III SAB/Łd 16/21

Dnia 31 maja 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak, , po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy postanawia: odrzucić skargę. e.o. B. D. 23 grudnia 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Decyzję doręczono skarżącemu 7 grudnia 2020 r. Skarga została zarejestrowana pod sygn. III SA/ Łd 87/21. Wyrokiem z dnia 26 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzje I i II instancji. Z uwagi na fakt, że skarżący w skardze zarzucił również bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, zarządzeniem z 11 maja 2021 r. wyłączono skargę na bezczynność i wpisano do repertorium SAB pod sygn. III SAB/Łd 16/21. Obecnie rozpoznawana skarga dotyczy bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w B. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd administracyjny po wpłynięciu skargi, a przed jej merytorycznym rozpoznaniem dokonuje oceny jej dopuszczalności, tj. bada, z urzędu swoją właściwość rzeczową, miejscową i funkcjonalną, bada także czy została ona wniesiona przez uprawniony podmiot, czy nastąpiło to w terminie, czy skarga spełnia określone warunki formalne. Stosownie do treści art. 53 § 2b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 232 5 t.j. ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W rozpoznawanej sprawie wnioskiem z 19 listopada 2018 r. skarżący zwrócił się o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Decyzją z 26 października 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w B. odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania. W wyniku rozpoznania odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z 2 grudnia 2020 r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Decyzję doręczono skarżącemu 7 grudnia 2020 r., natomiast skargę skarżący wniósł 23 grudnia 2020 r. 10 grudnia 2020 r. skarżący wniósł ponaglenie kierując, je do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł.. Opisany stan faktyczny wskazuje, że przedmiotowa skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać należy, że w treści uzasadnienia powołanej uchwały dokonano – w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) K.p.a. – zdefiniowania bezczynności organu w postępowaniu jako "stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane". Zatem bezczynność organu ma miejsce w ściśle określonym przypadku – organ, pomimo iż upłynęły przewidziane przepisami prawa terminy do wydania w sprawie rozstrzygnięcia – nie uczynił tego. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że zawarty w treści art. 53 § 2b P.p.s.a. zakres czasowy wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu – należy rozumieć w kontekście trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego bezczynności organu. Przepis art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca uchwał powiększonych składów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Sąd obecnie rozpoznający sprawę jest związany treścią uchwały sygn. II OPS 5/19. W przypadku, gdy w dacie wniesienia skargi stan bezczynności nie istnieje – gdyż organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w ocenie Sądu orzekającego w sprawie niniejszej – brak jest w istocie przedmiotu oceny, która miałaby zostać dokonana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro bowiem organ wydał decyzję, to pozostając w zgodzie z przyjętą wyżej definicją, nie jest już bezczynny, a zatem ustał stan postępowania podlegający kontroli Sądu. Wymaga zaznaczenia, że w momencie wniesienia skargi ww. decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z 2 grudnia 2020 r. była już ostateczna. W świetle powyższego uznać należy, że skarżący wniósł skargę na bezczynność, już po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej. Przedmiotowa skarga w żaden sposób nie może więc mieć na celu zwalczenia stanu bezczynności w postępowaniu, ponieważ zostało ono już zakończone wydaniem decyzji ostatecznej. Wobec powyższego Sąd nie mógł odnieść się merytorycznych zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i § 3 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu. e.o.