III SA/Łd 987/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego -oddala skargę. III SA/Łd 987/11 UZASADNIENE Postanowieniem z dnia [..] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P., działając na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. oraz art. 17 i art. 56 § 1, 3, 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku Nr 229, poz. 1954 ze zm.), odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec D. K. na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż w dniu 3 marca 2011 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. wpłynęło pismo D. K. zatytułowane "Wniosek o natychmiastowe zawieszenie postępowania egzekucyjnego". We wniosku tym strona wystąpiła m.in. o natychmiastowe wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 16 marca 2011 r. organ egzekucyjny wezwał zobowiązaną do sprecyzowania charakteru prawnego złożonego żądania poprzez wskazanie, czy stanowi ono wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego (podstawa prawna: art. 23 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), czy też wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego (podstawa prawna: art. 56 tej ustawy). W wyniku zastosowania się do dyspozycji wezwania, strona w pismach z dnia 27 kwietnia 2011 r. złożyła wnioski o wstrzymanie oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do chwili wyjaśnienia rażących nieprawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ podniósł, iż postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P. przekazał - zgodnie z właściwością miejscową i rzeczową - wniosek strony o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł., natomiast przedmiotem własnego rozpoznania uczynił żądanie D. K. dotyczące zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P. wskazał, iż w piśmie z dnia 27 kwietnia 2011 roku strona podniosła, że wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego przysługuje zobowiązanemu na podstawie art. 56 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na żądanie wierzyciela i w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zaznaczyła przy tym, iż zastosowanie art. 56 ww. ustawy nie wyklucza możliwości "użycia" art. 23. Organ podniósł, iż art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym administracji enumeratywnie wymienia przesłanki, w których następuje zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem, postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: - w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; - w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; - w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; - na żądanie wierzyciela; - w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ egzekucyjny nie stwierdził występowania okoliczności skutkujących obowiązkiem zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanej na podstawie tytułu wykonawczego nr SM 1/6672/05 obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P. podniósł, iż obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym podlega wykonaniu - nie został wstrzymany, odroczony, ani też spłata należności nie została rozłożona na raty. Podstawę dochodzonego obowiązku stanowi natomiast ostateczna decyzja organu podatkowego. Organ zwrócił uwagę, iż decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P. określił zobowiązanie D. K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 107.484,00zł. Decyzja ta stanowiła podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w części decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia [...] i określił wysokość zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 54.060,00zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24.09.2010 r., sygn. akt I SA/Łd 1173/09 oddalił skargę na ww. decyzję ostateczną. Organ egzekucyjny zaznaczył, iż decyzja z dnia [...] stanowiła podstawę do aktualizacji przez wierzyciela w dniu [...] tytułu wykonawczego nr [...] stanowiącego podstawę prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. egzekucji. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P. podniósł, iż o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie wystąpił wierzyciel, jak również w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły inne przypadki przewidziane w ustawach, które obligowałyby organ egzekucyjny do zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu z dnia 21 czerwca 2011 roku D. K. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do chwili wyjaśnienia nieprawidłowości i błędów krytycznych związanych z nieprawomocnym i nieskutecznym tytułem wykonawczym z dnia [...]