III SAB/Łd 11/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A.Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie umorzenia zadłużenia z tytułu czynszu za lokal mieszkalny i przywrócenia prawa do lokalu p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 27 kwietnia 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła odpowiedź Prezydenta Miasta Ł. na skargę M.K. Skargę, której przedmiotem jest bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie umorzenia zadłużenia z tytułu czynszu za lokal mieszkalny i przywrócenia prawa do lokalu. W odpowiedzi organ wnosi o odrzucenie skargi, gdyż zgodnie z treścią przepisu art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przedmiot skargi nie odnosi się do zakresu spraw podlegających kontroli przeprowadzanej przez sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Kontrolę tę sprawują poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne - art. 3 §2 pkt 1-8 ustawy stanowi "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4". Przedmiotem skargi, jak podnosi skarżąca, jest brak odpowiedzi Prezydenta Miasta Ł. na pisma z maja i czerwca 2004 roku a dotyczące odmowy umorzenia zaległości czynszowych i przywrócenia prawa do lokalu. Skarga na bezczynność organu administracji dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy organ administracji zobowiązany był do wydania decyzji administracyjnej, postanowienia, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym bądź wydania innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004r., sygnatura akt OSK 247/04 - opub. ONSAiWSA 2004/2/30). Wierzytelność pieniężna, której umorzenia domagała się skarżąca od Prezydenta Miasta Ł. wynika ze stosunku cywilnoprawnego, jaki łączy ją - najemcę z Gminą Ł. jako wynajmującym. Przepisy kodeksu cywilnego dopuszczają możliwość zwolnienia dłużnika z długu, zwolnienie to następuje w drodze złożenia oświadczenia woli lub umowy (art. 508 k.c.). Taki też sposób umarzania zaległości cywilnoprawnych przewidywała wydana na podstawie ustawy z dnia 26 listopada 1998r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2002r., Nr 15, poz. 148 ze zm.) Uchwała Nr XXVII/548/99 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 15 grudnia 1999r. Organ administracji nie był zatem zobowiązany do wydania w tym przedmiocie indywidualnego władczego rozstrzygnięcia – decyzji czy też postanowienia, umorzenie zaległości wynikającej z łączącego go ze stroną stosunku umownego nie należy bowiem do jego kompetencji władczych jako organu administracji publicznej. Skoro sprawa nie dotyczy działania bądź bezczynności organu administracji publicznej, nie podlega ona, zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicji sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd uprawniony był na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.