III SAB/Łd 1/08

Dnia 25 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi H. C.-G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie braku unieważnienia decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu S. K. z Kancelarii Radcy Prawnego [...] S.K. w Ł. przy [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu S. K. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. III SAB/Łd 1/08 U Z A S A D N I E N I E W dniu 11 września 2007 r. wpłynął do Urzędu Miasta Ł. Wydziału Budynków i Lokali, wniosek H. C. – G. o unieważnienie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, z powodu rażącego naruszenia prawa. Na podstawie art. 157 § 1 k.p.a., pismem z dnia 14 listopada 2007 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej - Filia ds. Obsługi Świadczeń Rodzinnych przekazał powyższy wniosek H. C. – G. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Wniosek ten wpłynął do Kolegium w dniu 15 listopada 2007 r. Pismem z dnia 11 grudnia 2007 r. Kolegium zawiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] odmawiającej przyznania H. C. – G. dodatku mieszkaniowego. W dniu 19 grudnia 2007 r. H. C. – G. wniosła, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, na 2,5 letnią bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w sprawie unieważnienia decyzji z dnia [...] odmawiającej przyznania jej dodatku mieszkaniowego. W obszernym uzasadnieniu skarżąca opisała podejmowane przez nią działania o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego i stanowisko organów w tej sprawie. Ponadto podała, że po wyroku WSA w Łodzi z dnia 5 lipca 2007r., pouczającego ją o przysługującym prawie do żądania rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nr [...], taki wniosek złożyła we wrześniu 2007r., a UMŁ nie podjął żadnych czynności, gdyż SKO nie przekazało mu wyroku WSA i wytycznych, co dalszego prowadzenia sprawy. Zdaniem skarżącej UMŁ wydał decyzję [...] z rażącym naruszeniem prawa, więc powinna być ona unieważniona. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 2, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji nr [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] przez Podinspektora [...] Urzędu Miasta Ł., odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu powyższej decyzji wyjaśniono, że decyzję ostateczną wydał Prezydent Miasta Ł., zatem organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez ten organ jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja, jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, zasada określona w art. 61 § 1 i § 3 k.p.a., a więc, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji nie ma zastosowania, zaś organ administracji, w tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., jest zobowiązane do ustalenia, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące dopuszczalność prowadzenia postępowania nadzwyczajnego. Organ l instancji po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez H. C. – G. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego. Decyzja ta stała się ostateczna, bowiem H. C. – G. od tej decyzji nie wniosła odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Wniosek H. C. – G. o przyznanie dodatku mieszkaniowego zawierał adnotację dokonaną przez Spółdzielnię Mieszkaniową A, że wnioskodawczyni zajmuje lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, bowiem została wykluczona z grona członków Spółdzielni na posiedzeniu Zebrania Przedstawicieli w dniu [...]. Akta sprawy zawierają również odpis Uchwały nr [...] Zebrania Przedstawicieli Członków Spółdzielni Mieszkaniowej A w Łodzi z dnia [...] utrzymującej w mocy uchwałę Rady Nadzorczej nr [...] z dnia [...] w sprawie wykluczenia z grona członków Spółdzielni H. C. – G. Kolegium wskazało, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności określonej decyzji badane jest wyłącznie czy zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności, oraz czy dana decyzja w dniu jej wydania, a więc w tym przypadku w dniu [...], zawierał wady uzasadniającej wyeliminowanie jej z obrotu prawnego i to według stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania. Powyższe jest o tyle istotne, że H. C. – G. w swym wniosku, a następnie w swych pismach procesowych, odnosi się do kwestii mających miejsce po wydaniu decyzji ostatecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, że brak jest podstaw do twierdzenia, że decyzja ostateczna Prezydenta Miasta Ł. została wydana z wadami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności w pkt 2 tej normy, co uzasadniałoby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Stwierdzenie nieważności decyzji organu administracji w oparciu o normę zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polega na wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa bądź decyzji wydanej bez podstawy prawnej. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji organu administracji. