III SAB/Łd 26/08

Dnia 17 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. w przedmiocie odmowy wydania decyzji administracyjnej w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia - odrzucić skargę. AD W dniu 20 sierpnia 2008r. R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, iż w dniu 11 lipca 2008r. w oparciu o art. 90 ustawy z dnia 26 lipca 1996r. o Służbie Więziennej złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na ten wniosek w dniu 18 sierpnia 2008r. otrzymał postanowienie Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. nr [...] o przedłużeniu terminu rozpatrzenia powyższego wniosku ze względu na brak środków finansowych do czasu ich uzyskania, nie później niż do grudnia 2009r. Zdaniem skarżącego dopełnił on swoich obowiązków i złożył całość dokumentacji dotyczącej wniosku. Brak środków finansowych przeznaczonych na ten cel nie może być natomiast przyczyną bezzasadnego wydłużania postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ administracji podniósł, iż w dniu [...] wydał postanowienie nr [...] o tym, że ze względu na brak środków finansowych na pomoc w spłacie zobowiązań finansowych zaciągniętych na sfinansowanie zakupu lokalu mieszkalnego, rozpatrzenie wniosku skarżącego nastąpi po ich uzyskaniu, nie później niż do dnia 31 grudnia 2009r. Wnioskodawca został pouczony o możliwości wniesienia zażalenia oraz o trybie i terminie jego wniesienia. Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. podniósł także, iż przed wniesieniem skargi skarżący nie wyczerpał trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., bowiem nie wniósł zażalenia do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 29 sierpnia 2008r. wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, iż wyczerpał środek zaskarżenia na bezczynność przez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Stosowne wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 5 września 2008r., lecz pomimo upływu zakreślonego w nim terminu, skarżący nie wypowiedział się w tej kwestii ani też nie wykazał w żaden inny sposób, iż złożył zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne) normuje natomiast ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako p.p.s.a., o czym stanowi jej art. 1. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego przepisu, wśród których wymienione są decyzje administracyjne (pkt 1). Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest więc dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nich wskazanych. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia to, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana. Podnieść także należy, iż zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. zasadą w postępowaniu administracyjnym jest, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, o czym stanowi art. 35 § 3 K.p.a. Do powyższych terminów nie wlicza się jedynie terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek ten ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.). Stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego oznacza zatem przekroczenie określonych w powołanych wyżej przepisach art. 35 K.p.a. terminów załatwiania spraw lub terminów przedłużonych z związku z postanowieniami art. 36 K.p.a. Dodać przy tym jednakże trzeba, iż zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W postępowaniu administracyjnym unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego środkiem takim jest przewidziane w jego art. 37 § 1 zażalenie. W myśl tego przepisu służy ono stronie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, iż składał zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. Z akt sprawy nie wynika również, by jego skargę poprzedziło wniesienie określonego w art. 37 § 1 K.p.a. zażalenia. Wobec powyższego, uznając skargę za niedopuszczalną, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu. A.D.