III SA/Łd 992/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na kategorię B prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej M. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 992/11 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] o unieważnieniu egzaminu państwowego (części praktycznej) na kategorię B prawa jazdy, który odbył się z udziałem M. B. w dniu 1 czerwca 2010 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Ł. oraz o jednorazowym zwrocie opłaty za egzamin w kwocie 112 zł na rzecz M. B. Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, w dniu 5 lipca 2010 r. do Urzędu Marszałkowskiego w Ł. wpłynęło pismo Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Ł. z wnioskiem o unieważnienie egzaminu praktycznego w zakresie kategorii B prawa jazdy M. B., przeprowadzonego w dniu 1 czerwca 2010 r. z powodu rażącego naruszenia zasad przeprowadzanego egzaminu praktycznego przez egzaminatora. Rażące naruszenie zasad egzaminu przez egzaminatora M. W. dokumentowała notatka służbowa złożona do wykorzystania Dyrektorowi WORD w dniu 9 czerwca 2010 r. przez egzaminatora nadzorującego oraz płyta DVD z nagranym przebiegiem egzaminu. Jak wynika z pierwszego zdania notatki, została ona sporządzona w związku z poleceniem kierownika oddziału egzaminowania dokonania przeglądu zarejestrowanych egzaminów przeprowadzonych przez egzaminatora M. W.. Pismem z dnia 5 lipca 2010 r., doręczonym 15 lipca 2010 r., organ I instancji zawiadomił M. B. o wszczęciu z urzędu, na żądanie Dyrektora WORD w Ł. postępowania w sprawie przebiegu i oceny jej egzaminu praktycznego na prawo jazdy kat. B. Następnie decyzją z dnia [...] Marszałek Województwa orzekł o unieważnieniu tego egzaminu państwowego i zwrocie opłaty za egzamin wskazując, na wielokrotne wystąpienie w trakcie egzaminu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Po rozpoznaniu odwołania M. B. od tej decyzji, które zawierało zarówno zarzuty procesowe jak i naruszenia prawa materialnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W pierwszej kolejności Kolegium rozważyło kwestię dopuszczalności orzekania w przedmiocie unieważnienia części praktycznej egzaminu. Wskazało, że podstawą prawną decyzji był art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a wybór formy decyzyjnej załatwienia sprawy jest prawidłowy, gdyż jest to indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej, która podlega załatwieniu w drodze decyzji. Kolegium oceniło jednocześnie, że w przedmiotowej sprawie decyzja wydana została z naruszeniem wielu zasad zawartych w k.p.a. Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Nie może więc być mowy o wszczęciu postępowania z urzędu - na wniosek określonego podmiotu. W tej sprawie doszło do wszczęcia postępowania z urzędu , gdyż taka jest cecha postępowań nadzorczych, a wniosek WORD należy potraktować jako informację o istnieniu podstaw do wszczęcia postępowania. Datą wszczęcia tego postępowania jest doręczenie zawiadomienia stronie. Kolegium wskazało też na naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. i stwierdziło, że do merytorycznych zarzutów będzie się mogło odnieść po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji, ponieważ nie ma możliwości ich weryfikacji. W uzasadnieniu nie wskazano bowiem m.in. jaka była treść przepisów, które zostały naruszone, nie wiadomo też na czym oparte zostały ustalenia organu i jak można je zweryfikować, gdyż płyta z zapisem video z egzaminu nie odtwarza dźwięku. W dniu [...] Marszałek Województwa [...] ponownie orzekł o unieważnieniu egzaminu państwowego (części praktycznej) na kategorię B prawa jazdy i zwrocie opłaty za ten egzamin. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że badał, czy egzamin był prowadzony zgodnie z wymaganiami i kryteriami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia , egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów ( Dz. U. Nr 217, poz. 1834 ze zm.) oraz czy przestrzegane były przepisy zawarte w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Organ ustalił, że: 1. Egzaminator nie przedstawił się i nie upewnił się o zrozumieniu zasad przeprowadzania egzaminu przez skarżącą, a takie są wymogi § 10 pkt 3 i 4 w załączniku nr 5 wskazanego rozporządzenia; 2. Podczas manewru omijania pojazdów parkujących przy prawej krawędzi jezdni ulicy Styrskiej, jadąc lewym pasem ruchu tej ulicy, M. B. nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu pojazdowi jadącemu z naprzeciwka i zmusiła ten pojazd do zatrzymania się. Egzaminator pozwolił dalej kontynuować egzamin, mimo, że egzaminowana nie zastosowała się do art. 2 pkt 23 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co winno skutkować przerwaniem egzaminu na podstawie § 30 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Skarżąca miała możliwość przemieszczenia pojazdu na prawą stronę w lukę pomiędzy parkujące samochody ; 3. Zadanie "parkowanie prostopadłe - wjazd przodem, wyjazd tyłem" zostało zrealizowane