III SA/Łd 985/18

Dnia 4 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego S. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. po rozpoznaniu odwołania S. G. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Z akt sprawy wynika, że strona złożyła w dniu 11 maja 2017 r. wniosek o przyznanie płatności na rok 2017, w treści którego ubiegała się o przyznanie płatności bezpośrednich. W dniu 20 września 2017r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kontrola kwalifikowalności do płatności związanych do zwierząt. W aktach sprawy znajduje się raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr dok. [...]. W dniu 1 czerwca 2018 r. strona złożyła zastrzeżenia do ustaleń dokonanych w toku kontroli na miejscu. W aktach sprawy znajduje się pismo Kierownika Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...], w którym podtrzymał ustalenia kontroli zawarte w raporcie. W dniu [...] organ I instancji wydał decyzję w sprawie przyznawania wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości oraz przyznania kwoty zwrotu dyscypliny finansowej. W dniu 15 czerwca 2018 r. strona z zachowaniem ustawowego terminu wniosła odwołanie, kwestionując ustalenia dokonane w toku kontroli na miejscu. W dniu 5 września 2018 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło podanie strony, w którym zwróciła się z prośbą o ponowny pomiar na miejscu działek rolnych G1,G2,G3. Zaskarżoną decyzję Dyrektor OR ARiMR w Ł. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego reguluje ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312 t.j. ze zm.). Organ powołał brzmienie art. 5 ust. 1, art. 6 i art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy rolnik obowiązany na podstawie art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 1307/2013 do przestrzegania praktyk, o których mowa w tym przepisie: 1) nie może wykonać tego obowiązku, stosując praktyki równoważne objęte systemami, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. b tego rozporządzenia; 2) realizując zobowiązania, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. a tego rozporządzenia, może wykonać praktykę, o której mowa w art. 43 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, wyłącznie stosując praktyki, o których mowa w części 1 pkt 2 tiret drugie załącznika IX do tego rozporządzenia. Organ wyjaśnił, że składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. Dalej w myśl art. 59 rozporządzenia nr 1306/2013 system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu. W myśl zaś z art. 24 rozporządzenia nr 809/2014 "1. Kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację a) poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji; b) zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków; c) przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności. " Organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrole na miejscu są realizowane metodą inspekcji terenowej lub metodą foto. Z akt sprawy wynika, że w analizowanym przypadku kontrola została przeprowadzona metodą foto. Kontrola tą metodą polega na odwzorowaniu granic działek rolnych, wskazanych przez stronę na załącznikach graficznych złożonych wraz z wnioskiem, na ortofotomapach (tj. zdjęcia lotnicze i satelitarne działek) znajdujących się w systemie informatycznym ARiMR i pomiarze ich powierzchni. Uzupełnieniem tego rodzaju kontroli jest wizytacja w terenie, w trakcie której weryfikowane są granice działek oraz wykonywane są zdjęcia obrazujące sposób ich użytkowania. Ten sposób kontroli odpowiada metodzie teledetekcji opisanej w art. 40 rozporządzenia nr 809/2014. Organ odwoławczy wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w gospodarstwie rolnym skarżącego została przeprowadzona przez uprawnionego, wykonawcę zewnętrznego - firmę A. w T. M. kontrola na miejscu, metodą foto. Kontrola objęła wszystkie zadeklarowane we wniosku działki rolne. W jej toku stwierdzono, że strona zawyżyła powierzchnię działki G znajdującą się na działce ewidencyjnej o nr 8, 9, 10. Według ustaleń kontrolujących powierzchnia ww. działki faktycznie wynosiła 7,63 ha (we wniosku 7,98 ha), zaś w przypadku działek podrzędnych stwierdzono następujące powierzchnie: G1 - 0,04 ha (we wniosku 0,10ha), G2-1,04 ha (we wniosku 1,12 ha), G3-1,89ha (we wniosku 2h), G4 - 2,07 ha (we wniosku 2,07 ha), G5-2,59 ha (we wniosku 2,59 ha). Powyższe ustalenia, tj. pomiar powierzchni gruntów dokonany został m.in. w oparciu o załącznik graficzny złożony przez stronę. Na