III SA/Łd 982/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Asesor Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005 roku przy udziale sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [....] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. III SA/Łd 982/04 UZASADNIENIE Decyzją nr [..] z dnia [...] Burmistrz B. , działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) w związku z art. 3 pkt 11 lit c ustawy z dnia 17 maja 1990r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organami gminy a organami administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 34, poz. 198 z późn. zm.) orzekł o wymeldowaniu R. M. z pobytu stałego z domu nr 21 we wsi J. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż z wnioskiem o wymeldowanie R. M. z pobytu stałego wystąpił jego brat – Z. M., twierdząc, że w/w opuścił dom i od kilku lat nie mieszka we wsi J. Organ wskazał, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, iż posesja nr 21 we wsi J. jest niezamieszkana, a budynek mieszkalny znajdujący się na jej terenie jest po spaleniu. Jednocześnie, R. M. wyjaśnił, iż zamieszkuje w W. z uwagi na konieczność poddania się leczeniu po urazie kręgosłupa. Zdaniem organu, wobec tego, że R. M. nie mieszka w domu nr 21 we wsi J., spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, iż zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. W odwołaniu od powyższej decyzji R. M. podniósł, iż przebywa obecnie czasowo w W. na leczeniu pooperacyjnym złamanego kręgosłupa. Wskazał, iż pracował poza miejscem stałego zamieszkania, gdzie uległ ciężkiemu wypadkowi w pracy. Dodał, iż jest współwłaścicielem gospodarstwa nr 21 we wsi J., natomiast wnioskodawca – Z. M., nie zamieszkuje w tym gospodarstwie od 2000r., gdyż przebywa w zakładzie karnym. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż stosownie do postanowień zawartych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zdaniem organu, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające bezspornie wykazało, iż R. M. nie zamieszkuje posesji nr 21 we wsi J. co najmniej od lipca 1999r. Podstawę do takiego twierdzenia dają zeznania świadków, pełniących w tym czasie funkcję sołtysa J. oraz ojca dzierżawcy gruntów ornych przedmiotowego gospodarstwa rolnego. Ponadto, sam skarżący w piśmie z dnia 30 marca 2004r. stwierdził, iż opuścił przedmiotową nieruchomość z uwagi na trudny charakter wnioskodawcy. W ocenie organu, opuszczenie przez R. M. nieruchomości nr 21 we wsi J. było dobrowolne, gdyż sam podjął taka decyzję wskutek nieporozumień z bratem. Organ wskazał, iż podnoszona przez skarżącego okoliczność poddania się leczeniu poza miejscem pobytu stałego, nie jest okolicznością bezpośrednio związaną z opuszczeniem przez niego nieruchomości i świadczącą o czasowym jej opuszczeniu. Z zaświadczeń o stanie zdrowia wynika, iż wypadkowi uległ dopiero we wrześniu 2000r., a nieruchomość opuścił w 1999r. Ponadto, jak wynika z akt sprawy skarżący faktycznie zamieszkuje wraz z rodziną (żoną H. T. M. i córką W. M.) w lokalu nr 65 przy ul. B 4 w W., którego jest współwłaścicielem od kwietnia 2002r. i posiada w nim zameldowanie na pobyt czasowy. Organ wskazał, iż skoro R. M. spełnia wymogi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, warunkujące wydanie decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego z przedmiotowej nieruchomości, to brak jest podstaw do odmowy wnioskowi Z. M. Dodał, iż podnoszona przez skarżącego okoliczność dotycząca spraw majątkowych, czy postanowień art. 218 k.c., a także nie przebywania wnioskodawcy w przedmiotowej nieruchomości, nie mają znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ okoliczności te nie stanowią przesłanki art. 15 ust. 2 w/w ustawy, od których uzależnione jest wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania osoby z pobytu stałego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygnięcie wniósł R. M. i wskazał, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy ponad 2 miesiące uważa się w szczególności wykonywanie pracy poza miejscem stałego pobytu i pobyt związany z leczeniem. Oświadczył, iż spełnił obowiązek meldunkowy i jest zameldowany na pobyt czasowy do dnia 31 grudnia 2006r. w miejscowości, gdzie się leczy. Dodał, iż zobowiązuje się spełnić obowiązek wymeldowania się po tym okresie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie podanej przez skarżącego okoliczności posiadania zameldowania na pobyt czasowy w miejscu jego aktualnego pobytu, organ wskazał, iż nie stoi ona na przeszkodzie w wydaniu orzeczenia o wymeldowaniu z pobytu stałego, skoro bezspornym jest opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W ocenie organu, posiadanie przez skarżącego zameldowania trwającego ponad 2 miesiące nie przesądza o tym, że nie nastąpiło opuszczenie przez niego miejsca pobytu stałego, lecz świadczy tylko o tym, iż posiada uregulowaną dyscyplinę meldunkową w miejscu aktualnego pobytu. W piśmie z dnia 22 lutego 2005r. Z. M. opisał stosunki łączące go z bratem i podniósł, iż wniosek o wymeldowanie R. M. powinien był złożyć 15 lat temu. