III SA/Łd 998/13

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. J.-K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi H. J-K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie nieuznania zarzutów za uzasadnione w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz na na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia z dnia [...] postanawia przyznać H. J-K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego U.K. III SA/Łd 998/13 Uzasadnienie Pismem z dnia 13 sierpnia 2013 r. H. J-K. (dalej skarżąca) wniosła skargę na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] (znak [...]) w przedmiocie nieuznania zarzutów za uzasadnione w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz na postanowienie z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia z dnia [...]. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 listopada 2013 r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 21 stycznia 2014 r. oddalił skargę. Wobec treści wyroku wnioskodawczyni złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, przedkładając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". Ze złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz dołączonych do niego dokumentów wynika, że skarżąca wspólnie z mężem oraz trojgiem dzieci prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest wynagrodzenie za pracę skarżącej w wysokości 2.223,31 zł brutto miesięcznie, dochód z gospodarstwa rolnego w granicach 324 zł miesięcznie oraz dochody z działalności gospodarczej prowadzonej przez męża skarżącej, który oszacowała na ok. 116 zł miesięcznie. Skarżąca jest właścicielką domu o powierzchni 113 m2, w którym zamieszkuje wraz z rodziną oraz gospodarstwa rolnego o powierzchni 5,7 ha (1,6 ha przeliczeniowego) i nieruchomości o powierzchni 0.17 ha, a także dwóch samochodów osobowych Skoda Fabia z 2004 roku oraz Skoda Octavia z 2012 roku, nie posiada innego majątku ani oszczędności. Wnioskodawczyni wskazała, ze jej mąż obciążony jest obowiązkiem spłaty kredytu na samochód zakupiony w związku z działalnością gospodarczą w wysokości 850 zł miesięcznie. Z nadesłanych, przy rozpoznawaniu poprzedniego wniosku informacji i dokumentów wynika, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w pierwszym kwartale roku 2013 przychody męża wnioskodawczyni kształtowały się na poziomie 7.686 zł, w drugim kwartale wyniosły 7.252 zł, zaś w trzecim kwartale 14.751 zł. Wnioskodawczyni – zgodnie z treścią oświadczenia - nie posiada żadnych oszczędności. Wskazała natomiast na fakt ponoszenia bieżących kosztów utrzymania, w szczególności związanych z utrzymaniem niepełnoletnich dzieci. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wnioskodawczyni, postanowieniem Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 27 listopada 2013 r., przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji wobec stwierdzenia, że wnioskodawczyni korzysta już z przyznanego jej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, to ewentualne przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika skutkować będzie przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygając niniejszy wniosek należy więc zbadać spełnienie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Rozpoznając w związku z tym powyższy wniosek referendarz sądowy miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że średni miesięczny dochód na członka rodziny skarżącej nie przekracza kwoty 650 zł brutto. Wnioskodawczyni nie posiada oszczędności. Z osiąganego dochodu ponosi natomiast niewątpliwie bieżące koszty utrzymania. Mając na uwadze przedstawione okoliczności stwierdza się, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. U.K.