzewienia znajdujące się na działkach ewidencyjnych o nr [...] i [...], jako zagajniki o krótkiej rotacji i uwzględnić ich powierzchnie przy ustalaniu należnej stronie jednolitej płatności obszarowej. Przeprowadzona w dniu 23 lutego 2012r. oraz w dniu 14 maja 2013r. na przedmiotowych działkach wizytacja terenowa potwierdziła prawidłowość ustaleń dokonanych w toku kontroli administracyjnej przeprowadzonej w systemie informatycznym ARiMR przy wykorzystaniu technologii GIS opartej na obrazie ortofotomapy. Ze znajdujących się w aktach sprawy raportów z weryfikacji w terenie powierzchni PEG wynika, że działka ewidencyjna o nr [...] w całości nie jest użytkowana rolniczo, na jej powierzchni znajdują się drzewa oraz 2-3 letnie siewki drzew (raport z weryfikacji w terenie powierzchni PEG z dnia 14 maja 2013r.), natomiast na działce ewidencyjnej o nr [...], powierzchnię 0,30 ha zajmują grunty rolne, a na pozostałym obszarze znajdują się zadrzewienia (raport z weryfikacji w terenie powierzchni PEG, przeprowadzonej w dniu 23 lutego 2012r.). Podczas wizytacji terenowej sporządzona została obszerna dokumentacja fotograficzna, z której wynika, że na działkach znajdują się gęste zadrzewienia, które z uwagi na wielogatunkowość wchodzących w ich skład drzew, liczne samosiejki oraz ich naturalne rozprzestrzenianie się na obszarze działek nie powstały na skutek działalności człowieka (co potwierdza analiza ortofotomap przedmiotowych działek pochodzących z trzech różnych okresów) i nie mogą zostać zakwalifikowane jako obszary spełniające definicję zagajników o krótkiej rotacji. Tym samym argumentacja strony, zgodnie z którą na wykluczonych działkach rolnych znajdują się zagajniki o krótkiej rotacji, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Organ podkreślił ponadto, że wystąpienie z wnioskiem o przyznanie płatności jest zależne od woli strony i jej obowiązkiem jest staranne i rzetelne wykazanie okoliczności warunkujących spełnienie przesłanek do przyznania dopłat, a dostarczane przez ARiMR wraz z wnioskiem spersonalizowanym informacje dotyczące działek deklarowanych do płatności stanowią jedynie materiał pomocniczy i wnioskodawca, na którym spoczywa odpowiedzialność za treść wniosku, ma obowiązek zweryfikować poprawność danych zamieszczonych we wniosku i doprowadzić do ich zgodności ze stanem faktycznym. Organ dodał, że składając wniosek o przyznanie płatności strona oświadczyła, iż zna zasady przyznawania płatności, przyjąć zatem należało, że strona znała definicję zagajników o krótkiej rotacji, tym bardziej, że została ona zamieszczona w treści instrukcji wypełniania wniosku, którą strona otrzymała wraz z wnioskiem spersonalizowanym. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż wnioskodawca nie dołożył należytej staranności, aby złożony przez niego wniosek był zgodny ze stanem faktycznym i znając stan będących w jego posiadaniu gruntów oraz będąc świadomym zasady przyznawania wsparcia, zadeklarował w treści wniosku grunty, które nie kwalifikują się do objęcia płatnością. Tym samym argumentacja strony pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) wynosiła 5,50 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w toku postępowania administracyjnego spełniająca kryteria przyznania płatności wyniosła 4,50 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wyniosła zatem 1,00 ha, co stanowi 22,22 % powierzchni stwierdzonej. Zgodnie z art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyłączeniem pomocy z tytułu ziemniaków skrobiowych i nasion, jak przewidziano w tytule IV rozdział l sekcje 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy Zgodnie natomiast z powołanym art. 7 ust. 2 ustawy, uzupełniające płatności obszarowe przysługują do powierzchni działek rolnych, do których przyznana została jednolita płatność obszarowa. Z uwagi na fakt, że w rozpatrywanej sprawie jednolita płatność obszarowa nie została stronie przyznana, stronie odmówiono również przyznania uzupełniającej płatności obszarowych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podkreślił, że w spersonalizowanej instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie płatności jest mowa o jednolitej gatunkowo uprawie drzew z rodzaju brzoza o powierzchni co najmniej 0,1 ha, w których zbiór plonu dokonywany jest w cyklu nie dłuższym niż 8 lat i w ogóle nie ma mowy, że nie może być to tzw. "samosiejka". Do skargi skarżący załączył instrukcję wypełniania spersonalizowanego wniosku o przyznanie płatności i materiału graficznego na rok 2012r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 19 lutego 2014r. skarżący popierając wniesioną skargę, oświadczył, że na działce F rośnie brzoza o krótkiej rotacji, drzewa są posadzone równo w rzędach i nie występują inne gatunki drzew, a działka M stanowi użytek zielony. Wyjaśnił ponadto, że został zawiadomiony o terminie kontroli i nie otrzymał protokołu pokontrolnego. Protokół kontroli został przez skarżącego skopiowany po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Oświadczył, że