przedmiotowym dokumencie wnioskodawca oznaczył obszar, na którym prowadzi działalność rolniczą. W toku kontroli kontrolerzy dokonali pomiary zgodnie z wyrysem działek na załączniku, wykluczając znajdujące się wzdłuż rowu rozdzielającego działkę podrzędną G2 od G3 zadrzewienia, zakrzaczenia, jak również siedlisko i zabudowania znajdujące się na działce ew. 8 oraz 9. Ustalając powierzchnie kwalifikującą się do dopłat kontrolerzy wykluczyli także teren, na którym znajdowały się bele słomy oraz pryzmy z kiszoną. Dla zobrazowania stanu gruntu, w trakcie wizytacji w terenie, przeprowadzonej w dniu 20 września 2017r. sporządzono liczną dokumentację zdjęciową. Organ odwoławczy wskazał także na treść pisma Kierownika Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego z dnia [...] r., w którym to odniósł się do zastrzeżeń skarżącego w zakresie wyników kontroli wyrażonych w piśmie z dnia 1 czerwca 2018r. Kierownik wskazał, że kontrola została przeprowadzona prawidłowo i zgodnie z obowiązującym prawem, na podstawie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 349). Podczas kontroli właściwie wytyczono granice działek rolnych oraz grupy płatności, zgodnie ze stanem faktycznym na dzień kontroli. Inspektorzy Terenowi firmy A. działającej na zlecenie ARiMR [...] Oddziału Regionalnego w sposób jednoznaczny stwierdzili, że na działce rolnej G/G1/G2/G3/G4/G5 położonej na działkach ewidencyjnych 8,9,10 w obrębie S. stwierdzono: 1. Działka główna G-JPO 7,63 ha 2. Działka podrzędna G1-0,04 ha uprawa mieszana 3. Działka podrzędna G2-1,04 ha trawa na gruntach ornych, zastane w dniu kontroli na miejscu na działce pryzmy z kiszonką oraz bele słomy położone na działce nie mogą zostać wliczone do pomiaru działki rolnej G2. Jednakże należy zauważyć, że nie jest to obszar trwale wyłączony z produkcji, a jedynie niekwalifikujący się do płatności tymczasowo o charakterze nietrwałym (zastosowano kod DR51) 4. Działka podrzędna G3-1,89ha pszenica ozima, powierzchnia działki została zredukowana, aby suma działek podrzędnych nie przekraczała działki głównej (zastosowano kod DR41) 5. Działka podrzędna G4-2,07 ha jęczmień jary 6. Działka podrzędna G5-2,59 ha trawa na gruntach ornych Ponadto głównym celem kontroli na miejscu jest ustalenie granic i powierzchni działek rolnych oraz weryfikacja zadeklarowanych grup upraw/uprawy na dzień kontroli, a płatność bezpośrednia przysługuje do kwalifikowanych obszarów, na których prowadzona jest działalność rolnicza przez cały rok kalendarzowy. W opinii organu, kontrola na miejscu została przeprowadzona w sposób prawidłowy przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa ARiMR, z czynności kontrolnych sporządzony został raport spełniający wymogi formalne zawarte art. 40 rozporządzenia nr 809/2014. W toku kontroli wykonano liczną dokumentację zdjęciową skontrolowanych działek. Na każdej fotografii umieszczono tablicę informacyjną wypełnioną danymi pozwalającymi na dokładną identyfikację sfotografowanej działki rolnej, zaś szkice wykonane przez inspektorów z oznaczeniem punktów wykonania materiału zdjęciowego, potwierdzają, że dokonali pomiarów na działkach rolnych wskazanych przez producenta na załącznikach graficznych dołączonych do wniosku. Skarżący nie był obecny podczas przeprowadzania czynności kontrolnych, jednak nie wpływa to na wiarygodność dowodu z oględzin. Organ wskazał, że zgodnie z art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) nr 809/2014: kontrole na miejscu mogą zostać zapowiedziane, pod warunkiem że nie koliduje to z ich celem lub skutecznością. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum i nie przekracza 14 dni. Jednakże w przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o przyznanie pomocy z związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosków o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą lub zobowiązań zgłoszonych zgodnie z art. 14a ust. 5, zapowiedzenie nie przekracza 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Ponadto, jeżeli ustawodawstwo stosowane do aktów i norm dotyczących zasady wzajemnej zgodności wymaga, aby kontrole na miejscu miały niezapowiedziany charakter, wymienione zasady mają również zastosowanie w przypadku kontroli na miejscu przeprowadzanych pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności. W ocenie organu z powyższego przepisu wynika, iż zasadą są kontrole niezapowiedziane, a wcześniejsze powiadomienie o nich jest wyjątkiem, z którego skorzystanie może być rozważane