III SAB/Łd 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zawiadomienia Starosty [...] z dnia 12 października 2006 r. o przyjęciu dokumentacji hydrologicznej postanawia : odrzucić skargę. Zawiadomieniem z dnia 12 października 2006r. nr [...] Starosta [...], na podstawie art.45 ust.1a w związku z art.103 ust.1 ustawy z 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. nr 228 z 2005r. poz.1947 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z 3 października 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrologiczne i geologiczno – inżynierskie (Dz.U. nr 201 poz.1673), po rozpatrzeniu wniosku A. M., zawiadomił o przyjęciu bez uwag złożonej przez niego dokumentacji hydrogeologicznej dotyczącej ujęcia wód podziemnych z utworów czwartorzędowych. W dniu 7 maja 2010r. J. i Z. G. złożyli do Starosty Powiatowego w Ł. pismo w którym żądali cofnięcia przyjęcia dokumentacji hydrogeologicznej A. M. z dnia 12 października 2006r. gdyż rażąco narusza ono prawo. Brak jest bowiem zgody właścicieli studni położonej na działce nr [...]. W ocenie wnioskujących zawiadomienie to rażąco narusza ich prawa. W dniu 7 grudnia 2012r. Z. G. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty [...]. Na rozprawie w dniu 9 maja 2013r. Z. G. sprecyzował skargę w ten sposób, że skarży bezczynność Starosty [...] w dwóch następujących sprawach: - w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu prac geologicznych dla ujęcia wód podziemnych na działce nr [...] dla A. M. - w postępowaniu o stwierdzenie nieważności zawiadomienia Starosty [...] z dnia 12 października 2006r. nr [...] o przyjęciu dokumentacji hydrologicznej złożonej przez A. M. Mając powyższe na uwadze Sąd postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r. wyłączył ze sprawy III SAB/Łd 40/12 skargę Z. G. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zawiadomienia Starosty [...] z dnia [...], nr [...] o przyjęciu dokumentacji hydrogeologicznej złożonej przez A. M. i sprawę w tym zakresie wpisał pod nowy numer do repertorium SAB. Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą III SAB/Łd 17/13. Starosta [...] wnosił o oddalenie skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 maja 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wyczerpania trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a., tj. złożenia zażalenia na bezczynność Starosty [...] do organu wyższego stopnia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zażalenia został doręczony skarżącemu w dniu 14 maja 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 14 akt sądowych). Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Z. G. jest niedopuszczalna. Właściwość sądów administracyjnych została określona w art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2012r. poz.270) zwana dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią art.3 § 1 wymienionej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.3 § 2 cytowanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4. inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a.) pisemne interpretacje przepisów wprawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4a Z wymienionego przepisu wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4a artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przypadki te dotyczą spraw, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie oraz wydaniem innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność nie jest natomiast dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w punktach 1-4a artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Należy zaznaczyć, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999r./Lex nr 48016/, w wyroku w sprawie IV S.A. 961/99 z dnia 13 czerwca 2001r./Lex nr 78938/ oraz postanowieniu w sprawie IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998r./Lex nr 43260/. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi, sprecyzowanym na rozprawie w dniu 9 maja 2013r., jest bezczynność Starosty [...] w postępowaniu o stwierdzenie nieważności zawiadomienia Starosty [...] z dnia 12 października 2006r. nr [...] o przyjęciu bez uwag dokumentacji hydrogeologicznej złożonej przez A. M. W ocenie Sądu Starosta [...] nie jest uprawniony do stwierdzenia nieważności wymienionego zawiadomienia. Zgodnie z treścią art.156 § 1 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Należy zaznaczyć, iż przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności mogą być tylko decyzje a na podstawie art.126 kpa także postanowienia od których przysługuje zażalenie oraz postanowienia określone w art.134 kpa. Zakresem tego postępowania nie są natomiast objęte inne, niż decyzje lub postanowienia, akty lub czynności jak np. czynności materialno-techniczne. Można stwierdzić nieważność jedynie decyzji lub postanowień, których mowa w art.126 kpa (M.Jaśkowska, A.Wróbel Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego wydawnictwo Zakamycze 2005r. str.937, E.Adamiak, J.Borkowski Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego wydawnictwo C.H.Beck 2011r. str.612). W rozpoznawanej sprawie żądanie skarżącego dotyczyło stwierdzenia nieważności przez Starostę [...] wydanego przez niego zawiadomienia o przyjęciu dokumentacji hydrogeologicznej. Zawiadomienie to zostało wydane na podstawie art.45 ust.1 a ustawy z 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. nr 228 z 2005r. poz.1947 z późn. zm.) Wymienione zawiadomienie nie jest decyzją administracyjną gdyż brak jest przepisu, z którego wynikałoby, że przyjęcie dokumentacji hydrogeologicznej następuje decyzją. Organ administracji wydaje decyzję tylko wówczas gdy żąda uzupełnienia lub poprawienia złożonej dokumentacji co wynika z treści art.45 ust.1a ustawy z 4 lutego 1994r. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie gdyż dokumentacja złożona przez A. M. została przyjęta bez uwag. Zawiadomienie, o którym mowa w art.45 ust.1a wymienionej ustawy nie jest także postanowieniem. W ocenie Sądu jest to czynność wymieniona w art.3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W sytuacji gdy zawiadomienie z 12 października 2006r. nie jest decyzją ani postanowieniem to nie jest możliwe stwierdzenie jego nieważności. Można bowiem stwierdzić nieważność tylko decyzji lub postanowienia. Skoro niedopuszczalne było stwierdzenie nieważności wymienionego zawiadomienia przez Starostę [...] to niedopuszczalna jest także skarga na bezczynność Starosty w postępowaniu o stwierdzeniu takiej nieważności. Nadto Z. G. nie uzupełnił braków formalnych skargi w wymaganym terminie. Zarządzeniem z dnia 10 maja 2013 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wyczerpania trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a., tj. złożenia zażalenia na bezczynność Starosty [...] do organu wyższego stopnia. Wezwanie to zostało doręczone Z. G. w dniu 14 maja 2013r. Skarżący nie uzupełnił jednak braków w wymaganym terminie. Należy zaznaczyć, iż w aktach administracyjnych załączonych do sprawy III SAB/Łd 40/12 znajduje się szereg skarg Z. G. na przewlekłość postępowania Starosty [...] skierowanych do SKO w Ł. Przedmiotem żadnej skargi nie jest jednak bezczynność Starosty w postępowaniu o stwierdzenie nieważności zawiadomienia z 12 października 2006r. Reasumując Sąd uznał, że skarga Z. G. jest niedopuszczalna. Zawiadomienie z 12 października 2006r. nie jest decyzją administracyjną lub postanowieniem a więc niedopuszczalne jest stwierdzenie jego nieważności przez Starostę [...]. W związku z czym niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność Starosty w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tego zawiadomienia. Nadto skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w wymaganym terminie. Mając to na uwadze, na podstawie art.58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę Z. G. ak