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Treść ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] nie pozostaje w takiej sprzeczności z normą zawartą w art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych, stanowiącą podstawę materialnoprawną decyzji ostatecznej. SKO w Ł. wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji ostatecznej, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem ust. 2, przysługuje: 1. najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2. członkom spółdzielni mieszkaniowych zamieszkującym na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, 3. osobom zajmującym lokale mieszkalne w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom lokali mieszkalnych, 4. innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5. osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokat mieszkalny albo socjalny. W ust. 2 tej normy stanowi się, że dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1. Skoro przesłanką do nabycia dodatku mieszkaniowego w przypadku zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu było pozostawanie członkiem spółdzielni mieszkaniowej, zaś wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożony przez H. C. – G. zawierał adnotację dokonaną przez Spółdzielnię Mieszkaniową A, że wnioskodawczyni nie posiada tytułu prawnego do lokalu, bowiem została ona wykluczona z grona spółdzielców, to nie ma podstaw do twierdzenia, że w dniu wydania decyzji miało miejsce rażące naruszenie prawa. Kolegium stwierdziło, że proste zestawienie wydanej decyzji ostatecznej z brzmieniem normy zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych nie wskazuje na rażące naruszenie prawa w rozumieniu oczywistej sprzeczności między brzmieniem normy prawa stanowiącej podstawę prawną wydanej decyzji, a rozstrzygnięciem podjętym przez organ administracji. Zatem brak jest podstaw do wywodzenia, że odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego decyzją ostateczną nastąpiła z wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wada uzasadniająca wyeliminowanie danej decyzji ostatecznej z obrotu prawnego w oparciu o normę zawartą w art. 156 § 1 k.p.a. ma tkwić w wydanej decyzji, co w tym przypadku nie ma miejsca, a nie ma zaś być konsekwencją zmiany orzecznictwa, czy też orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zapadłego po dniu wydania decyzji ostatecznej. H. C. – G. w swym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, jak i składanych następnie pismach procesowych uzasadniała swój pogląd o wadliwości decyzji ostatecznej stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 marca 2004 r. sygn. K 32/03, opublikowanym w Dzienniku Ustaw z dnia 15 kwietnia 2004 r. Nr 63, poz. 591, w którym Trybunał orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 4 ust. 8, art. 172 ust. 2, art. 178 ust. 1 , art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.), jak i poglądem wyrażonym w wyroku Sądu Okręgowego w Ł., a odnoszącym się do uchwał podjętych przez Spółdzielnię Mieszkaniową A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że organ administracji wydając decyzję w sprawie dodatku mieszkaniowego w oparciu o normy zawarte w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych rozstrzyga wyłącznie o prawie do dodatku mieszkaniowego i nie rozstrzyga, bowiem wykracza to poza jego właściwość, o skuteczności uchwał podejmowanych przez organy spółdzielni mieszkaniowej, o zgodności z prawem zapisów zawartych w statucie danej spółdzielni, jak również o zgodności z Konstytucją RP norm zawartych w ustawie z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych, czy też ustawie z dnia 16 września 1982 roku – Prawo spółdzielcze, o skutkach ustania członkostwa w spółdzielni mieszkaniowej i wpływie takiego stanu na prawa rzeczowe do lokalu mieszkalnego. Skoro w dniu wydania decyzji ostatecznej organ l instancji dysponował wnioskiem H. C. – G. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, ze wskazaną powyżej adnotacją, brak tytułu prawnego w związku z ustaniem członkostwa, a wniosek był związany z lokalem mieszkalnym będącym w zasobach spółdzielni mieszkaniowej, to nie miał żadnych podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego w oparciu o normy zawarte w art. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych. Kolegium stwierdziło, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdy istnieje możliwości różnej interpretacji przepisów prawnych. Fakt, iż w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego i późniejszym orzecznictwie sądów powszechnych dokonano rozdzielenia kwestii członkostwa w spółdzielni mieszkaniowej od kwestii posiadania prawa własności do lokalu mieszkalnego, a więc skutków ustania członkostwa w sferze rzeczowej, nie stanowi w żaden sposób podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, w oparciu o normę zawartą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że akta sprawy administracyjnej wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lipca 2007 roku, sygn. III SA/Łd 313/07, który takim się stał z dniem 20 września 2007 r., wpłynęły do Kolegium z Sądu w dniu 4 października 2007 r., a zatem nie mogło przekazać we wrześniu 2007 r. wyroku sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy do organu l instancji, bowiem ani wyrokiem prawomocnym, ani aktami nie dysponowało. W odpowiedzi na skargę z dnia 17 stycznia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o odrzucenie skargi w zakresie bezczynności Kolegium, bądź w przypadku gdyby wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie o oddalenie skargi lub o umorzenie postępowania. Kolegium wskazało, że nie można mówić o jakiejkolwiek jego bezczynności. Jeżeli organ administracji nie wszczął z urzędu postępowania, a zdaniem strony skarżącej takie postępowanie