odmówiono mu udostępnienia zdjęć, w odwołaniu zawarł zastrzeżenia do protokołu pokontrolnego i nie został powiadomiony przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości bada legalność zaskarżonego aktu, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przechodząc do wskazania motywów podjętego przez sąd rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżący ubiegał się o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Podstawę przyznania płatności bezpośrednich i uzupełniających do gruntów rolnych stanowi ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 1164 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę powierzchni o powierzchni co najmniej 0.1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1121/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 7 ust. 1a ustawy). W myśl art. 7 ust. 2 ustawy rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności obszarowe uzupełniające do powierzchni upraw: 1) roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 2) innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) – do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Płatności są przyznawane na wniosek rolnika (art. 18 ust. 1 ustawy), natomiast ich wysokość ustala się zgodnie z art. 7 ust. 4 i jest to iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności, i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni. Z powyższych regulacji prawnych wprost i jednoznacznie wynika, iż pomoc jest udzielana na wniosek podmiotu będącego posiadaczem gospodarstwa rolnego i do gruntów znajdujących się w jego posiadaniu. Zauważyć również należy, iż w kontekście przytoczonych powyżej przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego posiadanie ściśle wiąże się z produkcją rolną, zatem konieczne jest faktyczne użytkowanie gruntów rolnych (por wyrok NSA z 17 stycznia 2008r., sygn. akt II GSK 227/07). Ustawodawca, ustalając dopłaty bezpośrednie do gruntów miał na względzie wprowadzenie dodatkowych środków pieniężnych, które wyrównywałyby stopniowo szanse gospodarstw wiejskich. Takie rozumienie posiadania połączonego z faktycznym użytkowaniem gruntów rolnych, wiąże się z celem tych dopłat, czyli dofinansowaniem do produkcji rolnej i pomocy rolnikom rzeczywiście użytkującym posiadane grunty rolne (por wyrok NSA z 29 sierpnia 2007r., sygn. akt II GSK 122/07, Lex 368187). Wnioskowana pomoc finansowa w formie płatności bezpośrednich udzielona może być tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych tzn. producentom rolnym, którzy rolniczo użytkują posiadane działki rolne (niezależnie od ustalenia tytułu prawnego wnioskodawcy), a nadto utrzymują je w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy, grunty rolne, to grunty o których mowa w art. 124 ust. 1 akapit drugi, oraz grunty obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji, o których mowa w art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009. Stosownie do treści art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 powierzchnie użytków rolnych nowego państwa członkowskiego objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowią część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych utrzymaną w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy są one wykorzystywane do produkcji, oraz w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Dla celów niniejszego tytułu "wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych" oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję dla celów statystycznych. Zgodnie z art. 124 ust. 2 cyt. rozporządzenia, do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41). Z wyjątkiem działania siły wyższej lub wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych, działki, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą być w posiadaniu rolnika w dniu ustalonym przez państwo członkowskie, nie później niż w dniu ustalonym w tym państwie członkowskim w celu zmiany wniosku o pomoc. Szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników zostały ustanowione w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009r. (Dz.U.UE.L.2009.316.1 ze zm.). Zgodnie z art. 2 lit. n) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009 "zagajnik o krótkiej rotacji" oznacza obszary obsadzone gatunkami drzew objętymi kodem CN 0602 90 41, na których prowadzona jest uprawa drzewiastych roślin wieloletnich, o korzeniu lub łodydze pozostających w ziemi po zbiorze, które wypuszczają pędy w następnym sezonie i które wyszczególnione są w wykazie gatunków odpowiednich do wykorzystania w zagajnikach o krótkiej rotacji wraz z ich maksymalnym cyklem zbioru, który ma zostać sporządzony przez państwa członkowskie od 2010r. Gatunki drzew, których uprawa stanowi zagajnik o krótkiej rotacji, oraz maksymalny cykl zbioru dla każdego z tych gatunków drzew, mając na względzie założenia Wspólnej Polityki Rolnej oraz zabezpieczenie przed nieuzasadnionym przyznaniem jednolitej płatności obszarowej, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi określił w rozporządzeniu z dnia 11 marca 2010r. w sprawie gatunków drzew, których uprawa stanowi zagajnik, o krótkiej rotacji, oraz maksymalnego cyklu zbioru dla każdego z tych gatunków drzew (Dz.U.nr 39, poz. 214). Zgodnie z załącznikiem do cyt. rozporządzenia zagajniki o krótkiej rotacji stanowią jednolite gatunkowo uprawy drzew z rodzaju: -wierzba (Salix sp.), z wyjątkiem wierzby wykorzystywanej do wyplatania, których maksymalny cykl zbioru wynosi 6 lat, - topola (Populus sp.), których maksymalny cykl zbioru wynosi 6 lat, - brzoza (Betula sp.), których maksymalny cykl zbioru wynosi 8 lat. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie są (w istocie) wyłącznie ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji, które po dokonaniu weryfikacji wniosku strony skarżącej, stwierdziły rozbieżności pomiędzy danymi zadeklarowanymi przez skarżącego a stanem rzeczywistym. Organy obu instancji w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku w oparciu o dane zawarte w systemie ZSZiK, w tym w oparciu o bazę referencyjną powierzchni PEG oraz na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania stwierdziły nieprawidłowości dotyczące powierzchni zgłoszonej do płatności na działkach ewidencyjnych o nr [...] i [...]. Na podstawie analizy znajdujących się w systemie informatycznym ortofotomap dla działek ewidencyjnych o nr [...] i [...] (w aktach sprawy znajdują się wydruki ortofotomap dla przedmiotowych działek ewidencyjnych wykonane w dniach: 20 sierpnia 2002 roku, 26 kwietnia 2009 roku oraz 22 maja 2012 roku - w przypadku działki ewidencyjnej nr [...], oraz w dniach: 4 maja 2003 roku, 26 kwietnia 2009 roku i 12 kwietnia 2012 roku - w przypadku działki ewidencyjnej nr [...]) ustalono, że na powierzchni działek rolnych C, F i M, zadeklarowanych przez stronę znajdują się zadrzewienia, niekwalifikujące się do objęcia płatnością. Przeprowadzona w dniu 23 lutego 2012r. oraz w dniu 14 maja 2013r. wizytacja terenowa na przedmiotowych działkach potwierdziła prawidłowość ustaleń dokonanych w toku kontroli administracyjnej przeprowadzonej w systemie informatycznym. Z raportów z weryfikacji w terenie powierzchni PEG wynika, że działka ewidencyjna o nr [...] w całości nie jest użytkowana rolniczo, na jej powierzchni znajdują się drzewa oraz 2-3 letnie siewki drzew (raport z weryfikacji w terenie powierzchni PEG z dnia 14 maja 2013r.), natomiast na działce ewidencyjnej o nr [...], powierzchnię 0,30 ha zajmują grunty rolne, a na pozostałym obszarze znajdują się zadrzewienia (raport z weryfikacji w terenie powierzchni PEG, przeprowadzonej w dniu 23 lutego 2012r.). Podczas wizytacji terenowej sporządzona została obszerna dokumentacja fotograficzna, z której wynika, że na działkach znajdują się gęste zadrzewienia, które z uwagi na wielogatunkowość wchodzących w ich skład drzew, liczne samosiejki oraz ich naturalne rozprzestrzenianie się na obszarze działek nie powstały na skutek działalności człowieka i nie mogły zostać zakwalifikowane jako obszary spełniające definicję "zagajników o krótkiej rotacji". Tym samym w świetle poczynionych ustaleń faktycznych organy administracji uznały, że argumentacja strony, zgodnie z którą na wykluczonych działkach rolnych znajdują się zagajniki o krótkiej rotacji, nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Podkreślić wymaga, że każde z państw członkowskich Unii Europejskiej obowiązane jest w ramach weryfikacji wniosków o przyznanie prawa pomocy do stosowania systemu identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art.17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz uwzględniania w przypadku przyznania jednolitej płatności obszarowej stosownie do treści art. 124 cyt. rozporządzenia jedynie obszaru użytków rolnych, utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy są one wykorzystywane do produkcji, czy też nie. Skarżący nie zgadza się z dokonanym przez organy wyłączeniem części gruntów rolnych, jego zdaniem na działce rolnej F rośnie zagajnik o krótkiej rotacji (brzoza), drzewa są posadzone równo w rzędach i nie występują inne gatunki drzew, natomiast działka M stanowi użytek zielony. Powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem sądu brak dobrej kultury rolnej na spornych działkach w roku, którego wniosek dotyczy jest bezsporny. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 system identyfikacji działek rolnych jest ustanowiony na podstawie map lub dokumentów ewidencyjnych gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Ustalenia faktyczne zawarte w zaskarżonej decyzji oparte zostały na wynikach kontroli przeprowadzonej przy wykorzystaniu dostępnych narzędzi informatycznych, takich jak ortofotomapa oraz dane LPIS/GIS. Ustalenia te, w ocenie sądu są przekonujące i nie budzą wątpliwości, które mogłyby podważyć ich zasadność. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów postawionych przez skarżącego należy wskazać, że w toku postępowania skarżący nie zgłaszał żadnych argumentów ani wniosków dowodowych, za pomocą których mógłby wykazać, że stanowisko organów w zakresie ustalonej w trakcie kontroli powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do płatności JPO i UPO jest nieprawidłowe. Zakres natomiast stosowania regulacji zawartych w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego, określony jest w art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach. Zgodnie art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustawodawca nie zdecydował się na zastosowanie metody odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. W przypadkach, gdy inaczej niż regulacje zawarte w k.p.a. stanowią przepisy Unii Europejskiej lub ustawy o płatnościach, stosowanie przepisów k.p.a. jest wyłączone. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów k.p.a. W wymienionych sprawach organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Porównanie wskazanej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że inaczej ustawodawca postrzega zasadę prawdy materialnej w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej. W przeciwieństwie do sformułowań zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej nie ma obowiązku działania z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zakres czynności, które muszą być przeprowadzone przed wydaniem decyzji we wskazanych przedmiotach określony jest w przepisach prawa wspólnotowego i omawianej ustawy. Takimi czynnościami są kontrole, o których mowa w przepisach ustawy o płatnościach i w przepisach rozporządzenia nr 73/2009. W omawianym zakresie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania. Drugi z wymienionych przepisów zastąpiony jest w całości przez art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach, zawierający odmienną niż k.p.a. regulację dotyczącą rozpatrzenia materiału dowodowego, z wyłączeniem obowiązku jego zbierania z urzędu. Wykładnia poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 3 ustawy o płatnościach prowadzi do wniosku, że art. 77 § 1 k.p.a. w ogóle nie miał zastosowania, a stosowanie art. 7 k.p.a. i art. 10 §1 k.p.a. było w znaczącej części wyłączone. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że powierzchnia działek zadeklarowanych we wniosku pomocowym została zweryfikowana przez organy obu instancji w ramach kontroli administracyjnej, przy wykorzystaniu ustanowionego zgodnie z prawem wspólnotowym i krajowym systemem identyfikacji działek rolnych (LPIS) stanowiącego element zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli. Podstawę prawną tej kontroli w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS stanowi w szczególności art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowiący, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych GIS – ortoobrazów lotniczych lub zdjęć satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Z art. 28 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. wynika, że kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, a według art. 28 ust. 1 lit. c dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. Należy też podkreślić, że ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu. Skarżący wbrew wskazanym wyżej zasadom wynikającym z art. 3 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o płatnościach, nie przeciwstawił w postępowaniu o przyznanie płatności takiego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów administracji stanowiące faktyczną podstawę wydanej w sprawie decyzji. Zatem, w ocenie sądu ustalenia faktyczne organów administracji należało uznać za prawidłowe, a zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów k.p.a. za niezasadne. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że organy administracji zebrały niezbędne dowody do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. W świetle wskazanych zasad rządzących postępowaniem w sprawach o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie ma podstaw do poddania w wątpliwość poczynionych przez organy ustaleń, co do powierzchni działek rolnych objętych przedmiotowym wnioskiem, stanu kultury rolnej tych działek i ich wykorzystania rolniczego. Ustalenia te, oparte na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym w postaci raportów z kontroli administracyjnej oraz dokumentacji fotograficznej, nie zostały podważone przez skarżącego żadnym przekonywającym dowodem, uzasadniającym postawienie tym ustaleniom zarzutu dowolności. Także sąd oceniając raporty z kontroli administracyjnej oraz wykonane w sprawie zdjęcia potwierdzające wnioski zawarte w raporcie nie powziął wątpliwości co do przyjętego przez organy stanu faktycznego sprawy. Z uwagi na fakt, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności a obszarem zatwierdzonym przekraczała 20% organy administracji stosownie do treści art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2099 słusznie odmówiły przyznania płatności JPO i UPO. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddalił. e.o.