. Zaznaczyła, że postępowanie egzekucyjne toczy się na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...], doręczonego stronie w dniu 9 stycznia 2006r., po terminie przedawnienia, w załączeniu do zawiadomienia o zajęciu świadczenia emerytalnego pozbawionego jakiejkolwiek autoryzacji i wycofanego z obiegu prawnego z uwagi na rażące błędy proceduralne. Tym samym, w ocenie wnoszącej zażalenie, tytuł wykonawczy wystawiony [...] nr [...] doręczony stronie po terminie przedawnienia, któremu nie towarzyszyło zajęcie czegokolwiek jest nieprawomocny i nieskuteczny. Nie wszczęto zatem egzekucji w rozumieniu i w związku z art. 26 § 1 ustawy, co stanowi zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. D. K. podniosła, iż postępowanie egzekucyjne toczy się na podstawie tytułu wykonawczego, który organ egzekucyjny wystawił [...], na kilka dni przed okresem przedawnienia, i wysłał do podatnika w dniu 9 stycznia 2006 r., nie dokonując, zgodnie z prawem skutecznego zajęcia egzekucyjnego. Nieskuteczne i warunkowe zajęcie zabezpieczające z dnia 16 listopada 2005r. na połowie samochodu Seicento, który nie stanowił i nie stanowi współwłasności małżeńskiej, jest również w ocenie strony, niedopuszczalne i niezgodne z prawem, zatem nie może być podstawą jakichkolwiek zajęć egzekucyjnych. Ponadto wykreślając i przekreślając klauzulę pouczenia, z której wynikają dla strony prawa zaskarżenia zajęcia zabezpieczającego pozbawiono dokument ważności i legalności w rozumieniu prawa. W ocenie D. K., dokonano nielegalnego, niezgodnego z prawem, nieskutecznego i niedopuszczalnego zajęcia, na którego podstawie prowadzona jest egzekucja. Zobowiązana wskazała, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, które przebiegało w sposób niedopuszczalny i niezgodny z prawem. Zaznaczyła, iż wnosi o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do chwili wyjaśnienia i oceny legalności oraz zgodności z prawem wręczonych stronie w dniu 16 listopada 2005 r. trzech dokumentów: decyzji o zabezpieczeniu, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego na połowie samochodu, którego współwłasność nie jest małżeńska, z wykreśleniem integralnej części protokołu zakazującego stronie zaskarżenia zabezpieczenia oraz dającej prawo do zbycia środka zabezpieczenia, a także do chwili wyjaśnienia i oceny legalności oraz zgodności z prawem wystawionej w dniu[...] i wysłanej do Urzędu Miasta "decyzji wymiarowej", skutkującej w ocenie organów bezprzedmiotowością zaskarżenia postępowania zabezpieczającego z 16 listopada 2005 r., a także do chwili wyjaśnienia i oceny legalności oraz zgodności z prawem doręczonego stronie w dniu 9 stycznia 2006r., po terminie przedawnienia, tytułu wykonawczego bez dokonania zajęcia. W uzupełnieniu powyższych zarzutów strona zawarła w zażaleniu szereg pytań odnoszących się do postępowania zabezpieczającego i egzekucyjnego, wskazując na popełnione, w jej ocenie, błędy w obu tych postępowaniach. Postanowieniem z dnia [...]Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc treść wniosku strony do treści art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ zauważył, że ww. przepis nie przewiduje możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego ze względu na konieczność "wyjaśnienia rażących nieprawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego". Przywołany zatem przez stronę argument nie może stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia o treści przez nią żądanej. Ponadto w przedmiotowej sprawie nie zaistniała, zdaniem organu, żadna z przesłanek wymienionych w art. 56 § 1 ww. ustawy, które mogłyby stanowić podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec D. K. Obowiązek objęty tytułem wykonawczym Nr [...] podlega wykonaniu, ponieważ nie został wstrzymany, odroczony, ani też spłata należności nie została rozłożona na raty. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił również, że w dniu 24.09.2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał wyrok sygn. akt I SA/Łd 1173/09, którym oddalił skargę D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999r. Aktualnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie kasacyjne ze skargi D. K., które nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ zaznaczył ponadto, że jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 23.03.2011r. sygn. akt II FSK 489/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]Nr [...]. Nie ulega również wątpliwości, że w analizowanej sprawie z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie wystąpił wierzyciel ani nie zaistniały przypadki przewidziane w innych ustawach, które uzasadniałyby zawieszenie tego postępowania. Zastosowania w tym przypadku nie znajdzie również art. 56 § 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy wskazał, iż wobec obowiązujących regulacji prawnych i zaistniałych w sprawie okoliczność, Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – P. zobowiązany był do odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W obszernej skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zawieszenie postępowania egzekucyjnego oraz o ocenę legalności w aspekcie zgodności z obowiązującymi przepisami prawa wręczonych stronie 16 listopada 2005 r. trzech dokumentów: decyzji o zabezpieczeniu, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego, które w ocenie organów podatkowych skutkują skarżonym postępowaniem egzekucyjnym. Skarga zwierała również wniosek o zwolnienie z kosztów postępowania sądowego. Skarżąca powtórzyła zawartą w zażaleniu z dnia 21 czerwca 2011 r. argumentację dotyczącą dopuszczalności i skuteczności zajęcia zabezpieczającego, skuteczności jego przekształcenia w zajęcie egzekucyjne oraz przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Podniosła ponadto, iż Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po raz kolejny nie odniósł się merytorycznie do braku podstaw prawnych dokonanych czynności egzekucyjnych. W ocenie strony, niepodejmowanie od ponad 6 lat sprawy niedopuszczalności i nieskuteczności zajęcia zabezpieczającego z dnia 16 listopada 2005 r. jest rażącym naruszeniem art. 120, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, jako zaniechanie obowiązku zebrania i zbadania materiału dowodowego w sprawie. Skarżąca powołała również postanowienie Ministra Finansów z dnia 07.07.2011 r. oraz wskazała, iż w świetle zawartego w nim stanowiska niezwykle ważnym jest rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego ogłoszone dnia 29 grudnia 2005 w Dz. U. Nr 260, poz. 2183, odnoszące się do merytorycznej kontroli decyzji zabezpieczającej. Zarzuciła także, iż zajęcie zabezpieczające było niedopuszczalne, nieskuteczne i nie miało oparcia w prawie, aby móc przekształcić się w zajęcie egzekucyjne. Dodatkowo zaznaczyła, że zajęcie egzekucyjne musi być poparte tytułem wykonawczym, do którego odnosi się egzekucja i tytuł wykonawczy powinien być, zgodnie z prawem, doręczony stronie przed terminem przedawnienia. Wskazała przy tym, iż tytuł wykonawczy został doręczony po terminie przedawnienia, tj. 09.01.2006 r., w załączeniu do niedopuszczalnego prawem i wycofanego z obiegu prawnego zawiadomienia dotyczącego innego zajęcia, które uznano za nieskuteczne oraz, że powyższe wyklucza przerwanie terminu przedawnienia. W ocenie skarżącej, powyższe "fundamentalne błędy krytyczne" powinny być przedmiotem badania merytorycznego co do zasadności, dopuszczalności i skuteczności zajęcia zabezpieczającego w aspekcie jego ułomności i niezgodności z prawem. D. K. podniosła również, że postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wstrzymał wykonanie decyzji z dnia [...] stosownie do zapisu art. 224 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, uznając zasadność żądania wstrzymania egzekucji ważnym interesem strony, a postanowienie to nigdy nie zostało odwołane. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do chwili rozpatrzenia rażących nieprawidłowości zajęcia zabezpieczającego z dnia 16 listopada 2005 roku, które było niedopuszczalne prawem oraz nieskuteczne, co skutkuje brakiem istnienia obowiązku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję (postanowienie) w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Podnieść wobec powyższego należy, że sąd administracyjny nie ma zatem kompetencji do zawieszenia prowadzonego przez organy postępowania egzekucyjnego, nie może także nakazać organowi administracyjnemu dokonania takiego działania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie podejmuje merytorycznych rozstrzygnięć, nie ma też uprawnień do zastępowania organów administracji, jak i nakazywania konkretnego działania organom w przedmiocie rozstrzygania spraw. Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec D. K. na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. Należy zaznaczyć, iż skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na rażące nieprawidłowości odnoszące się do zajęcia zabezpieczającego z dnia 16 listopada 2005 r., które było w jej ocenie niedopuszczalne prawem oraz nieskuteczne i spowodowało brak istnienia obowiązku. Tymczasem, jak trafnie podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przepis art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.), jednoznacznie określa, w jakich przypadkach organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, 4) na żądanie wierzyciela, 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na przerwaniu - na czas określony - biegu tego postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód w jego dalszym prowadzeniu, na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Z analizy treści art. 56 § 1 powołanej ustawy, wyraźnie wynika, iż zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje obligatoryjnie z przyczyn wymienionych enumeratywnie przez ustawodawcę. Z uwagi na zamknięty katalog przesłanek określonych we wskazanym przepisie, okoliczności w nim niewymienione, a podnoszone we wniosku o zawieszenie postępowania nie mogą przynieść oczekiwanego skutku. Organ egzekucyjny zobowiązany jest bowiem zawiesić postępowanie egzekucyjne jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek, określonych w powołanym wyżej przepisie. Strona, występując z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, powinna zatem wskazać na wystąpienie w jej sprawie jednej z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Oświadczenie to stanowi podstawę do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy nie zaszły przytoczone wyżej przesłanki z art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, obligujące organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. W sprawie nie doszło bowiem do wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, wynikającej z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]Nr [...]