poza drogą publiczną na parkingu przy ul Styrskiej urządzonym na terenie prywatnym i dlatego nie można uznać tego zadania za zrealizowane; 4. Jadąc ulicą Telefoniczną M. B. usiłowała zmienić pas ruchu w sytuacji, gdy pojazd egzaminacyjny był wyprzedzany przez inny pojazd. Egzaminator zapytał " dlaczego nie patrzy Pani w lusterka, czy mam przerwać egzamin’ co świadczy, że ocenił zachowanie osoby egzaminowanej jako naruszenie przepisu ruchu drogowego podczas zmiany pasa ruchu , co narusza art. 22 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym i powinno skutkować przerwaniem egzaminu na mocy § 30 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia; 5. Jadąc ulicą Telefoniczną na skrzyżowaniu z aleją Palki M. B. nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu pojazdowi poruszającemu się drogą z pierwszeństwem. W tej sytuacji nastąpiła interwencja egzaminatora i słowa skierowane do egzaminowanej "jakby w nas pieprznął to by się Pani na pewno zatrzymała" , co świadczy o tym, że ocenił on to zachowanie jako naruszenie przepisu ruchu drogowego tj art. 2 pkt 23 ustawy. Powinno to skutkować przerwaniem egzaminu na podstawie § 30 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. Organ zaznaczył, że egzaminator składając wyjaśnienia w dniu 21 lutego 2011 r. zaprzeczył aby hamował za osobę egzaminowaną mimo użycia takich słów, czemu jednak przeczy nagranie; 6. Na skrzyżowaniu ulic Łomnickiej i Smutnej osoba egzaminowa zatrzymała się przed znakiem "Stop" B-20 w miejscu gdzie brak dostatecznej widoczności a następnie ruszyła nie zatrzymując się przed drogą poprzeczną mimo iż powinna się upewnić, że nie utrudni ruchu na drodze z pierwszeństwem. Takie zachowanie także powinno skutkować przerwaniem egzaminu na podstawie § 30 ust.4 pkt 5 rozporządzenia. Egzaminator odnosząc się do tej sytuacji ocenił zachowanie skarżącej jako prawidłowe. W ocenie Marszałka Województwa niewykonanie przez osobę egzaminowaną wszystkich zadań przewidzianych przepisami a także brak reakcji egzaminatora na wielokrotne spowodowanie przez tą osobę zagrożeń bezpieczeństwa ruchu drogowego świadczą, że przebieg egzaminu oraz jego ocena przez egzaminatora były niezgodne z przepisami, co uzasadnia unieważnienie egzaminu na podstawie art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik M. B. podnosił, że : 1/ art.112 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowiący podstawę prawną wydanej decyzji daje organowi nadzoru możliwość przerwania lub unieważnienia tylko tych egzaminów, które prowadzone są w obecności upoważnionych pracowników nadzoru. Wskazuje na to użycie czasownika "prowadzony" w czasie teraźniejszym. Ponadto żaden egzamin na prawo jazdy nie powinien być unieważniany w drodze decyzji administracyjnej, choć orzecznictwo w tej kwestii nie jest jednolite, a nadto takie uprawnienie marszałek województwa uzyska dopiero w styczniu 2012 r.,tj. po wejściu w życie ustawy o kierujących pojazdami ( Dz. U. Nr 30, poz. 151 z 2011r.); 2/ postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte z wadą prawną (z urzędu na żądanie Dyrektora WORD, przy czym pismo to adresowane było imiennie do pracownika Urzędu Marszałkowskiego zamiast do organu, co powinno skutkować uchyleniem decyzji i umorzeniem postępowania; 3/ niezgodna z obowiązującymi przepisami jest forma załatwienia sprawy, gdyż zachodzi brak materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Żaden przepis szczególny nie przewiduje też dopuszczalności skarżenia w trybie odwoławczym wyniku egzaminu na prawo jazdy. Ocena z egzaminu praktycznego na prawo jazdy nie stanowi decyzji administracyjnej. Pełnomocnik M. B. podniósł także, że egzamin odbył się w dniu 1 czerwca 2010r., notatka służbowa została sporządzona przez egzaminatora nadzorującego w dniu 8 czerwca 2010 r, a pismo do Dyrektora Departamentu Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego Dyrektor WORD wniósł dopiero 1 lipca 2010r. Sporządzając notatkę służbową egzaminator nadzorujący posiłkował się nagraniami mimo, że nie zachodziła żadna z sytuacji określonych w § 21 ust. 4 pkt 3 i 4 oraz ust. 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Notatka została sporządzona przed wszczęciem postępowania i nie powinna mieć znaczenia w sprawie, a jedynym dowodem w sprawie było nielegalnie przetrzymywane nagranie z przebiegu egzaminu. Wnoszący odwołanie zakwestionował także znaczenie dowodowe opinii na temat przebiegu egzaminu sporządzonej przez innego egzaminatora nadzorującego 21 marca 2011 r. Podkreślił słabą jakość nagrania wewnątrz pojazdu ( zarówno wizji jak i fonii) oraz zarzucił, że przesłuchanie egzaminatora M. W. niczego nie wyjaśnia. Odniósł się też kolejno szczegółowo do zarzutów naruszenia przepisów ruchu drogowego, kwestionując ocenę egzaminatora nadzorującego, zaakceptowaną przez organ I instancji. Zauważył również, że organ uniemożliwił mu, jako pełnomocnikowi strony, wykonanie kopii nagrania, czym naruszył art. 73 k.p.a. oraz art. 51 ust. 3 Konstytucji RP. Zdaniem strony wnoszącej odwołanie, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do zakwestionowania dokonanej przez egzaminatora WORD oceny części praktycznej egzaminu wystawionej dla M. B.. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że wszystkie wcześniej sformułowane zalecenia zostały przez organ I instancji zrealizowane. Organ I instancji oznaczył stronę postępowania, uzasadnił decyzję zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. oraz zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu i umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji ( art. 10 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że konstrukcja art. 112 ust. 2 pkt 2 uprawnia organ nadzoru do unieważnienia każdego egzaminu, który został przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania /.../. Kolegium stanęło na stanowisku, że przedmiotowa sprawa prawidłowo rozstrzygnięta została decyzją administracyjną, a upoważnienie dla Marszałka Województwa do działania w tej formie zawiera art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1590 ze zm.). W myśl tego przepisu marszałek województwa wydaje decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i kolejnych uchybień opisanych w punktach 1-6 w decyzji organu I instancji, Kolegium, po zapoznaniu się z nagraniem na płycie DVD przebiegu egzaminu, za zasadne uznało zarzuty naruszenia prawa opisane przez organ I instancji w punktach 2,4,5 i 6 , tj.: (2) zarzut nieustąpienia na ul. Styrskiej pierwszeństwa przejazdu pojazdowi jadącemu z przeciwka i zmuszenia tego pojazdu do zatrzymania, czyli naruszenia art. 2 pkt 23 ustawy Prawo ruchu drogowym, co powinno na podstawie § 30 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia skutkować przerwaniem egzaminu; (4) zarzut usiłowania zmiany pasa ruchu na ul. Telefonicznej w sytuacji, gdy pojazd egzaminacyjny był wyprzedzany przez inny pojazd, czyli naruszenia art. 22 ust. 4 ustawy, co na mocy art. 30 ust. 4 pkt 5 powinno skutkować przerwaniem egzaminu; (5) zarzut nieustąpienia pierwszeństwa przejazdu, podczas zmiany kierunku jazdy w prawo, pojazdowi poruszającemu się drogą z pierwszeństwem przejazdu , czyli naruszenia art. 2 pkt 23 ustawy, co powinno skutkować przerwaniem egzaminu na podstawie § 30 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia; (6) zarzut zatrzymania się przed znakiem B-20 "STOP" w miejscu gdzie brak jest dostatecznej widoczności, a następnie ruszenia bez zatrzymania przed drogą porzeczną, co powinno skutkować przerwaniem egzaminu na podstawie § 30 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia. Kolegium oceniło, że tych sytuacjach zachowanie osoby egzaminowanej ewidentnie świadczy o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, z czym wiązał się obowiązek przerwania egzaminu. Jako pozbawione wiarygodności i mocy dowodowej organ ocenił wyjaśnienia M. W., które pozostają w sprzeczności z nagraniem przebiegu egzaminu. Uchybienie opisane w punkcie 1 nie zostało przez Kolegium uznane za udowodnione. Gdy zaś chodzi o wykonanie manewru parkowania prostopadłego na drodze niepublicznej, Kolegium powołało się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 21 kwietnia 2011 r I OSK 975/10 , którym stwierdzono, że z analizowanych przepisów wynika tylko tyle, że praktyczna część egzaminu powinna dawać podstawy do oceny umiejętności jazdy w ruchu drogowym odbywającym się na drogach publicznych, co nie oznacza, że przeprowadzenie czynności egzaminacyjnej na parkingu ogólnie dostępnym dla uczestników ruchu drogowego naruszało zasadę przeprowadzenia egzaminu praktycznego na drogach publicznych, nawet gdyby okazało się, że nie jest on drogą publiczną. Kolegium nie zgodziło się z zarzutem, że z materiału dowodowego należy wykluczyć dowody i notatki sporządzone przed datą wszczęcia postępowania i powołało się na treść art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. B. wnosiła o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...], jako podjętych z naruszeniem prawa. Skarżąca uważa, że podczas egzaminu wykonała poprawnie wszystkie jego elementy i dlatego unieważnienie zdanego przez nią egzaminu jest krzywdzące. Jej zdaniem Dyrektor WORD nadużył swoich uprawnień wnosząc o unieważnienie jej egzaminu, naruszył też § 21 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury który zezwala przechowywać nagrania z przebiegu egzaminu powyżej określonego minimum 14 dni jedynie, gdy została złożona skarga na przebieg tego egzaminu lub prowadzone jest postępowanie wyjaśniające w stosunku do egzaminatora. W jej przypadku żadna z tych okoliczności nie zachodziła. Ponadto, Urząd Marszałkowski, jak wynika z pisma z dnia 24 listopada 2010 r., prowadził postępowanie w sprawie skargi dotyczącej egzaminu państwowego na prawo jazdy, choć skarżąca takiej skargi nie składała. Podniosła także, że nie uwzględniono zgłaszanego przez jej pełnomocnika wniosku dowodowego o dokonanie wizji lokalnej, która