III SAB/Łd 27/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie NSA Teresa Rutkowska WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. w przedmiocie braku właściwej opinii sanitarno-epidemiologicznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 maja 2005 r. M. C. wystąpiła o wydanie opinii sanitarno - epidemiologicznej dotyczącej lokalu znajdującego się w Z. przy ulicy Z. nr 10 na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia. W jego uzasadnieniu wyjaśniła, iż lokal ten będzie służył jedynie jako miejsce przechowywania dokumentacji medycznej świadczeń zdrowotnych udzielanych w domu pacjenta. Opinia jest niezbędna do rejestracji siedziby NZOZ A Centrum Usług Pielęgniarsko - Lekarskich w lokalu przy ul. Z 10 w Z. Po dokonaniu oględzin pomieszczenia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. postanowieniem z dnia 14 czerwca 2005 r. [...] stwierdził, iż powyższy lokal Przychodni NZOZ A Centrum Usług Pielęgniarsko-Lekarskich, w którym planowane jest udzielanie świadczeń zdrowotnych w zakresie usług pielęgniarskich i lekarskich nie spełnia wymagań przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. W uzasadnieniu swego postanowienia organ wskazał, iż wyżej wymieniony lokal oraz jego otoczenie nie spełniają podstawowych wymagań przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. Od powyższego postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z skarżąca wniosła zażalenie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Postanowieniem z dnia 7 listopada 2005 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia 14 czerwca 2005 r. W swoim uzasadnieniu wyjaśnił, iż zapisy § 10 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 169, poz. 1781) regulują tryb dokonywania wpisów do rejestru między innymi nakazując uzyskanie postanowienia organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia zakładu, nie regulują natomiast kwestii wniesienia zażalenia na wyżej wymienione postanowienie i w sprawie będą miały zastosowania art. 134, 144 i 142 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - powołanej dalej jako k.p.a. ( Dz.U.00.98.1071 ze zm.). Na wymienione postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła M. C. Postanowieniem z dnia 9 maja 2006r. w sprawie [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. C. W dniu 2 marca 2006r. NZOZ A Centrum Usług Pielęgniarsko - Lekarskich w Z. złożyło skargę do Głównego Inspektora Sanitarnego w W. na postępowanie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., który swoim działaniem spowodował, iż do chwili obecnej nie został załatwiony wniosek złożony w dniu 24 maja 2005r. w Państwowym Powiatowym Inspektoracie Sanitarnym w Z. Główny Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia 12 kwietnia 2006 r. [...] podzielił stanowisko Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. w zakresie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wymagane przy występowaniu o wpis zakładu do rejestru zakładu opieki zdrowotnej. Jednakże z uwagi na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Główny Inspektor Sanitarny nie dokonał oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego, pozostawiając to sądowi administracyjnemu. Pismem z dnia 5 lipca 2006 r. skarżąca wniosła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. o opinię dotyczącą lokalu położonego w Z. przy ulicy Z. 10 w związku z wpisem do rejestru NZOZ A Centrum Usług Pielęgniarsko - Lekarskich w Z. świadczeń zdrowotnych udzielanych środowiskowo w domu pacjenta, wskazując, iż dokumentacja medyczna udzielanych świadczeń będzie przechowywane w siedzibie Zakładu w Z. Pismem z dnia 23 sierpnia 2006 r. skarżąca sprecyzowała, że wnioskuje o opinię pomieszczenia biurowego. Pismem z dnia 31 sierpnia 2006 r. [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. stwierdził, że z punktu wymagań higieniczno - zdrowotnych nie widzi przeciwwskazań do wykorzystania jako pomieszczenie do przechowywania dokumentacji lokalu usytuowanego w budynku przy ulicy Z. nr 10 w Z. Pismem z dnia 18 września 2006 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. poinformował, iż powyższe pismo z dnia 31 sierpnia 2006 r. dotyczy M. C. i że zgodnie z wcześniejszą korespondencją, stanowiskiem Ministerstwa Zdrowia i Naczelnego Sądu Administracyjnego zakład opieki zdrowotnej musi posiadać co najmniej jedno pomieszczenie spełniające wymagania rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 116, poz. 985 ze zm.), natomiast lokal przy ulicy Z. 10 nie spełnia tych wymagań. W dniu 10 kwietnia 2007r. M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. w sprawie załatwienia jej wniosku z dnia 24 maja 2005r. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie podjął działania w sprawie wniosku z 24 maja 2005r. lecz z własnej inicjatywy zmienił przeznaczenie lokalu przy ul. Z. 10 i wydał stosowne do swojej inicjatywy postanowienie. Do chwili obecnej wniosek nie został załatwiony. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. podniósł, iż z adnotacji z rozmowy telefonicznej z pracownikiem Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w Ł. wynika, iż Urząd ten wymaga od skarżącej opinii do lokalu położonego przy ulicy M. nr 5/3, natomiast skarżąca zgłosiła lokal przy ulicy Z. nr 10 w Z. Poza tym mija się z prawdą stwierdzenie skarżącej, że wniosek jej z dnia 24 maja 2005 r. nie został załatwiony do dnia złożenia skargi. Organ wskazał, iż zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej, zakład opieki zdrowotnej winien uzyskać postanowienie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnianiu wymagań fachowych i sanitarnych. I takiej oceny wymaga organ rejestrowy - Wojewoda [...]