III SAB/Łd 16/22

Dnia 16 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na bezczynność A w sprawie przeprowadzenia badań w kierunku stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. d.j. 18 stycznia 2022 r. M.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność A w Ł. w przedmiocie przeprowadzenia badań w kierunku stwierdzenia choroby zawodowej. Skarżący wniósł o: stwierdzenie bezczynności organu, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i niezałatwienie sprawy w terminie; rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego; zwrot kosztów postępowania i zasądzenie od organu pozostającego w bezczynności zadośćuczynienia na rzecz skarżącego w kwocie 10.000 zł. Skarżący wskazał, iż organ pozostaje w bezczynności ponieważ nie rozpoznał wniosku skarżącego o przeprowadzenie ponownego badania w przedmiocie choroby zawodowej. Nie poinformował skarżącego, ani o terminie badania, ani o przyczynach, dla których nie wyznaczono terminu badania. Wskazał, iż jedynie w piśmie z 11 stycznia 2022 r. organ poinformował skarżącego, że nie przeprowadza badań do odwołania z powodu COVID-19. W odpowiedzi na skargę A w Ł. wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż czynności, które podejmuje A w Ł. w ramach postępowania dotyczącego rozpoznania choroby zawodowej, jako jednostka orzecznicza drugiego stopnia, nie mieszczą się w czynnościach organu, prowadzącego jakiekolwiek postępowanie administracyjne i nie kończą się wydaniem decyzji. Wobec tego, że w treści skargi na bezczynność z 18 stycznia 2022 r. skarżący wskazał, iż dotyczy ona bezczynności A w Ł., jednak w jej wnioskach wystąpił o stwierdzenie bezczynności Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., zarządzeniem z 10 lutego 2022 r., wezwano M.P. do sprecyzowania, czy wniesiona skarga jest skargą na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., czy też skargą na bezczynność A w Ł., w terminie 7 dni pod rygorem potraktowania skargi strony z 18 stycznia 2022 r., jako skargi na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącemu 18 lutego 2022 r. Pismem z 19 lutego 2022 r. skarżący oświadczył, iż jego skarga z 18 stycznia 2022 r. jest skargą na bezczynność A w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej "p.p.s.a.", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Bezczynność organu administracji oznacza bowiem, że w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub tez innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2477/11, dostępne Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres strony https://cbois.nsa.gov.pl/cbois). Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Wyjaśnić należy bowiem, że orzeczenie lekarskie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej jest wydawane w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367). Zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia lekarz orzecznik wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Pracownik lub były pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 6 - § 8 rozporządzenia). Od decyzji państwowego inspektora sanitarnego przysługuje odwołanie do właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Stwierdzić zatem należy, że orzeczenie lekarskie lekarza orzecznika stanowi jedynie podstawę faktyczną rozstrzygnięcia podejmowanego przez państwowego inspektora sanitarnego w formie decyzji, które z kolei - jako akt administracyjny rozstrzygający w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony - mieści się dopiero w zakresie kognicji sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Podkreślić jednocześnie trzeba, że zarówno ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, jak i żadne inne przepisy, w tym przepisy wyżej powołanego rozporządzenia, nie przewidują kontroli sądowoadministracyjnej orzeczeń lekarskich wydanych przez właściwe jednostki orzecznicze. Nie ulega wątpliwości, że sprawa wydania orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie lub nieistnienie choroby zawodowej nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Orzeczenia lekarskie nie należą do żadnej z wymienionych wyżej kategorii aktów i bezsprzecznie pozostają poza kontrolą sądu. Uwzględniając powyższe uznać należy, że wniesiona przez skarżącego do sądu administracyjnego skarga na bezczynność A w Ł. w przedmiocie przeprowadzenia badań w kierunku stwierdzenia choroby zawodowej, nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Tym samym skarga ta jest niedopuszczalna i stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. d.j.