mogła wyjaśnić niedomówienia powstałe przy oglądaniu nagrania oraz zarzuciła bezzasadne pominięcie zeznań egzaminatora. Odniosła się też do uchybień zaakceptowanych przez SKO : Gdy chodzi o uchybienie opisane w pkt 2 , że jadąc lewym pasem ruchu wymusiła pierwszeństwo i zmusiła pojazd jadący z przeciwka do zatrzymania, wskazała, że nie zmusiła kierującego pojazdem nadjeżdżającym z przeciwnego kierunku do wykonania żądnej z czynności wyszczególnionych w definicji ustąpienia pierwszeństwa. Pojazd zatrzymała sama, a jechała częściowo lewą połową jezdni z uwagi na zaparkowane po prawej stronie samochody, a nie lewym pasem, bo go tam nie ma. Nieprawdą jest, że pojazd jadący z przeciwka zatrzymał się, co widać na nagraniu. Gdy chodzi o pkt 4 gdzie egzaminatorzy nadzorujący piszą o zmianie pasa ruchu ,a organ o usiłowaniu zmiany pasa ruchu i interwencji egzaminatora Skarżąca podniosła, że egzaminator nie podjął żadnej interwencji, bo nie było takiej potrzeby , bowiem nie zmieniała żadnego pasa ruchu ,co widać na ujęciu z tylnej kamery. Gdy chodzi o pkt 5 i zarzut nieustąpienia pierwszeństwa pojazdowi poruszającemu się drogą z pierwszeństwem podczas zmiany kierunku jazdy w prawo podniosła, że po zatrzymaniu pojazdu na czerwonym świetle kontynuowała dojazd do pierwszej jezdni ul. Palki. Robiła to z niewielką prędkością i uważnie obserwowała sytuację na drodze, gdzie poruszały się pojazdy mające zielone światło. Po zatrzymaniu pojazdu, które wykonała samodzielnie pozostawała jeszcze znaczna odległość od zewnętrznej krawędzi pierwszego pasa ul. Palki. Jej jazda nie spowodowała więc żadnego zagrożenia dla ruchu drogowego. Gdy chodzi o pkt 6 i zarzut, że zatrzymała się przed znakiem STOP i dlatego nie miała widoczności na drogę z pierwszeństwem przejazdu wskazała, że po zatrzymaniu pojazdu znak STOP nie jest widoczny na obrazie kamery, nie wiadomo więc na jakiej podstawie twierdzi się, że stanęła przed tym znakiem. W jej ocenie stan faktyczny najlepiej można odtworzyć w trakcie wizji lokalnej, ale ten wniosek nie został uwzględniony. Zarzuciła też naruszenie art. 6,8,9, 10 k.p.a. przez utrudnianie dostępu do dowodów (odmowa wykonania kopii nagrania). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie. Na rozprawie skarżąca popierała skargę i wyjaśniła, że prawo jazdy odebrała po zdanym egzaminie w lipcu 2010 r. a po decyzji SKO z [...] została wezwana do zwrotu dokumentu i prawo jazdy zwróciła, ale czuje się skrzywdzona tą decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając legalność zaskarżonych decyzji sąd administracyjny ocenia ich zgodność z przepisami prawa materialnego oraz kontroluje, czy postępowanie administracyjne toczyło się zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów uznać należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Choć w niniejszej sprawie podnoszono i rozważano zarówno kwestie natury procesowej jak i dotyczące naruszenia prawa materialnego, to w ocenie Sądu decydujący wpływ na treść rozstrzygnięcia miało naruszenie przepisów prawa materialnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. z 2005 r., Nr 217, poz. 1834 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 115 ust. 1 pkt 1-4 ustawy [ dalej ustawa i rozporządzenie]. W dziale IV ustawy w rozdziale II "Szkolenie i egzaminowanie" uregulowane zostały kwestie dotyczące szkolenia i egzaminowania kandydatów na kierowców. W art. 109 ust. 1 ustawy przeprowadzenie egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem, ustawodawca powierzył egzaminatorom zatrudnionym przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego na podstawie umowy o pracę – w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy, a na podstawie umowy zlecenia – w zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem. Prawo do organizowania egzaminu państwowego w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy, zgodnie z art. 109 ust. 2 pkt 1, ma wojewódzki ośrodek ruchu drogowego. Z mocy art. 112 ust. 1 ustawy, nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawuje marszałek województwa. Kompetencje organu sprawującego nadzór określone zostały w ust. 2 tego przepisu. Stanowi on, że organ sprawujący nadzór może w szczególności: 1/kontrolować dokumentację i działalność związaną z egzaminowaniem ; 2/przerwać lub unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami; 3/w razie stwierdzenia rażących uchybień zawiesić działalność odpowiedniej jednostki w zakresie prowadzenia egzaminów państwowych – do czasu usunięcia uchybień; 4/ w uzasadnionych przypadkach skierować egzaminatora na egzamin, o którym mowa w art. 110 ust. 1 pkt 8. Podstawą prawną unieważnienia egzaminu, który zdawała i zdała z wynikiem pozytywnym w dniu 1 czerwca 2010 r. u egzaminatora M. W. M. B., był art. 112 ust. 2 pkt 2 cytowanego wyżej przepisu. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak się wydaje, nie budzi wątpliwości, że o ile przerwanie przez organ nadzoru egzaminu w przypadku stwierdzenia, że odbywa się on niezgodnie z przepisami prawa jest czynnością podejmowaną w czasie trwania tego egzaminu, o tyle unieważnienie egzaminu następuje po przeprowadzeniu przez organ nadzoru niezbędnego postępowania wyjaśniającego, a więc w pewnym odstępie czasowym od zakończenia egzaminu. Zadaniem organu administracji publicznej, w takim postępowaniu jest dokonanie oceny, czy w trakcie czynności egzaminacyjnych zostały naruszone przepisy prawa, które mogą stanowić podstawę do oceny, iż egzamin winien zostać unieważniony, co wymaga określonego czasu. Taka interpretacja art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy, jaką wskazywała skarżąca, że przepis ten daje organowi nadzoru możliwość przerwania lub unieważnienia tylko tych egzaminów, które prowadzone są w obecności upoważnionych pracowników nadzoru, z powołaniem się na użycie czasownika "prowadzić" w czasie teraźniejszym, nie może być zaakceptowana. Tezę przeciwną potwierdza wykładnia literalna tego przepisu, który odróżnia dwa sposoby działania przez organ nadzoru przerwanie egzaminu (w trakcie jego trwania) oraz unieważnienie egzaminu (po zakończeniu egzaminu). Ponadto nie ulega wątpliwości, że aby egzamin mógł zostać unieważniony, wcześniej musi zostać zakończony. Za takim rozumieniem przepisu przemawia też wykładnia celowościowa. Okoliczności dające podstawę do unieważnienia egzaminu wychodzą na jaw najczęściej po pewnym czasie, co nie powinno jednak pozbawiać organu nadzoru możliwości orzekania w przedmiocie unieważnienia egzaminu, jeżeli zachodzą podstawy do jego unieważnienia np. w przypadku udzielenia korzyści majątkowej w zamian za pozytywny wynik egzaminu. Rozumowanie skarżącej prowadziłoby natomiast do nieracjonalnego i niczym nieuzasadnionego ograniczenia kompetencji nadzorczych marszałka województwa i w praktyce prawie całkowicie wyłączałoby możliwość unieważnienia egzaminu na prawo jazdy. Z tego względu Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej w tym zakresie. Takie stanowisko można wywieść np. z wyroku NSA z dnia 14 lipca 2011 r. I OSK 1786/10 i wyroków WSA w Łodzi z dnia 8 listopada 2007 r. III SA/Łd 487/07 i z dnia 11 marca 2009 r. III SA/Łd 651/08 (publ. CBOIS). Nie jest także uzasadniony zarzut wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z rażącym naruszeniem prawa tj. w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis art. 112 ust. 2 pkt 2 nie przewiduje takiej formy rozstrzygnięcia przez organ. W tym zakresie należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które ma także oparcie w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych oraz orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, że podstawę prawną do unieważnienia przez marszałka województwa egzaminu na prawo jazdy w formie decyzji administracyjnej stanowi art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa ( tj. Dz. U z 2001, Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Przepis ten stanowi, że marszałek województwa wydaje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Od decyzji tych przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego (art. 46 ust.3 u.s.w.). Skoro przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie przewidują dla marszałka województwa innej formy działania w sprawach dotyczących unieważnienia egzaminu, niż forma decyzji administracyjnej, rozstrzygnięcie w tym zakresie w formie decyzji jest prawidłowe. Niewątpliwie zaś rozpatrywana sprawa spełnia definicję indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej.( patrz np. wskazany wyżej wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 listopada 2007 r. III SA/Łd 487/07 ) Rozstrzyganie w przedmiocie unieważnienia egzaminu w formie decyzji administracyjnej nie jest kwestionowane także przez inne sądy administracyjne (patrz: wyrok NSA z 21 kwietnia 2011 r. I OSK 975/10, wyrok NSA z dnia 14 lipca 2011 r. I OSK 1786/10, wyrok NSA z 8 kwietnia 2011 r. I OSK 881/10, wyrok WSA w Kielcach z 18 marca 2010 r. II SA/Ke 80/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 września 2007 r. VI SA/Wa 1081/07). Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej do Sądu decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazać należy, że stanowiący podstawę rozstrzygnięcia art. 112 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że marszałek województwa może unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami. Przepisy regulujące przeprowadzenie egzaminów na prawo jazdy zawarte są zarówno w ustawie Prawo o ruchu drogowym jak i we wskazywanym wyżej rozporządzeniu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 8 kwietnia 2011 r. I OSK 881/10, każde istotne naruszenie przepisów regulujących przeprowadzanie takich egzaminów powinno skutkować ich unieważnieniem. Przepisy te mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że egzamin na prawo jazdy jest ważny tylko, gdy został przeprowadzony z ich zachowaniem. Przepisów regulujących przeprowadzanie egzaminów