III SAB/Łd 2/12

Dnia 2 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania decyzji o umorzeniu środków przyznanych w roku 2007 na podjęcie działalności gospodarczej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 29 grudnia 2011 roku M. S. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania decyzji o umorzeniu środków przyznanych w roku 2007 na podjęcie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę z dnia 24 stycznia 2012 roku Starosta [...] wniósł o odrzucenie skargi. Zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2012 roku Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez wykazanie, iż przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wyczerpała tryb postępowania, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a tj. że złożyła zażalenie na bezczynność Starosty [...] do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W piśmie procesowym z dnia 7 lutego 2012 roku, zatytułowanym "uzupełnienie braków" skarżąca wskazała, iż "wyczerpała środek zaskarżenia na każdą decyzję odmowną Starosty W. R. do Wojewody [...], w związku z odmową umorzenia sprawy". Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2012 roku sędzia sprawozdawca ponownie wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez wykazanie, iż przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na bezczynność Starosty [...] złożyła w trybie art. 37 § 1 k.p.a. tj. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. Wojewody [...], pouczając jednocześnie skarżącą o treści art. 37 § 1 k.p.a. i zobowiązując do nadesłania odpisu zażalenia, jeżeli zostało przez nią wniesione. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2012 roku, zatytułowanym "uzupełnienie braków" skarżąca wskazała jedynie, że "wnosiła już 5 razy skargę w formie odwołania na bezczynność i upór Starosty [...] w odmowie przestrzegania art. 76 ustawy z 2004 r." Nie przedstawiła natomiast dowodów potwierdzających wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługiwały w postępowaniu administracyjnym nie wykazała, że przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę [...], złożyła zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – [zwanej dalej w skrócie –p.p.s.a.] wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a.). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wydania decyzji o umorzeniu środków przyznanych w roku 2007 na podjęcie działalności gospodarczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., w myśl których skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył postępowania w terminie wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Wskazać jednak należy, że skarga na bezczynność organu może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i dopiero przekroczenie tych terminów (ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a.) oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W tym miejscu należy wyjaśnić, że złożenie odwołania od decyzji Starosty [...] nie zastępuje zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca pomimo dwukrotnego wezwania Sądu do wykazania, czyli przedstawienia dowodów potwierdzających wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługiwały w postępowaniu administracyjnym nie wykazała, że przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę [...], złożyła zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. Wojewody [...]. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że skarżąca nie wykazała, że złożyła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę [...], a wniesienie takiego zażalenia jest warunkiem koniecznym do wniesienia skargi na bezczynność organu, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił. a.ł.