wyłącznie pod względem celowościowym. Tym samym udział strony w czynnościach kontrolnych nie jest obowiązkiem i nie jest wymagany dla ważności wyników z kontroli. Organ zaznaczył, że raport z kontroli został stronie przekazany listem poleconym w dniu 15 czerwca 2018 r. i strona zapoznała się z jego treścią. Organ zwrócił uwagę, że skarżący w odwołaniu wnosi jedynie o przeprowadzenie ponownych pomiarów, a nie przedłożył żadnych innych dowodów. Organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazując w treści odwołania, że na zgłoszonych we wniosku działkach była prowadzona działalność rolnicza zgodnie z deklaracją zawartą we wniosku, strona nie przedstawiła dowodów tę okoliczność potwierdzających. Materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności kontrolnych jednoznacznie potwierdza stwierdzone nieprawidłowości. W opinii organu drugiej instancji, nie narusza prawa takie postępowanie organu, gdy wobec braku jakichkolwiek dowodów dostarczonych przez stronę na potwierdzenie prawdziwości informacji podanych przez nią we wniosku, organ opiera swoje ustalenia na wynikach oględzin przeprowadzonych na zgłoszonych do płatności działkach rolnych. W ocenie organu II instancji brak jest także podstaw do przeprowadzenia ponownej kontroli na miejscu, tym bardziej ze względu na upływ czasu stan na gruncie mógł ulec znacznej zmianie. W związku z czym, należna wnioskodawcy płatność została ustalona w sposób następujący: Jednolita płatność obszarowa (JPO) - 2017 Powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych: 21,01, a powierzchnia stwierdzona w toku postępowania to 20,79 ha. Organ wskazał, że różnica między powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 0,22 ha, co stanowi 1,06% powierzchni stwierdzonej (stwierdzona różnica 0,22ha x 100 %) / pow. stwierdzona 20,79 ha = 1,06%) Zgodnie z brzmieniem art. 18 ust.6 rozporządzenia nr 640/2014 "jeżeli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla tej grupy upraw (...) " przy czym w myśl art. 19 ust.1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 640/2014 różnica ta nie może wynosić więcej niż 3% lub dwa hektary. Ponieważ w analizowanym przypadku procentowa różnica wynosiła 1,06%, zatem początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej wynosiła 9595,62 zł. Wysokość stawki JPO w 2017 została określona w wysokości 461,55 zł na 1 ha gruntów rolnych (§ 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 09 października 2017 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2017 r.). Kwotę tę następnie należało pomniejszyć ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Organ wyjaśnił, że mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 33 929,16 zł, co przy kursie wymiany euro 4,3042 zł stanowi kwotę 7 882,80 euro, należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 5 882,80 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 1,388149%. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 81,66 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 99,41 złotych. O kwotę tę została pomniejszona kwota jednolitej płatności obszarowej. Kwota przysługującej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 9 496,21 zł. Płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie). Organ wskazał, że zgodnie z art. 43 rozporządzenia nr 1307/2013 płatność za zazielenienie jest przyznawana, jeżeli rolnik przestrzega praktyk korzystnych dla klimatu i środowiska, polegających na dywersyfikacji upraw, utrzymywaniu trwałych użytków zielonych oraz utrzymywaniu obszarów proekologicznych lub praktyk równoważnych. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatność obszarowej przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony. Jak wykazano w niniejszej decyzji stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 20,79 ha, a zatem powierzchnia ta stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2017 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2017r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2017r. (Dz. U. poz. 1894) i wynosi 309,77 zł. Organ wskazał, że początkowa kwota płatności za zazielenienie wynosi 6440,12 zł. Kwotę tę następnie należało pomniejszyć ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 81,66 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla płatności za zazielenienie wynosi 66,72 złotych. O kwotę tę została pomniejszona kwota płatności za zazielenienie. Kwota przyznanej płatności za zazielenienie po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 