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005r., do akt sprawy załączony został plik dokumentów przesłanych przez R. M., zawierający: protokół badania lekarskiego, odcinek wpłaty składki na ubezpieczenie zdrowotne, kserokopia legitymacji ubezpieczeniowej i dowodu osobistego R. M., zaświadczenie z dnia 29 stycznia 2001r. Urzędu Miasta i Gminy B., druk ZUS Rp-6, oświadczenie współwłaścicieli z dnia 31 maja 2004r., zaświadczenie z Sądu Rejonowego w R. z dnia 18 marca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia tego przepisu, wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest opuszczenie przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Bezspornym jest, iż R. M. opuścił miejsce pobytu stałego w miejscowości J. 21 i obecnie zamieszkuje wraz z rodziną (żoną i córką) w mieszkaniu nr 65 w W. przy ul. B 4, którego jest współwłaścicielem. Z wyjaśnień składanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, wynika, iż jego pobyt w W. jest jedynie pobytem czasowym, związanym z leczeniem po urazie kręgosłupa. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, daje podstawę do przyjęcia, iż opuszczenie przez R. M. miejsca pobytu stałego jest trwałe, a za jego bezpośrednią przyczynę nie można uznać konieczności poddania się leczeniu. W piśmie z dnia 30 marca 2004r. skarżący wyjaśnił, iż opuścił gospodarstwo we wsi J. z uwagi na trudny charakter brata Z. Z wniosku o wymeldowanie, jak również z zeznań świadków: M. S. (dzierżawcy gruntów rolnych gospodarstwa w miejscowości A 21) i E. D. (sołtysa wsi J. w latach 1999 – 2003) wynika, iż R. M. opuścił nieruchomość we wsi J. w roku 1999 i zamieszkał w W., natomiast wypadkowi połączonemu z urazem kręgosłupa uległ we wrześniu 2000r. Z akt sprawy wynika również, iż centrum życiowe skarżącego jest obecnie w W. gdzie wraz z rodziną mieszka w lokalu nr 65 przy ul. B 4, którego jest współwłaścicielem od roku 2002 i posiada w nim zameldowanie na pobyt czasowy. Dodatkowo, należy zauważyć, iż zarówno z wyjaśnień skarżącego jak i wnioskodawcy wymeldowania oraz informacji uzyskanych z Komisariatu w B. i przeprowadzonej kontroli meldunkowej, wynika że nieruchomość w miejscowości J. 21 jest po spaleniu, opuszczona, zarośnięta, w stanie technicznym nie nadającym się do zamieszkania. W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Sądu organy meldunkowe prawidłowo uznały, iż R. M. w sposób trwały opuścił nieruchomość nr 21 w miejscowości J., i co się z tym wiąże, zaistniały podstawy do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w przedmiotowej nieruchomości. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż jego pobyt w W. jest pobytem czasowym, związanym z leczeniem, nie znalazło potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Również fakt, iż R. M. jest współwłaścicielem nieruchomości nr 21 w miejscowości J., jak również okoliczność przebywania w zakładzie karnym Z. M. - wnioskodawcy postępowania o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego, nie stanowią przeszkody do wydania decyzji o wymeldowaniu, gdyż jak wynika z treści przytoczonego wyżej art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jedyną przesłanką warunkującą wydanie decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego jest opuszczenie przez osobę podlegającą wymeldowaniu miejsca pobytu stałego i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się. Z tego też powodu, bez znaczenia dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji, jest również fakt zameldowania się przez skarżącego na pobyt czasowy w lokalu nr 65 przy ul. B 4 w W. Warto zaznaczyć, co podnoszone już było przez organy meldunkowe w uzasadnieniach decyzji obu instancji, iż przepisy meldunkowe, zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, mają charakter wyłącznie rejestracyjny, a ich celem jest jedynie potwierdzenie faktu pobytu określonej osoby w oznaczonym lokalu. Decyzja o zameldowaniu, bądź o wymeldowaniu w żaden sposób nie wpływa na stosunki własnościowe odnoszące się do nieruchomości, w której nastąpiło zameldowanie lub wymeldowanie. Z powyższych względów Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie organy meldunkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.