III SAB/Łd 24/14

Dnia 4 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Sz. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Ł. w przedmiocie załatwienia pisma z dnia 10 stycznia 2014 roku p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 19 maja 2014 roku Z. Sz. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Komendy Miejskiej Policji w Ł. w przedmiocie załatwienia pisma z dnia 10 stycznia 2014 roku. W odpowiedzi na skargę z dnia 24 czerwca 2014 roku Komendant Komendy Miejskiej Policji w Ł. wskazał, że złożone przez skarżącego pismo z dnia 10 stycznia 2014 roku uznano za formę zawiadomienia o możliwości popełnienia wykroczenia polegającego na "złośliwym niepokojeniu go przez rodzinę P. poprzez zamykanie drzwi wejściowych do domu przy ul. A. 20a w dniu 8 stycznia 2014r." Pismem z dnia 15 stycznia 2014r. Komendant Miejski Policji w Ł. przekazał pismo skarżącego z dnia 10 stycznia 2014r. właściwej terenowo jednostce Policji, tj. Komendantowi VII Komisariatu Komendy Miejskiej Policji w Ł., o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia 12 lutego 2014r. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających w sprawie, pismem z dnia 7 lutego 2014 roku Komendant VII Komisariatu Komendy Miejskiej Policji w Ł. poinformował skarżącego o odstąpieniu od skierowania do sądu wniosku o ukaranie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8 ) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność skierowanej do sądu administracyjnego wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu administracji publicznej ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo, lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji, gdy przepis prawa przewiduje działania organu w formie decyzji, postanowienia lub podjęcia stosownej czynności z zakresu administracji publicznej, zaś organ nie załatwia sprawy w formie prawem przewidzianej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999 roku (Lex nr 48016), w wyroku w sprawie IV SA 961/99 z dnia 13 czerwca 2001 roku (Lex nr 78938) oraz postanowieniu w sprawie IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998 roku (Lex nr 43260). Z treści skargi wynika, że Z. Sz. skarży bezczynność Komendanta Komendy Miejskiej Policji w Ł. w przedmiocie załatwienia pisma z dnia 10 stycznia 2014 roku, będącego w istocie zawiadomieniem o możliwości popełnienia wykroczenia. Treść wniesionej skargi prowadzi do konstatacji, że skargę wniesioną na bezczynność Komendanta Komendy Miejskiej Policji w Ł. polegającą na zaniechaniu wykonywania obowiązków służbowych, należy uznać jedynie za skargę wniesioną w trybie art. 227 K.p.a. Z przepisu tego wynika, że przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie nadzoruje tej działalności organów administracyjnych, gdyż stosowanie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kontroli sądu administracyjnego w postępowaniu uregulowanym ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższa procedura skargowa ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego, kończącego się czynnością materialnotechniczną w postaci zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Forma tego załatwienia nie stanowi żadnego z aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., dlatego też na czynność tę nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tego powodu powyższa skarga nie przysługuje także na bezczynność organu, bowiem zakres skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w świetle których zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność Komendanta Komendy Miejskiej Policji w Ł. w sprawie, która nie odpowiada wskazanym powyżej wymogom jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. sąd skargę odrzucił. a.ł.