6 373,40 zł. W zakresie płatności dodatkowej organ wskazał, że w myśl art. 14 ust. 1 ustawy, płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha Tym samym płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do 27 ha. Organ wskazał, że powierzchnia stwierdzona (zatwierdzona) w toku postępowania administracyjnego, spełniająca kryteria przyznania dla jednolitej płatności obszarowej wyniosła 20,79 ha. Powierzchnię tę należało następnie pomniejszyć o 3 ha z uwagi na treść art. 14 ust. 2 ustawy, czyli 20,79 ha - 3 ha =17,79 ha. Stawka płatności dodatkowej do 1 ha uprawy w 2017 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwój u Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawki płatności dodatkowej za 2017r. (Dz. U. poz. 1895) i wynosi 177,02 zł. Początkowa kwota dla płatności dodatkowej wynosiła 3 149,19 zł. Kwotę tę następnie należało pomniejszyć ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 81,66 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla płatności dodatkowej wynosi 32,62 złotych. O kwotę tę została pomniejszona kwota płatności dodatkowej. Kwota przyznanej płatności dodatkowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 3 116,57 zł. W zakresie płatności dla młodych rolników organ wskazał, że przysługuje rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania dla przyznania płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy. Zgodnie z art. 13 ustawy płatność dla młodych rolników przysługuje do powierzchni objętych zatwierdzonym obszarem do jednolitej płatności obszarowej, jednak nie większej niż 50 ha. Na podstawie art. 50 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, płatność dla młodych rolników przysługuje rolnikom, którzy rozpoczynają działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący tym gospodarstwem lub rozpoczęli już działalność w gospodarstwie rolnym w ciągu pięciu lat przed pierwszym złożeniem wniosku w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej w ramach systemu na lata 2015-2020 oraz ich wiek w roku składania tego wniosku nie przekracza 40 lat. Zgodnie zaś z art. 49 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r., płatność dla młodych rolników przysługuje rolnikom, którzy w pierwszym roku składania przez osobę prawną wniosku o płatność w ramach systemu dla młodych rolników sprawują faktyczną i trwałą kontrolę nad daną osobą prawną w zakresie decyzji dotyczących zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego, lub w przypadku gdy kilka osób fizycznych, łącznie z osobami, które nie są młodymi rolnikami, uczestniczy w kapitale osoby prawnej lub zarządzaniu nią, młody rolnik jest zdolny do sprawowania takiej faktycznej i trwałej kontroli samodzielnie albo wspólnie z innymi rolnikami oraz ich wiek w roku składania tego wniosku nie przekracza 40 lat. W toku kontroli administracyjnej stwierdzono, że strona spełnia przesłanki warunkujące przyznanie płatności dla młodych rolników, zatem ustalając jej wysokość organ miał na względzie art. 13 ustawy oraz art. 19a ust 1 rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z art. 13 ustawy płatność dla młodych rolników przysługuje do powierzchni objętych zatwierdzonym obszarem do jednolitej płatności obszarowej, jednak nie większej niż 50 ha. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 21,01 ha natomiast powierzchnia stwierdzona (zatwierdzona) w toku postępowania administracyjnego, spełniająca kryteria przyznania dla jednolitej płatności obszarowej wyniosła 20,79ha. Zatem różnica między powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 0,22 ha, co stanowi 1,06% powierzchni stwierdzonej (stwierdzona różnica 0,22ha x 100 %) / pow. stwierdzona 20,79 ha = 1,06%). Ponieważ w analizowanym przypadku procentowa różnica wynosiła 1,06%, zatem wysokość przysługującej stronie płatności ustalona w oparciu o powierzchnię stwierdzoną w toku postępowania we wniosku wynosiła 4 466,11 zł. Kwotę tę następnie należało pomniejszyć ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 81,66 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla płatności dla młodych rolników wynosi 46,27 złotych. O kwotę tę została pomniejszona kwota płatności dla młodych rolników. Należna kwota płatności dla młodych rolników po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 4 419,84 zł. W zakresie płatności związanej do zwierząt gatunku bydła domowe (Bos taurus) Dyrektor ARiMR wskazał, że przysługuje rolnikowi, który spełnia warunki z