na prawo jazdy nie należy jednak utożsamiać wprost z przepisami ruchu drogowego, do których stosować muszą się osoby kierujące pojazdem i których znajomością i umiejętnością zastosowania mają wykazać się kandydaci na kierowców. Przepisy regulujące przeprowadzanie egzaminów na prawo jazdy to przepisy, które określają jakie podmioty są upoważnione do organizowania egzaminów i wymagania jakie muszą one spełniać. Określają kto może być egzaminatorem i jakie wymania musi spełniać, wskazują też warunki przystąpienia do egzaminu przez kandydata na kierowcę, a następnie warunki, tryb i zasady jego przeprowadzania. W myśl § 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r., sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami silnikowymi i tramwajami odbywa się w formie egzaminu państwowego składającego się, z zastrzeżeniem § 25 ust. 2, z części teoretycznej i części praktycznej, przeprowadzanego na warunkach i w trybie określonych w instrukcji przeprowadzania egzaminu państwowego na prawo jazdy stanowiącej załącznik nr 5 do rozporządzenia, zwanej dalej "instrukcją egzaminowania" Zgodnie z § 24 ust. 2 rozporządzenia egzamin praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii B i B1 obejmuje sprawdzenie umiejętności przygotowania pojazdu do jazdy, sprawdzenia stanu technicznego podstawowych elementów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo jazdy oraz umiejętności bezpiecznego panowania nad pojazdem, które jest wykonywane na placu manewrowym (pkt 1) oraz umiejętności jazdy w ruchu drogowym, które realizowane jest na drogach publicznych (pkt 3). Zasady przeprowadzania egzaminu praktycznego szczegółowo określa "Instrukcja przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie", stanowiąca załącznik Nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury ( § 9 załącznika), która wskazuje: - jakie zadania egzaminacyjne powinny zostać wykonane na placu manewrowym, zgodnie z techniką kierowania pojazdem i kryteriami określonymi w tabeli 4, - jakie, co najmniej, zadania egzaminacyjne muszą zostać wykonane w ruchu drogowym – zgodnie z przepisami ruchu drogowego i techniką kierowania pojazdem na daną kategorię prawa jazdy, czyli program egzaminacyjny, który musi zostać wykonany, - czas trwania egzaminu. Określa ona także jakie czynności przed rozpoczęciem egzaminu praktycznego ma obowiązek wykonać egzaminator (§ 10), kolejność wykonywanych zadań egzaminacyjnych ( § 11), zasady oceniania i kryteria dokonywania oceny przez egzaminatora (§ 12). Osoba egzaminowana uzyskuje pozytywny wynik egzaminu praktycznego, jeżeli poprawnie wykonała zadania, o których mowa w § 9, a ocena poprawności wykonania zadań egzaminacyjnych należy do egzaminatora. Egzamin na prawo jazdy, w tym wypadku praktyczny, będzie zatem ważny tylko wtedy, gdy został przeprowadzony z zachowaniem powyższych przepisów, a więc, gdy kandydat na kierowcę wykonał wszystkie wymagane manewry i zadania egzaminacyjne i wykazał się w trakcie ich wykonywania wystarczającymi umiejętnościami, gdy chodzi o panowanie nad pojazdem, znajomością i umiejętnością stosowania przepisów ruchu drogowego, w konkretnych sytuacjach na drodze. Nie budzi istotnych wątpliwości, możliwość unieważnienia egzaminu na prawo jazdy w sytuacji, gdy w sposób znaczący skrócony został wymagany czas trwania egzaminu praktycznego bądź nie zostały wykonane w trakcie jego trwania wszystkie wymagane przez przepisy obligatoryjne czynności, manewry lub zadania egzaminacyjne. Wątpliwości mogą pojawić się wówczas, gdy poprawność wykonania zadań egzaminacyjnych przez osobę egzaminowaną jest odmiennie oceniana przez egzaminatora, egzaminatora nadzorującego i osobę egzaminowaną, a w rezultacie następnie przez organ nadzoru, Możliwość sprawdzenia przebiegu egzaminu praktycznego łączy się z obowiązkiem jego rejestrowania przy pomocy urządzeń rejestrujących (§ 21 ust. 1 rozporządzenia). W rozpatrywanej sprawie egzaminator zaliczył skarżącej egzamin praktyczny na kategorię B prawa jazdy, natomiast organ nadzoru, po zapoznaniu się z notatką z WORD, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przebiegu i oceny egzaminu praktycznego M. B. na prawo jazdy kat. B., a następnie uznał, że nie wykonała ona wszystkich zadań przewidzianych przepisami oraz wielokrotnie spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co świadczy, że przebieg egzaminu oraz jego ocena przez egzaminatora były niezgodne z przepisami. Poza zarzutem naruszenia § 10 pkt 3 i 4 załącznika nr 5 do rozporządzenia (nieprzedstawienie się przez egzaminatora i nieupewnienie o zrozumieniu zasad przeprowadzania egzaminu przez osobę egzaminowaną) zarzuty wskazane przez organ nadzoru dotyczyły zadań wykonywanych przez egzaminowaną w ruchu drogowym. Pierwszy zarzut, z którym nie zgodziło się SKO, dotyczył wykonania jednego z manewrów na parkingu, który nie stanowił drogi publicznej, co w ocenie Marszałka Województwa powodowało, że zadanie to nie mogło być uznane za zrealizowane, z