III SAB/Łd 125/22

Dnia 13 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Instytut Medycyny Pracy im. Jerzego Nofera w Łodzi w przedmiocie wydania orzeczenia w sprawie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę d.cz. III SAB/Łd 125/22 Uzasadnienie E.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na orzeczenie i tryb postępowania Instytutu Medycyny Pracy im. Jerzego Nofera w Łodzi w sprawie wydania orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej. Opisując swoje starania o uznanie, że cierpi na chorobę zawodową, wskazała m.in., że orzeczenie lekarskie Nr [...] z 10 grudnia 2021 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawione przez lekarza Instytutu Medycyny Pracy im. Jerzego Nofera w Łodzi, zostało do niej wysłane dopiero 14 lipca 2022 r. Pismem z 7 września 2022 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca sprecyzowała, że jej wcześniejsze pismo nie stanowiło skargi na meritum orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy im. Jerzego Nofera w Łodzi, bowiem zdaje sobie sprawy, że nie stanowi ono decyzji administracyjnej, lecz jest skargą na rażące niedopatrzenie procedury dostarczenia jej tego orzeczenia. Wskazała, że Instytut przez 7 miesięcy wstrzymał orzeczenie i nie informował jej o stanie sprawy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Łodzi z 8 września 2022 r. skarga E.A. potraktowania została jako skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wydania orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Instytutu Medycyny Pracy im. Jerzego Nofera w Łodzi wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie - w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie – o jej oddalenie. Wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że orzeczenie lekarskie w sprawie rozpoznania (bądź nierozpoznania) choroby zawodowej, jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a czynność wystawienia takiej opinii nie stanowi odrębnego postępowania administracyjnego, do którego można byłoby stosować normy art. 35 i art. 36 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a). Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z powyższych przepisów wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Bezczynność organu administracji oznacza bowiem, że w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub tez innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. postanowienie NSA z 21 stycznia 2012 r., I OSK 2477/11). Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Wyjaśnić należy bowiem, że orzeczenie lekarskie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest wydawane w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836), w postępowaniu, jakie toczy się przed organami inspekcji sanitarnej. Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia lekarz orzecznik wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Pracownik lub były pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 6 - § 8 rozporządzenia). Od decyzji państwowego inspektora sanitarnego przysługuje odwołanie do właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Stwierdzić zatem należy, że orzeczenie lekarskie lekarza orzecznika stanowi jedynie podstawę faktyczną rozstrzygnięcia podejmowanego przez państwowego inspektora sanitarnego w formie decyzji, które z kolei - jako akt administracyjny rozstrzygający w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony - mieści się dopiero w zakresie kognicji sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Podkreślić jednocześnie trzeba, że zarówno p.p.s.a., jak i żadne inne przepisy, w tym przepisy rozporządzenia, nie przewidują kontroli sądowoadministracyjnej orzeczeń lekarskich wydanych przez właściwe jednostki orzecznicze. Zatem wniesiona przez skarżącą do sądu administracyjnego skarga na przewlekłe prowadzenie przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi postępowania w sprawie wydania (w tym doręczenia) orzeczenia w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. d.cz.