art. 7 ust 1 i 2 ustawy i który złożył wniosek o przyznanie tej płatności. Płatność związana do zwierząt jest przyznawana nawet w przypadku niespełnienia warunku z art. 7 ust. 1 pkt 2, jeżeli łączna kwota naliczonych płatności bezpośrednich, o które ubiega się rolnik w złożonym wniosku, przed zastosowaniem pomniejszeń i sankcji wynosiła co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy płatności związane do zwierząt przysługują do zwierząt następujących gatunków: bydło domowe (Bos taurus), owca domowa (Ovis aries) i koza domowa (Capra hircus) Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy rolnikowi przysługuje płatność związana do zwierząt bydło domowe, jeżeli posiada przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, co najmniej 3 sztuki samic lub samców gatunku bydło domowe (Bos taurus), których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie przekracza 24 miesięcy. Płatność do krów, zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy jest przyznawana maksymalnie do 20 sztuk zwierząt. Stosownie do brzmienia art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy wysokość płatności do zwierząt w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn liczby zwierząt zatwierdzonych do danej płatności i stawki tej płatności na 1 sztukę - po uwzględnieniu art. 8 ust. 1. 3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej - po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1307/2013, z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%. We wniosku o przyznanie płatności do bydła zadeklarowano 20 sztuk zwierząt z gatunku bydło domowe (Bos taurus). W toku prowadzonego postępowania, na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej w zakresie kwalifikowalności zwierząt do płatności ustalono, że do płatności kwalifikują się wszystkie zgłoszone zwierzęta. Zgodnie z art. 30 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonych zwierząt, w analizowanym przypadku 20-u sztuk bydła. Początkowa kwota płatności do bydła wynosiła 5 820,60zł [ 20 liczba sztuk zwierząt X 291,03zł stawka płatności =5820,60zł]. Wysokość stawki w 2017 została określona w wysokości 291,03 zł na 1 ha gruntów rolnych (§1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawek płatności związanych do zwierząt za 2017r. - Dz.U. poz. 1886). Kwotę tę następnie należało pomniejszyć ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 81,66 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla płatności do bydła wynosi 60,30 złotych. O kwotę tę została pomniejszona kwota płatności do bydła. Kwota płatności związanej do bydła po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 5 760,30 zł. Odnosząc się do płatności do krów organ wskazał, że przysługuje rolnikowi, który spełnia warunki z art. 7 ust 1 i 2 ustawy i który złożył wniosek o przyznanie tej płatności. Płatność związana do zwierząt jest przyznawana nawet w przypadku niespełnienia warunku z art. 7 ust. 1 pkt 2, jeżeli łączna kwota naliczonych płatności bezpośrednich, o które ubiega się rolnik w złożonym wniosku, przed zastosowaniem pomniejszeń i sankcji wynosiła co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013. Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt. 2 ustawy rolnikowi przysługuje płatność do krów, jeżeli posiada przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności, co najmniej 3 sztuki samic gatunku bydło domowe (Bos taurus), których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, przekracza 24 miesięcy. Płatność do krów, zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy jest przyznawana maksymalnie do 20 sztuk zwierząt. Organ wyjaśnił, że w dniu 11 maja 2017r. skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności na 2017r., w którym ubiegał się m.in. o przyznanie płatności do krów do 12-u sztuk zwierząt. W toku postępowania nie stwierdzono żadnej nieprawidłowości w odniesieniu do zwierząt zgłoszonych do płatności. Organ powołał treść art. 30 ust 3. rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 i wskazał, że początkowa kwota przysługującej płatności wynosząca 4 457,52 zł została obliczona na podstawie zatwierdzonych zwierząt. Stawka płatności do 1 samicy zwierzęcia z gatunku bydło domowe (Bos taurus) w 2017 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2017 r. w sprawie stawek płatności związanych do zwierząt za 2017r. (Dz.U. poz. 1886) i wynosi 371,46 zł. Kwotę tę następnie należało pomniejszyć ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego. Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 81,66 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla płatności do krów wynosi 46,18 złotych. O kwotę tę została pomniejszona kwota płatności do krów. Kwota płatności związanej do krów po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 4 411,34 zł Ponadto Dyrektor ARiMR wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013 w drodze odstępstwa od art. 169 ust. 3 rozporządzenia (UE Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w spawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1), państwa członkowskie zwracają środki przeniesione zgodnie z art. 169 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE Euratom) nr 966/2012 odbiorcom końcowym, w odniesieniu do których w roku budżetowym, na który przeniesiono środki, zastosowano współczynnik korygujący. Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia nr 1306/2013 oraz rozporządzenia (UE Euratom) nr 966/2012 zwrot powinien spełniać kryteria równego traktowania i być proporcjonalny do korekty dyscypliny finansowej. Organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze, że w dniu 11 maja 2017r. do Biura Powiatowego ARiMR skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2017 oraz kwoty przyznanych stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego objęte zostały zmniejszeniem z tytułu dyscypliny finansowej zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym, do tego rozporządzenia, skarżący podlega zwrotowi dyscypliny finansowej za rok obrotowy 2017 na mocy art. 26 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Uwzględniając powyższe przyznano skarżącemu płatność z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 334,63 zł. Organ wyjaśnił, że w analizowanym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania art. 64 ust. 2 rozporządzenia 1306/201. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod względem formalnym organ II instancji zwrócił uwagę, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy dostrzegł braki uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Z uwagi jednak na to, że uchybienia te nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy organ II instancji nie miał podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze S. G. nie zgodził się ze stanowiskiem organów i wskazał, że po dokładnym zmierzeniu sporych działek, tj. G1, G2, G3, G4 i G5 całkowita powierzchnia użytkowana rolniczo wynosi nawet więcej niż podał we wniosku, bo podał 7,98 ha, a z jego pomiarów wynosi 8,05 ha. Skarżący wskazał, że w piśmie prosił o ponowne przemierzenie działek w jego obecności. Podniósł, że w jego sadzie rosną piękne jabłonie, wiśnie, czereśnie, w ogrodzie trawa jest regularnie przycinana, a służy ona za pożywienie dla królików na zielono, a część wysuszona służy jako siano zimą, więc nie są to zakrzaczenia. Poza tym podniósł, że maliny, jeżyna, czy truskawki zadbane rośnie na tej działce i tego właśnie nie uwzględniono w pomiarach. Jeśli chodzi o bele ze słomą na działce G2, to skarżący wyjaśnił, że to tam była trawa na gruntach ornych dokładniej rajgras włoski przeznaczony na ziarno. Zbiór trawy nastąpił ok 1-10 lipca, a kontrola była w dniach 30-07-2017 do 22-01-2018 r. Uwzględniając to było to już po zbiorze plonu głównego, więc mógł na tej działce składować słomę bez potrzeby wyłączenia jej z dopłat. Jeżeli zaś sprawa dotyczy pryzm z kiszonką, to również są usytuowane na takich działkach, gdzie są uprawy wiosenne, a kiszonki skarmiane do okresu tychże upraw, gdzie np. w maju skarżący sieje kukurydzę, zaś w okresie letnim korzysta z korzonek, czy sianokiszonek z bel owiniętych folią. Skarżący wyjaśnił, że jeśli kosi rajgras na kiszonkę ok 15-20 maja i na tym polu robi pryzmę, to oczywiste jest chyba, aby nie wyłączać z dopłat, bo plon główny zebrał również z tej części, na której zrobił pryzmę. Dlatego skarżący wnosił o ponowny pomiar w jego obecności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawana sprawa dotyczy przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich na rok 2017. Wnioskowane płatności przyznane zostały skarżącemu w pomniejszonej wysokości. Sąd zauważa, że podstawą przyznania skarżącemu wnioskowanej płatności w pomniejszonej wysokości były stwierdzone nieprawidłowości w trakcie kontroli na miejscu metodą FOTO. Powyższa kontrola nie została uzupełniona wizytacją terenową gospodarstwa skarżącego. Zdjęcia obrazujące stan gruntu wykonano 30 lipca 2017 roku, a nie jak twierdzi organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji 20 września 2017r. Z raportu z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni wynika, że kontrola FOTO rozpoczęła się 30 lipca 2017 r. i zakończyła w tej samej dacie. Dnia 20 września 2017r. została przeprowadzona wyłącznie kontrola kwalifikowalności do płatności związanych dla zwierząt. Z formularza oceny raportu wynika, że osoba zatwierdzająca raport zgłosiła uwagi, m.in. do działki G. W jaki sposób nastąpiła korekta raportu nie zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Skarżący złożył zastrzeżenia do raportu, wskazując na błędny pomiar działek G1, G2 i G3 i wyłączenie powierzchni pod pryzmę z kiszonką. Natomiast firma A. przeprowadzająca kontrolę udzieliła lakonicznej odpowiedzi pismem z dnia 11 czerwca 2018 r., wskazując, że działki zostały pomierzone zgodnie z faktycznym użytkowaniem, stwierdzonym na dzień kontroli. Na działce G2 widoczne wyłączenie w postaci sianokiszonki, co świadczy o nieużytkowaniu części działki. Tymczasem skarżący twierdzi, że zebrał plon również z obszaru, na którym były bele ze słomą i pryzma z kiszonką, natomiast sianokiszonka znajduje się na obszarze wyłączonym z dopłat. Natomiast ARiMR w piśmie z dnia 13 czerwca 2018 r. wskazała m.in., że bele słomy oraz pryzmy z kiszonką nie mogą zostać wliczone do pomiaru działki. Powyższe zdaniem Sądu prowadzi do wniosku, że organy nie wyjaśniły w sposób nie budzący watpliwości, dlaczego uznały, że skarżący zawyżył powierzchnię działki G, znajdującej się na działce ewidencyjnej nr 8, 9, 10. Skoro skarżący kwestionuje prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy, Sąd zobowiązany jest w trakcie dokonywanej kontroli do szczególnie wnikliwej analizy ustaleń faktycznych organów. W ocenie Sądu, istotne znaczenie ma także treść "Informacji na temat wartości PEG dla działek wskazanych w odwołaniu" Wydziału ds. GIS z dnia 20 czerwca 2018 r. W piśmie tym wskazano aktualną maksymalną powierzchnię kwalifikowaną do płatności (PEG ORNE, PEG JPO) na kampanię 2017 dla wskazanych działek. Dane w systemie LIPS zostały zaktualizowane w dniu 7 czerwca 2018 r. (kontrola miała miejsce 30 lipca 2017 r.) i dotyczyły kampanii na 2017 r. Ponadto wskazano, że w przypadku zaistnienia różnic powierzchniowych, w zależności od sposobu rozpatrzenia zarzutów do raportu z kontroli, wyniki kontroli FOTO powinny być ponownie zweryfikowane przez WGIS. Tymczasem w ocenie Sądu, brak jest wyczerpującego odniesienia się do zarzutów strony. Wbrew stanowisku organu zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący podjął polemikę z ustaleniami kontroli i wyjaśnieniami wykonawcy kontroli składając najpierw zastrzeżenia, a następnie odwołanie i pismo z dnia 1 września 2018 r., jasno przedstawiając swoje stanowisko w sprawie. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Istotą tej zasady jest dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie zarówno pod kątem przepisów prawa materialnego oraz procesowego. W polskim modelu postępowania administracyjnego postępowanie przed organem II instancji ma charakter merytoryczny, a nie tylko kontrolny (por. np. wyrok NSA z 18 lutego 2018 r., I OSK 1942/17, CBOSA). Oznacza to, że organ odwoławczy zobligowany jest rozpoznać sprawę ponownie w jej całokształcie oraz przeprowadzić, w razie takiej potrzeby, dodatkowe dowody (art. 136 k.p.a.). Innymi słowy, wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej. Pamiętać przy tym należy, że granice postępowania odwoławczego wyznacza prawo strony do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy przez organy administracji. Z zasadą dwuinstancyjności postępowania ściśle związane są obowiązki organu odwoławczego w odniesieniu do treści uzasadnienia decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Przypomnieć również należy, że z zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) wynika obowiązek organów administracji publicznej wyjaśniania stronom w sposób jasny, zrozumiały i logiczny przyczyn podejmowania określonych działań przez te organy (art. 107 § 3 k.p.a.) W myśl natomiast art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie aktu administracyjnego związane jest ściśle z ww. zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Brak uzasadnienia decyzji administracyjnej, jeżeli przepisy prawa nie zwalniają organu od obowiązku sporządzenia takiego uzasadnienia, może być traktowany jako rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), zaś uzasadnienie