uwagi na brzmienie § 24 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W tym zakresie należy w pełni zaakceptować stanowisko Kolegium oraz stanowisko wyrażone w przywołanych już wcześniej orzeczeniach NSA i WSA, że praktyczna część egzaminu powinna dawać podstawy do oceny umiejętności jazdy w ruchu drogowym odbywającym się na drogach publicznych, co nie oznacza, że przeprowadzenie czynności egzaminacyjnej (w tym wypadku manewru "parkowanie prostopadłe - wjazd przodem, wyjazd tyłem") na parkingu ogólnie dostępnym dla uczestników ruchu drogowego, naruszało zasadę przeprowadzenia egzaminu praktycznego na drogach publicznych. To, że w przepisie § 24 rozporządzenia wyodrębniono część egzaminu odbywającą się na placu manewrowym i drugą część na drogach publicznych służy tylko technicznemu podziałowi czynności egzaminacyjnych na takie, które należy przeprowadzić w miejscu niedostępnym dla innych uczestników ruchu i takie, które wymagają umiejętności poruszania się w zwyczajnym ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie zadanie egzaminacyjne było wykonywane na parkingu, który był ogólnie dostępny z drogi publicznej i spełniał warunki, które pozwalały na ocenę umiejętności skarżącej w wymaganym zakresie. Tak więc, prawidłowo Kolegium uznało, że z tego względu unieważnienie egzaminu praktycznego nie było uzasadnione. Pozostałe 4 zarzuty wymienione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji i zaakceptowane przez SKO w Ł., związane są z odmienną od dokonanej przez egzaminatora oceną sytuacji na drodze i zachowania skarżącej, jako kierowcy pojazdu. Ocena zgodności z prawem i trafności tych zarzutów wymaga rozważenia zakresu uprawnień egzaminatorów i zakresu kompetencji organu nadzoru. Zdaniem Sądu, w tym zakresie stwierdzić należy, że ocena przebiegu egzaminu i zachowania osoby egzaminowanej w ruchu drogowym, o ile nie zachodzą sytuacje wprost określone w przepisach rozporządzenia bądź wymienione w tabeli nr 12 załącznika nr 5 do rozporządzenia, pozostawiona została przez ustawodawcę egzaminatorowi. O tym, kto przeprowadza egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje osoby ubiegającej się o prawo jazdy ustawodawca przesądził w cytowanym na wstępie rozważań art. 109 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Egzamin przeprowadza egzaminator zatrudniony przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego na podstawie umowy o pracę. Oznacza to, że tylko i wyłącznie egzaminator jest uprawniony do przeprowadzenia egzaminu i dokonywania oceny jego wyników. W ustawie Prawo o ruchu drogowym określone zostały wymagania, jakie musi spełnić osoba, aby uzyskać wpis do ewidencji egzaminatorów, prowadzony przez marszałka województwa ( art. 111 ust. 1, art. 110 ust. 1 pkt 2-9 oraz art. 110a ustawy). Wysokie wymagania, jakie muszą być spełnione, aby uzyskać wpis na listę egzaminatorów, mają stanowić gwarancję należytego wykonywania przez egzaminatora jego obowiązków. Obowiązki egzaminatora związane z przeprowadzaniem egzaminu określa § 30 rozporządzenia, który w ust 4 wymienia sytuacje, kiedy egzamin zostaje przerwany przez egzaminatora. Są to m.in. przypadki kiedy: (pkt 2) zachowania osoby egzaminowanej świadczą o możliwości stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego; (pkt 3) osoba egzaminowana spowodowała zagrożenie dla zdrowia lub życia uczestników ruchu w trakcie egzaminu praktycznego na placu manewrowym lub w ruchu drogowym; (pkt 5) zachowanie osoby egzaminowanej narusza przepisy ruchu drogowego w sposób określony w tabeli nr 12 załącznika nr 5 do rozporządzenia. Tabela Nr 12 załącznika do rozporządzenia w 16 pozycjach wymienia zachowania osoby egzaminowanej skutkujące przerwaniem egzaminu państwowego na prawo jazdy. Są to np.: kolizja drogowa (pkt 1), omijanie pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszym (pkt 2),/.../, nieustąpienie pierwszeństwa pieszemu podczas cofania (pkt 7),/.../, niezastosowanie się do znaku stop (pkt 9 .1), nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu na skrzyżowaniu oznaczonym znakami określającymi pierwszeństwo przejazdu (pkt 10,2), nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu podczas zmiany pasa ruchu ( pkt 10.5),/.../ , wyprzedzanie z niewłaściwej strony ( pkt 16). Sformułowanie zawarte w § 30 ust. 4 "egzamin zostaje przerwany przez egzaminatora, jeżeli:" jednoznacznie wskazuje, że ocena co tego, czy któryś w wymienionych w tym przepisie przypadków nastąpił, należy do egzaminatora. To egzaminator obserwując na bieżąco sytuację na drodze, w oparciu o swoją wiedzę i doświadczenie decyduje o ewentualnym przerwaniu egzaminu. Jeżeli stwierdzi, że osoba zdająca egzamin prowadziła samochód w sposób dostateczne zadawalający, to jego decyzja nie może być w późniejszym czasie podważana, szczególnie w sytuacji, gdy ocena za egzamin była pozytywna. Nawet jeżeli późniejsza analiza zapisu przebiegu egzaminu będzie wskazywała na błędy egzaminatora przy ocenie