III SA/Łd 973/12

Dnia 26 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2013 roku sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za udział w grze hazardowej urządzanej bez zezwolenia p o s t a n a w i a : zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...]., nr [...]utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...], nr [...] orzekającą o nałożeniu na A. M. kary pieniężnej w wysokości 900 zł za udział w grze hazardowej prowadzonej bez zezwolenia. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniach 4,7,14,17,21 i 23 listopada 2011r. funkcjonariusze Urzędu Celnego I w Ł. przeprowadzili kontrolę w "A." Spółce z. o.o. w S. w zakresie przestrzegania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w związku z organizacją "Radiowego Konkursu Urodzinowego". W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, że spółka przeprowadziła radiowy konkurs, w trakcie którego wypłaciła wygrane pieniężne. Przedsięwzięcie to wypełniło definicję loterii audiotekstowej i zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jego urządzenie wymagało uzyskania stosownego zezwolenia, którego organizator nie posiadał. Jednym z uczestników biorących udział w konkursie, który uzyskał wygraną - była A. M. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wszczął postępowanie w sprawie zmierzające do określenia kary pieniężnej z tytułu uczestnictwa i uzyskania wygranej w grze losowej urządzanej bez stosownego pozwolenia. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. nałożył na A. M. karę pieniężną w wysokości 900 zł. Od powyższej decyzji A. M. wniosła odwołanie. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.M. zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 122, art. 124, art. 187, art. 191, art. 210 § 1 i art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. 2005 Nr 8 poz. 60 ze zm.); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201 poz. 1540) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten nie wymaga badania kwestii winy uczestnika w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia, w sytuacji, gdy penalny charakter tego przepisu powoduje, że koniecznym jest wnikliwe badanie tych kwestii, a interpretacja przeciwna sprzeczna jest z zasadą winy wynikająca zarówno z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), jak i z zasady godności człowieka jako najwyższego i niezbywalnego dobra (art. 30 Konstytucji RP) oraz naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 11 poprzez błędne przyjęcie, że konkurs w którym brała udział wymagał stosownej koncesji lub zezwolenia, jako gra hazardowa. Wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę podniosła między innymi, iż kwestia konstytucyjności art. 89 ustawy o grach hazardowych stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jest przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sprawa jest zarejestrowana pod sygn. akt P 32/12. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej oraz pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w Ł. zgodnie wnieśli o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego w sprawie sygn. akt P 32/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270)- dalej p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Z powyższego wynika, że podstawową przesłanką do zawieszenia postępowania jest zgodny wniosek wszystkich stron zmierzający do uzyskania orzeczenia sądu o zawieszeniu postępowania. Ponadto określenie "sąd może zawiesić postępowanie" oznacza, że postanowienie o zawieszeniu postępowania sąd wydaje w przypadkach, gdy uzna to za celowe i stwierdzi, że czynność stron polegająca na złożeniu wniosku nie zmierza do obejścia prawa. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za udział w grze hazardowej urządzonej bez zezwolenia. Podstawę prawną ww. decyzji stanowił art. 89 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia z 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11 skierował do Trybunału Konstytucyjnego następujące pytanie prawne: "Czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Sprawa zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygn. akt P 32/12. W tych konkretnych okolicznościach należało więc uznać, że rozstrzygnięcie jakie zapadnie przed Trybunałem Konstytucyjnym, będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 126 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu e.o.