winien wszcząć, to nie występuje bezczynność, która mogłaby stanowić przedmiot oceny dokonanej przez sąd administracyjny. Bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma miejsce wtedy, gdy organ administracji wszczął postępowanie i w terminie przewidzianym prawem nie wydał stosownego rozstrzygnięcia. W tym przypadku taka sytuacja nie zachodzi. Ponadto Kolegium wskazało, że po wszczęciu w dniu 11 grudnia 2007 r. na wniosek strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego, decyzją z dnia [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącej popierał skargę. Wyjaśnił, że w jego ocenie intencją skarżącej przy składaniu skargi nie było stwierdzenie, że decyzja został wydana po upływie terminów określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, lecz że brak było wydania przez organ decyzji o żądanej przez nią treści. Sąd postanowił zobowiązać Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. do złożenia w terminie 5 dni dowodu doręczenia skarżącej decyzji z dnia [...] nr [...]. W dniu 17 czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. przekazało do Sądu kopię decyzji z dnia [...] wraz ze zwrotnym potwierdzeniem jej odbioru przez skarżącą w dniu 21 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji. W konsekwencji skarga na bezczynność stanowi środek służący przeciwdziałaniu przewlekłości postępowania organów administracji publicznej. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy). Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na niewydaniu w terminie decyzji, sprowadza się do tego, iż skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środka prawnego przewidzianego w art. 37 k.p.a. tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W przypadku bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego nie ma zastosowania art. 37 k.p.a., w stosunku do tego organu nie ma bowiem organu wyższego stopnia, a więc niewyczerpanie środka prawnego przewidzianego w art. 37 k.p.a. nie czyni skargi niedopuszczalną. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Wobec powyższych rozważań skarżąca nie był więc obowiązana przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i przekroczenie tych terminów (ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a.) oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego (patrz T. Woś, H. Knysiak – Molczyk. M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 86). Przepis art. 35 § 3 k.p.a. zobowiązuje organ do załatwienia sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Data wszczęcia postępowania jest podstawą obliczenia terminu załatwienia sprawy (art. 35 § 3 k.p.a.). Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności następuje na wniosek lub z urzędu, z zastosowaniem art. 61 k.p.a. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji. Datą wszczęcia postępowania w razie przekazania sprawy organowi właściwemu w sprawie jest dzień wpływu podania do organu właściwego (patrz B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 345,362,742). W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie przyznania jej dodatku mieszkaniowego w dniu 11 września 2007 r. do Wydziału Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. Na podstawie art. 157 § 1 k.p.a. pismem z dnia 14 listopada 2007 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej – Filia ds. Obsługi Świadczeń Rodzinnych przekazał powyższy wniosek H. C. – G. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Wniosek wpłynął do Kolegium w dniu 15 listopada 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po wniesieniu przez H. C. – G. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Kolegium, działając jako organ I instancji, wydało w dniu [...] decyzję nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o odmowie przyznania H. C. – G. dodatku mieszkaniowego. Decyzja z dnia [...] doręczona została skarżącej w dniu 21 stycznia 2008 r. Wprawdzie wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem przewidzianych prawem terminów, jednakże cel skargi został osiągnięty, bowiem żądanie skarżącej zostało uwzględnione przez organ. Analizując przedmiotową sprawę wskazać należy, iż w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracyjnych sąd administracyjny orzeka (jest to wyjątek), biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy, istniejący w dacie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (por. J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 196). Stosownie do treści art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie, skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydało i doręczyło decyzję skarżącej po wniesieniu skargi, to w chwili zamknięcia rozprawy nie było podstaw do zastosowania art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do stanowiska pełnomocnika skarżącej przedstawionego na rozprawie, że intencją skarżącej przy składaniu skargi nie było stwierdzenie, iż decyzja został wydana po upływie terminów określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, lecz że brak było wydania przez organ administracji decyzji o żądanej przez nią treści, wskazać należy, iż instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Nie oznacza to jednak, że organ administracji obowiązany jest wydać rozstrzygnięcie uwzględniające żądanie strony. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 tej ustawy. A.D.