III SAB/Łd 26/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i J. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. U.K. J. i J. W. wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w sprawie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III skarżący zostali wezwani do wypowiedzenia się, czy wobec wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowienia z dnia [...], nadal popierają skargę na bezczynność, czy cofają skargę, w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że skargę popierają. W zakreślonym w zarządzeniu terminie skarżący złożyli pismo z dnia 7 lipca 2014r., w którym oświadczyli, iż wobec usuniętej bezczynności w trybie autokontroli nie ma potrzeby kontynuowania postępowania, zwłaszcza, że wpis nie został uiszczony, a postępowanie to podlegałoby umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Według skarżących wystarczające jest uwzględnienie przez organ skargi w wyniku samokontroli i z tego względu oświadczyli, iż cofają skargę. Wyrażając wątpliwości co do umorzenia postępowania wobec nie uiszczenia wpisu od skargi wyjaśnili, iż chodzi im o to by skarga nie została odrzucona ze względu na nie uiszczenie wpisu od skargi, lecz o to, by postępowanie przed WSA w Łodzi było umorzone jako bezprzedmiotowe na skutek usunięcia bezczynności organu w drodze autokontroli i jeśli wydanie takiego postanowienia bez uiszczenia wpisu od skargi jest niemożliwe skarżący wnieśli o doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucję cofnięcia skargi reguluje przepis art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Wedle tego przepisu, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do powołanego przepisu czynność procesowa cofnięcia skargi oparta jest na zasadzie rozporządzalności, zaś sąd jest związany cofnięciem skargi, a odmowa uwzględnienia żądania strony może mieć miejsce dopiero w razie zaistnienia opisanych w tym przepisie przesłanek. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę Sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie skarżący wyrazili jednoznaczne, nie budzące żadnych wątpliwości stanowisko, że cofają skargę, gdyż organ podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego zażalenia na postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Oświadczenie to wiąże Sąd, gdyż w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których stanowi art. 60 ppsa. Cofnięcie skargi nie prowadzi bowiem do obejścia prawa, zaś charakter przedmiotu skargi, jaką jest bezczynności (brak nakazanego prawem działania organu) wyklucza zaistnienie przesłanki powodowana utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Ta dotyczy bowiem działań organu, nie zaś zaniechań. Na marginesie podnieść należy, iż cofnięcie skargi jest dopuszczalne o ile ta zostanie wniesiona skutecznie, tj. jeśli spełnia ona wszystkie wymogi formalno-fiskalne. Wniesiona przez skarżących skarga zawiera co prawda brak fiskalny, bowiem nie została ona opłacona. Niemniej jednak skarżący cofnęli skargę zanim Sąd zarządził uzupełnić braki skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego. Wobec cofnięcia skargi niecelowe, a wręcz wbrew zasadzie ekonomiki postępowania, byłoby – jak tego oczekują skarżący - wzywanie ich do uiszczenia wpisu sądowego, by następnie uwzględniając ich oświadczenie o cofnięciu skargi umorzyć postępowanie i dokonać zwrotu wpisu. Natomiast odrzucenie skargi z uwagi na brak wpisu pomimo cofnięcia skargi jest jak najbardziej uzasadnione – co jednak nie miało miejsca w tej sprawie – wówczas, gdy Sąd zarządzi już wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie to pozostanie bezskuteczne, a strona skarżąca złoży oświadczenie, że cofa skargę. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w postanowieniu. U.K.