. W sprawie bezspornym jest, iż w dniu 24 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał wyrok sygn. akt I SA/Łd 1173/09, w którym oddalił skargę D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia[...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. Aktualnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie kasacyjne ze skargi D. K., które nie stanowi jednak podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II FSK 489/11, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...]. W analizowanej sprawie nie ulega również wątpliwości, że z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie wystąpił wierzyciel, ani nie zaistniały przypadki przewidziane w innych ustawach, które uzasadniałyby zawieszenie tego postępowania. Brak jest również podstaw do zastosowania art. 56 § 1 pkt 2 i 3 powołanej wyżej ustawy. Okoliczności powyższe nie są zresztą kwestionowane w skardze, a we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego D. K. nie powołała się wprost na żadną z przesłanek wymienionych w art. 56 § 1, która mogłaby skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze[...], obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999. W skardze do Sądu, strona podniosła natomiast, iż postanowieniem z dnia [..] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wstrzymał wykonanie decyzji z dnia [...] stosownie do zapisu art. 224 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, uznając zasadność żądania wstrzymania egzekucji ważnym interesem strony, a postanowienie to nigdy nie zostało odwołane. Istotnie, z akt sprawy wynika, że takie orzeczenie zostało przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wydane, jednak byt prawny postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji organu I instancji, uzależniony jest od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Wydanie przez organ odwoławczy ostatecznej w toku instancji decyzji rozstrzygającej o istnieniu obowiązku podatkowego i wysokości zobowiązania podatkowego powoduje, że wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji traci moc prawną, a zobowiązanie ustalone decyzją organu odwoławczego staje się wymagalne i wynikający stąd obowiązek podlega egzekucji administracyjnej. W rozpatrywanej zatem sprawie, postanowienie z dnia [...] Nr [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia [...], straciło moc prawną z chwilą wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji organu I instancji i określenia wysokość zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 w kwocie 54.060,00zł. Wobec powyższego, należy uznać, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zasadnie stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie ma podstaw (brak przesłanek) do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do podniesionego w skardze wniosku strony o ocenę legalności doręczonych stronie 16 listopada 2005 r. trzech dokumentów: decyzji o zabezpieczeniu, zarządzenia zabezpieczenia i protokołu zajęcia zabezpieczającego i co się z tym wiąże oceny prawidłowości całego postępowania egzekucyjnego, podnieść należy, iż zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z wymienionego przepisu wynika, iż sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Nie może zatem "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była lub powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego przy czym pojęcie "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym a nie procesowym (J.P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz wyd. LexisNexis 2010r. str.313; B. Dauter. B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz wyd. Lex 2009r. str. 372 -373). Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena legalności zaskarżonego postanowienia dotyczącego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem odrębna sprawa podlegająca kontroli sądu administracyjnego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do "wychodzenia" poza granice tej sprawy i oceniania prawidłowości wszystkich czynności jakie podejmował organ egzekucyjny od momentu podjęcia czynności zabezpieczających i wszczęcia egzekucji. Należy zaznaczyć, iż postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącej toczy się od ponad sześciu lat. W czasie tego postępowania podejmowano szereg różnych czynności egzekucyjnych, wydawano różne postanowienia i składane były różne skargi do sądu administracyjnego. Załączone akta administracyjne nie zawierają zresztą nawet wszystkich dokumentów dotyczących tego postępowania. Skoro skarżąca nie zgadzała się z czynnościami organu egzekucyjnego to miała możliwość skorzystania ze środków prawnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z akt administracyjnych nie wynika, czy z wszystkich takich środków skorzystała. W niniejszej sprawie sąd nie jest uprawniony do oceny czynności organu egzekucyjnego dokonanych w ciągu ostatnich 6 lat, gdyż stanowiłoby to "wyjście" poza granicę sprawy jaką stanowi zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Dlatego też, sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej w tym zakresie. Z powyższych przyczyn, skarga jako niezasadna, została oddalona na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. k.ż.