III SAB/Łd 10/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu G.Z. od zarządzenia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn. akt III SAB/Łd 10/17 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi G.Z. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł - W w przedmiocie wniosku stanowiącego zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. D.Cz. Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2018 r. straszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zarządzenia wskazał, że wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu "PPF" zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 maja 2018 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji (wezwanie odebrał P.B., który na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł-Ś w Ł., XIV Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt [...] został wyznaczony syndykiem masy upadłości G.Z.). Oznacza to zatem, że siedmiodniowy termin do wykonania powyższego wezwania, rozpoczął swój bieg od dnia 18 maja 2018 r., a upływał dniu 24 maja 2018 r. Wobec nie uzupełnienia w przewidzianym terminie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zobligowany był pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu dniu 2 lipca 2018 r. W dniu 22 czerwca 2018 r. do akt sprawy wpłynął wniosek skarżącego z dnia 13 czerwca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych na druku urzędowego formularza "PPF". Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r. straszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi po rozpoznaniu złożonego w dniu 13 czerwca 2018 r. wniosku, przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 13 lipca 2018 r. do akt sprawy wpłynął sprzeciw skarżącego z dnia 9 lipca 2018 r. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 czerwca 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazując na brak podstaw prawnych i faktycznych skarżący zaskarżył powyższe zarządzenie w całości i wniósł o jego zarządzenia. W uzasadnieniu podał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostało mu doręczone, ponieważ wszelką kierowaną do niego korespondencję odbiera syndyk masy upadłości – P.B., który nie przekazuje przesyłek, uniemożliwiając tym samym terminowe wykonywanie wezwań sądu. W zaistniałej sytuacji ewentualne nieuzupełnienie braków formalnych nastąpiło bez winy skarżącego. Wniósł o sprawdzenie podpisu osoby odbierającej korespondencję i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. W załączeniu przedłożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym złożony na druku urzędowego formularza "PPF", opatrzony datą "9 lipca 2018 r." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z regulacji zawartej w art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór formularza został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257 ze zm.). Z kolei zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że złożony przez skarżącego pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 24 kwietnia 2018 r. (k nr 107 akt sądowych) nie spełniał wymogów formalnych, ponieważ nie został złożony na urzędowym formularzu "PPF". Z uwagi na fakt, że skarżący pomimo wezwania do uzupełnienia wskazanego braku, nie dopełnił obowiązku w przewidzianym terminie, referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z uwagi na wskazane powyżej braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy, uniemożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie, argumentację skarżącego zawartą w uzasadnieniu wniesionego sprzeciwu należy uznać za bezzasadną. Podniesiona przez skarżącego okoliczność, że przesyłki listowe odbiera P.B. jako syndyk masy upadłości, który nie przekazuje skarżącemu korespondencji w terminie nie mogła odnieść zamierzonego rezultatu. Postanowieniem z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł-Ś w Ł. Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych wyznaczył na syndyka masy upadłości P.B. Wobec powyższego nie ma podstaw do kwestionowania skuteczności doręczenia. Stosownie natomiast do art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Przepis ten nie przewiduje terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, tak więc strona może składać taki wniosek w dowolnym czasie w toku trwającego postępowania. W orzecznictwie wskazuje się, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy nie powoduje po stronie wnioskodawcy ujemnych skutków procesowych z uwagi na fakt, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może być składany wielokrotnie (por. postanowienia NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 411/14; z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II FZ 449/16). Skoro ustawodawca nie zakreśla terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie można uchybić terminowi do dokonania tej czynności procesowej, a w konsekwencji brak jest również podstaw do jego przywrócenia. Nie jest możliwe uchybienie takiemu terminowi, a co za tym idzie – również przywrócenie uchybionego terminu. Tego rodzaju wniosek jest niedopuszczalny z mocy ustawy (por. postanowienia NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 104/13; z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt I FZ 305/14 i I FZ 309/14; z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt II FZ 24/16). Na marginesie powyższych okoliczności wskazać również należy, że w dniu 22 czerwca 2018 r. do akt sprawy wpłynął kolejny wniosek skarżącego z dnia 13 czerwca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych na druku urzędowego formularza "PPF". Po rozpoznaniu powyższego wniosku, postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r. straszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z powyższych względów na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu. D.Cz.