III SAB/Łd 115/25

Dnia 18 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę. 9 października 2025 r. pełnomocnik B. Spółki z o.o. z siedzibą w O. (dalej: "strona" lub "skarżąca") złożył do Wojewody Łódzkiego wniosek o wydanie dla obywatela Nepalu N. K. zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu A, na stanowisko pomocnicze prace produkcyjne. Strona do wniosku dołączyła elektroniczny skan: opłaty za złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, paszportu cudzoziemca, pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania firmy przed Wojewodą Łódzkim, pełnomocnictwa dalszego, a także oświadczenia podmiotu powierzającego wykonywania pracy cudzoziemcowi dotyczące okoliczności, o których mowa w art. 88j ust. 1 pkt 3-7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podpisane elektronicznie przez osobę upoważnioną do reprezentowania pracodawcy zgodnie z KRS. 3 grudnia 2025 r. do organu wpłynęła korekta do wskazanego powyżej wniosku o wydanie zezwolenia na pracę, do której strona załączyła elektroniczny skan umowy o świadczenie usług zawartą pomiędzy nią a R. S.A. z siedzibą w T.. 21 listopada 2025 r. pełnomocnik strony wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę, wnosząc o: 1) zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2) przyznanie skarżącej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł; 3) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca 9 października 2025 r. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę, a organ do dnia wniesienia niniejszej skargi nie podjął żadnych działań w celu merytorycznego rozpoznania wniesionego wniosku, tj.: nie zawiadomił o zwłoce w załatwieniu sprawy, jak również nie wskazał nowego terminu jej załatwienia. Zaistniała więc bezczynność organu administracji publicznej, gdyż mimo istnienia ustawowego obowiązku - w ustawowym terminie nie zakończył on postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Pełnomocnik skarżącej podniósł też, iż biorąc pod uwagę, że przyczyny bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz że termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony, a także uwzględniając uchybienia organu, należy przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie pełnomocnika brak decyzji w sprawie zezwolenia na pracę uniemożliwia rozpoczęcie realizacji zawartych kontraktów handlowych, a ponadto przedsiębiorca pozostaje w stanie długotrwałej niepewności operacyjnej oraz jest narażony na ryzyko rezygnacji kandydata (cudzoziemca) z proponowanego zatrudnienia. To zaś uzasadnia zasądzenie realnej a nie symbolicznej sumy pieniężnej. Z daleko idącej ostrożności, w przypadku zgłoszenia w odpowiedzi na skargę przez organ wniosku o miarkowanie kosztów procesu, pełnomocnik strony wniósł o jego nieuwzględnienie. 5 grudnia 2025 r. Wojewoda Łódzki wydał zezwolenie na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (typu A). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji oraz oddalenie skargi, wskazując, iż w związku z dużą liczbą napływających spraw, jest zobowiązany do załatwiania ich zgodnie z kolejnością wpływu. Zaznaczono przy tym, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda Łódzki wydał rozstrzygnięcie niezwłocznie po pozytywnym zweryfikowaniu wniosku. tj. 9 października 2025 r. Odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów, organ wyjaśnił m.in., że weryfikacja wniosków o wydanie zezwolenia na pracę często wymaga podjęcia działań czasochłonnych oraz współpracy z innymi organami, aby nie doszło do wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów prawa. Za bezzasadne wojewoda uznał żądanie przyznania na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej w związku z art. 149 § 2 p.p.s.a. Organ podkreślił przy tym, że nie działał na szkodę strony i rozstrzygnął sprawę na jej korzyść. Organ wskazał również, że brak jest podstaw do stwierdzenia, aby w swoich działaniach dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), a także art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Podkreślić trzeba, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie wymagało wcześniejszego złożenia ponaglenia zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., bowiem przepis szczególny, tj. art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 621 ze zm.) stanowi, że przepisów art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, o którym mowa w art. 26, art. 35, art. 40 i art. 45, przy czym w niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pracę na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi w oparciu o art. 26 wskazanej powyżej ustawy o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a co za tym idzie podstawę prawną rozpoznania wniosku skarżącej stanowiły właśnie przepisy obowiązującej od 1 czerwca 2025 r. ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zauważyć należy, że przepisy tej ustawy nie określają terminu załatwienia sprawy w przedmiocie zezwolenia na pracę wydawanego na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, skutkiem czego należy odwołać się w tym zakresie do przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."). Jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 12 k.p.a. zasada szybkości postępowania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Co więcej, w myśl art. 12 § 2 k.p.a. sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień powinny być załatwione niezwłocznie. Stosownie zaś do art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.); niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.); załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Równocześnie, w myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Wskazane powyżej przepisy są konsekwencją przyjęcia w kodeksie postępowania administracyjnego szeregu zasad ogólnych, w tym przede wszystkim przywoływanej już zasady szybkości postępowania, którą statuuje art. 12 k.p.a. Przechodząc do meritum należy wskazać, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. np. T. Woś, [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 86). Celem złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest natomiast zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. Bezczynność jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zatem bezczynność jest związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, zarówno terminów określonych w ustawach, jak i wskazanych przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a., natomiast przewlekłość obejmuje przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania. Za takim rozumieniem bezczynności i przewlekłości opowiedział się też NSA w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl. Sąd zwraca uwagę, że skarżąca złożyła wniosek 9 października 2025 r., a następnie 3 grudnia 2025 r. złożyła jego korektę. Organ zaś decyzję w przedmiocie tego wniosku wydał 5 grudnia 2025 r., a zatem przed upływem 2 miesięcy od jego złożenia. Należy zatem przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie organ niezwłocznie dokonał czynności zmierzającej do załatwienia wniosku skarżącej. W niniejszej sprawie, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., wpływ wniosku skarżącej spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego i nałożył na organ obowiązek jego weryfikacji i ustalenia, czy zawiera on wszystkie niezbędne dane, w szczególności takie, których obowiązek przedłożenia wynika z przepisów prawa (w tym przepisów ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). Weryfikacja ta powinna nastąpić niezwłocznie i wówczas organ powinien wezwać wnioskodawcę do jego uzupełnienia w czasie, który nie spowoduje zwłoki w załatwieniu sprawy. Ostatecznie strona wniosła 3 grudnia 2025 r. korektę do wniosku złożonego 9 października 2025 r., zaś wniosek ów został załatwiony już 5 grudnia 2025 r. Organ załatwił ten wniosek pozytywnie, udzielając zezwolenia na pracę. Wprawdzie akta sprawy nie zawierają informacji, które wprost wskazywałyby, jakie konkretnie czynności wstępne i merytoryczne podejmował organ, które zmierzały do oceny wniosku i wymaganych załączników, niemniej trudno przyjąć, aby nie podejmował ich w ogóle, skoro na ocenie przedstawionego materiału dowodowego organ musiał docelowo oprzeć wydaną w sprawie decyzję. Jednocześnie, jak wykazuje materiał dowodowy sprawy, złożony wniosek okazał się niekompletny, ponieważ dopiero 3 grudnia 2025 r. organ otrzymał brakujące dokumenty. Oznacza to, że skarga na bezczynność organu została wniesiona w momencie, kiedy materiał dowodowy konieczny do wydania zezwolenia nie był zupełny. Natomiast w dniu orzekania przez sąd sprawa była już zakończona przez wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca. Zezwolenie to zostało wydane niezwłocznie po uzupełnieniu braków wniosku przez skarżącą. Ponadto sąd dostrzega, że wydanie decyzji z 5 grudnia 2025 r. nastąpiło dopiero po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność do tutejszego sądu, jednakże należy stwierdzić, że wniosek skarżącej został załatwiony w przewidzianym przez prawo terminie, przy przyjęciu terminu dwumiesięcznego, tj. wydłużonego na podstawie art. 35 § 3 k.p.a. Powyższe dowodzi, że skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca okazała się nieuzasadniona. Wojewoda nie pozostawał bezczynny, nie naruszył tym samym przepisów art. 12, art. 35 § 1–3 oraz art. 36 k.p.a. Z tego względu, że w dniu orzekania przez sąd sprawa była już zakończona przez wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca, sąd nie mógł uwzględnić żądania skargi w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji, dlatego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 sąd postępowanie w tym zakresie umorzył. W zakresie wniosku dotyczącego przyznania sumy pieniężnej należy wyjaśnić, iż w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd może przyznać od organu na rzecz strony sumę pieniężną w przypadku, o którym mowa w § 1, tj. w przypadku gdy organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stwierdzenie, jak w niniejszej sprawie, iż w toku skarżonego postępowania nie doszło do bezczynności organu, nie daje zatem podstaw do przyznania sumy pieniężnej (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. ds