III SAB/Łd 1/18

Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny w Łodzi w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie braku odpowiedzi na pismo postanawia przyznać skarżącej M. C. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego a.l. III SAB/Łd 1/18 Uzasadnienie M. C. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie braku odpowiedzi na pismo. Postanowieniem z 16 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę. Następnie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, załączając formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku "PPF". Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, zawierającym również oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, iż skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie uzyskuje żadnych dochodów, pozostając osobą bezrobotną. Nie posiada także żadnych oszczędności, przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000 zł. Do formularza załączyła pisma z urzędu pracy potwierdzające fakt pozostawania osobą bezrobotną. Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi niezbędną przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącej należało mieć na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżąca nie osiąga obecnie żadnego dochodu. Nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych. W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji. A.l.