prawidłowości zachowania osoby egzaminowanej, to nie może to rodzić dla niej negatywnych skutków. Ponieważ wykładnia językowa § 30 ust. 4 prowadzi równocześnie do wniosku, że egzaminator ma obowiązek przerwania egzaminu, jeżeli dojdzie do jednej z sytuacji opisanych w pkt 1-7 tego przepisu, możliwe jest w takiej sytuacji podjęcie stosownych działań przez dyrektora ośrodka egzaminowania lub organ nadzoru ale wobec egzaminatora. Czym innym są bowiem zastrzeżenia egzaminatora nadzorującego i organu nadzoru do sposobu i prawidłowości wykonywania swoich obowiązków przez pracownika jakim jest egzaminator, a czym innym poddawanie ponownej ocenie przez innego egzaminatora (nadzorującego) prawidłowości wykonywania zadań egzaminacyjnych przez skarżącą. Należy przy tym zwrócić uwagę, że co do zasady rozporządzenie przewiduje przechowywanie zarejestrowanego obrazu i dźwięku w ośrodku egzaminowania przez okres co najmniej 14 dni od daty przeprowadzenia egzaminu ( § 21 ust. 3 rozporządzenia),a arkuszy odpowiedzi z egzaminu teoretycznego lub wydruków wyników egzaminu przez co najmniej 30 dni , co oznacza, że po tym terminie ośrodek materiałów tych już nie musi posiadać. Tylko w przypadku złożenia skargi na przebieg egzaminu lub jego ocenę lub gdy wszczęte zostało postępowanie wyjaśniające w stosunku do egzaminatora, materiały lub nagranie przechowuje się do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Takie rozwiązania wskazują, że wszelkie wątpliwości dotyczące przebiegu egzaminu powinny być zgłaszane niezwłocznie po zakończeniu egzaminu, przy czyn w tej sprawie skarżąca żadnych zastrzeżeń co do przebiegu egzaminu nie zgłaszała. Podkreślić też trzeba, że unieważnienie egzaminu na prawo jazdy uzależnione jest nie tylko od stwierdzenia naruszenia przepisu, ale i od oceny stopnia tego naruszenia, ponieważ ustawodawca pozostawił organowi nadzorującemu – przez użycie sformułowania "może przerwać lub unieważnić" pewną swobodę w zakresie oceny naruszenia prawa. Gdyby bowiem organ stwierdzający naruszenie prawa był związany takim stwierdzeniem, treść przepisu miałaby postać kategoryczną (patrz: uzasadnienie wyroku NSA z 21 kwietnia 2011 r. I OSK 975/10 i z 14 lipca 2011 r. IOSK 1786/10 – opubl. CBOIS) W ocenie Sądu, każda z czterech sytuacji i związanych z nimi zarzutów, jakie zaistniały w trakcie zdawania egzaminu przez skarżącą to sytuacje niejednoznaczne, co widać na załączonym do akt sprawy nagraniu DVD. W żadnym z tych przypadków egzaminator nie zdecydował jednak o przerwaniu egzaminu, a więc na bieżąco nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów ruchu drogowego, które spełniałoby kryteria z § 30 ust. 4 pkt 3 lub 5 rozporządzenia i ostatecznie egzamin ocenił pozytywnie. W tej sytuacji, w ocenie Sądu nie ma podstaw prawnych do kwestionowania tej oceny i podważania pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego skarżącej. Przyjęcie odmiennego stanowiska, takiego jak przyjęły organy administracji orzekające w sprawie, wymagałoby, w ocenie Sądu tego, aby prawidłowość zachowań skarżącej w trakcie egzaminu praktycznego na prawo jazdy i ocenę, czy naruszyła ona przepisy ruchu drogowego i w jakim stopniu, oceniali niezależni biegli. Do dokonywania takiej oceny, tylko na podstawie zapisu znajdującego się na płycie DVD, nie jest bowiem wystarczająca sama znajomość przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie i dlatego ocena naruszeń przepisów dokonana przez organy obu instancji nie jest miarodajna. Wiążącej oceny w tej kwestii także nie dokonywał Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Ponadto, zaakceptowanie poglądu przyjętego w zaskarżonej decyzji oznaczałoby zastosowanie wobec skarżącej innych ocen, bardziej wnikliwych i przeprowadzanych w innych warunkach ,niż w stosunku do innych osób zdających egzamin praktyczny na prawo jazdy. Reasumując, ocena przebiegu egzaminu w zakresie stopnia poprawności wykonania poszczególnych zadań przez kandydata na kierowcę należy do egzaminatora. Jeżeli w ramach przysługującej mu prerogatywy egzaminator oceni pozytywnie sposób wykonania zadań egzaminacyjnych przez kandydata na kierowcę i taki wynik odnotuje na liście osób zakwalifikowanych na egzamin, to ta ocena nie może zostać podważona przez organ nadzoru z tego powodu, że w ocenie organu nadzoru zadania zostały wykonane nie dość poprawnie. W ocenie Sądu, tak daleko idące kompetencje dla organu nadzoru gdy chodzi o relację organ nadzoru – osoba egzaminowana, nie wynikają z obowiązujących przepisów. I w takim zakresie w jakim organy uznały, że kompetencje nadzorcze marszałka województwa obejmują uprawnienie do unieważnienia zdanego egzaminu z powodu zakwestionowania prawidłowości oceny dokonanej przez egzaminatora, doszło do naruszenia art. 112 ust.1 pkt 2 ustawy oraz § 30 ust. 4 pkt 2,3 i 5 rozporządzenia. Pozostałe podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w takiej sytuacji nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania. r.a.