decyzji administracyjnej niespełniające wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. może być przyczyną uchylenia decyzji przez organ wyższej instancji lub sąd administracyjny. Ponadto z treści art. 8 (zasada zaufania), art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. wynika w szczególności, że uzasadnienie decyzji nie może ograniczać się do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska organu, jeżeli w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną bądź prawną ocenę sprawy odmiennie niż organ administracji publicznej. W świetle zasady przekonywania, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym. Organy w uzasadnieniu wydanych decyzji powołały się ogólnie na ustalenia kontroli na miejscu metodą FOTO, która, pomimo zastrzeżeń wnioskodawcy, nie została uzupełniona wizytacją w terenie. Pomiar powierzchni użytkowanej rolniczo dokonywany jest na obrazie ortofotomapy w granicach działki ewidencyjnej. Powierzchnia ta wyznaczana jest jako różnica powierzchni pomiędzy powierzchnią całkowitą działki ewidencyjnej a terenami nieuprawnionymi do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska mieszkalne itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy. W praktyce jednak porównanie tej powierzchni z powierzchnią pomierzoną przez geodetów częstokroć prowadzi do rozbieżnych wyników. W przypadku stwierdzonych rozbieżności, konieczne jest tym samym przeprowadzenie kontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej i metodą FOTO. Kontrola ta, aby stanowiła wiarygodny dowód w sprawie, musi być dokonana w sposób na tyle precyzyjny, aby rozwiać wszelkie wątpliwości, jakie powstały w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Z akt sprawy wynika, że raport został doręczony skarżącemu dopiero 15 czerwca 2018 r., trudno zatem odmawiać przeprowadzenia wnioskowanej kontroli na miejscu w postaci wizytacji terenowej, z tego powodu, że stan faktyczny mógł ulec zmianie z powodu upływu zbyt dużego okresu czasu. Zarówno raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni, jak i zaskarżone decyzje, nie były sporządzone w sposób czytelny i zrozumiały. Skarżący nie miał jasnego obrazu sytuacji, z jakich powodów została pomniejszona powierzchnia kwalifikująca się do dopłaty. Tymczasem rozumowanie skarżącego jest proste, twierdzi, że zebrał plon również na części, na której umieścił bele ze słomą i pryzmę z kiszonką. Organ zaś nie wyjaśnił, na jakiej podstawie tej części nie zaliczył do dopłat. Dowolność oceny zarzucić można na obecnym etapie wyjaśnienia sprawy ustaleniu, jakoby składowanie bel słomy i pryzm z kiszonką na działce skarżącego miało świadczyć o jej częściowym rolniczym niewykorzystywaniu. Wniosku tego nie można obecnie ani wykluczyć, ani z całą stanowczością potwierdzić, zważywszy że organy obydwu instancji nie podjęły w zasadzie z własnej inicjatywy żadnych czynności dla wyjaśnienia tej okoliczności. Tymczasem powyższe powinno zmotywować organy do wyjaśnienia podstawowej kwestii, jaką jest powierzchnia kwalifikująca się do dopłaty. Ponadto organ nie wyjaśnił, dlaczego stwierdził zakrzaczenia, w sytuacji gdy skarżący twierdzi, że rosną tam maliny, jeżyny i truskawki. Organ nie wyjaśnił, dlaczego wobec zastrzeżeń skarżącego nie przeprowadzona została kontrola metodą inspekcji terenowej oraz nie wyjaśnił, dlaczego osoba zatwierdzająca raport z kontroli zgłosiła uwagi i czy zastrzeżenia te zostały prawidłowo zweryfikowane przez firmę przeprowadzającą kontrolę. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie naruszone zostały przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a i art. 107 § 3 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią powyższe wskazania Sądu. W szczególności w uzasadnieniu wydanych decyzji organy ARiMR odniosą się do ww. wskazanych okoliczności, które winny znaleźć pełne odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy umożliwiając skarżącemu jak i Sądowi kontrolę prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Organy winny bowiem w pierwszej kolejności przedstawić jednoznacznie ustalony przez siebie stan faktyczny i wypowiedzieć się rzeczowo i precyzyjnie co do zebranego w aktach materiału dowodowego, w tym dokonać jego szczegółowej oceny w kontekście zarzutów stawianych przez stronę. Ocena ta winna być zawarta w uzasadnieniu decyzji. Wyniki powyższych ustaleń winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania w kwocie 200 zł, obejmującej uiszczony wpis od skargi. e.o.