. Potwierdza to powołana adnotacja z rozmowy telefonicznej, a nadto decyzja rejestrowa Wojewody [...] z dnia 18 sierpnia 2005 r. wraz z postanowieniem z 19 września 2005 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny podkreślił, iż nie można stwierdzić w stanie faktycznym niniejszej sprawy, że doszło do jakiekolwiek bezczynności z jego strony i dlatego wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo organ zważył, iż skarżąca nie wyczerpała dyspozycji art. 37 k.p.a.. Niewyczerpanie zaś przez stronę przed wniesieniem skargi sądowej środka zaskarżenia - zażalenia na bezczynność organu w postępowaniu administracyjnym skutkuje niedopuszczalnością skargi, gdyż zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - powołanej dalej jako p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Zarządzeniem z dnia 22 maja 2007 r. M. C. została wezwana do wykazania w terminie 7 dni, iż wyczerpała środek zaskarżenia na bezczynność przez złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji wyższego stopnia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 31 maja 2007 r. M. C. poinformowała, iż w dniu 29 czerwca 2005 r. złożyła ona zażalenie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. W dniu 2 marca 2006r. złożyła ona również skargę do Głównego Inspektora Sanitarnego na działanie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga M. C. jest niedopuszczalna. Właściwość sądów administracyjnych została określona w art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153 poz.1270). Zgodnie z treścią art.3 § 1 wymienionej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.3 § 2 cytowanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4. inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4 Z wymienionego przepisu wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przypadki te dotyczą spraw, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie oraz wydaniem innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność nie jest natomiast dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Należy zaznaczyć, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999r./Lex nr 48016/, w wyroku w sprawie IV S.A. 961/99 z dnia 13 czerwca 2001r./Lex nr 78938/ oraz postanowieniu w sprawie IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998r./Lex nr 43260/. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji w sprawie załatwienia wniosku skarżącej z dnia 24 maja 2005r. [...]. W piśmie tym M. C. wnosi o wydanie opinii sanitarno - epidemiologicznej dotyczącej pomieszczenia przy ul. Z. 10. Opinia ta jest jej niezbędna do rejestracji siedziby NZOZ A Centrum Usług Pielęgniarsko - Lekarskich w lokalu przy ul. Z. 10, w którym ma być przechowywana dokumentacja medyczna świadczeń zdrowotnych udzielanych w domu pacjenta. Kwestia wpisu do rejestru zakładów opieki zdrowotnej uregulowana jest w ustawie z 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej(Dz.U. nr 91 poz.408 z późn. zm.), rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004r. w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. nr 169 poz.1781) oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 listopada 1992r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej(Dz.U. nr 74 poz.366 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.9 ust.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej powinny odpowiadać określonym wymaganiom fachowym i sanitarnym. W myśl art.12 ust.1 i 3 wymienionej ustawy zakład opieki zdrowotnej może rozpocząć działalność dopiero po uzyskaniu wpisu do rejestru. Rejestr zakładów opieki zdrowotnej mających siedzibę na obszarze województwa prowadzi wojewoda, z zastrzeżeniem ust.4. Zgodnie z treścią § 10 ust.1 rozporządzenia z dnia 16 lipca 2004r. wniosek o wpis zakładu rejestru składa jego kierownik. W myśl zaś § 10 ust.2 pkt.3e.) wymienionego rozporządzenia do wniosku o wpis zakładu do rejestru dołącza się postanowienie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia zakładu. Zgodnie zaś z treścią § 11 ust.2 cytowanego rozporządzenia do wniosku o wpis zmian w rejestrze dołącza się dokumenty stanowiące podstawę zmian. Z wymienionych przepisów wynika, iż do wniosku o wpis zmian w rejestrze zakładów opieki zdrowotnej należy dołączyć między innymi postanowienie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia zakładu. Wymagania te zostały określone w rozporządzeniu z dnia 21 września 1992r. W ocenie sądu załatwienie wniosku skarżącej z dnia 24 maja 2005r. nie jest żadną ze spraw wymienionych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Nie ulega wątpliwości, iż załatwienie wniosku nie powinno nastąpić decyzją administracyjną. Brak jest bowiem przepisu prawa, z którego wynikałoby, iż organ administracji winien wydać decyzję w przedmiocie wniosku o wydanie opinii sanitarno - epidemiologicznej co do pomieszczenia, w którym miałaby być przechowywana dokumentacja medyczna pacjentów. Załatwienie wniosku z dnia 24 maja 2005r. nie powinno również nastąpić postanowieniem, o którym mowa w punktach 2-3 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Należy zaznaczyć, iż organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z treścią § 10 ust.2 pkt.3e.) rozporządzenia z dnia 16 lipca 2004r., wydaje postanowienie o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej. W postępowaniu tym organ administracji ocenia czy pomieszczenie spełnia wymagania fachowe i sanitarne określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992r. a następnie w tym przedmiocie wydaje postanowienie. W dniu 14 czerwca 2005r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. wydał takie postanowienie, w którym stwierdził, iż lokal przy ul. Z. 10 nie spełnia wymagań fachowych i sanitarnych określonych w przepisach rozporządzenia z 21 września 1992r. Skarżącej nie chodzi jednak o takie postanowienie lecz o opinię sanitarno - epidemiologiczną dla pomieszczenia, w którym będzie przechowywana dokumentacja medyczna pacjentów, którym udzielane są usługi w ich miejscu zamieszkania. Innymi słowy mówiąc M. C. wnosi o wydanie opinii, że pomieszczenie przy ul. Z. 10 nadaje się do przechowywania dokumentacji medycznej pacjentów. Obowiązujące przepisy nie przewidują aby w przedmiocie takiego żądania organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej zobowiązany był wydać postanowienie. Organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w § 10 ust.2 pkt.3e.) rozporządzenia z 16 lipca 2002r., i takie postanowienie zostało wydane, a nie ma obowiązku wydawać postanowienia co do tego czy pomieszczenie zakładu opieki zdrowotnej nadaje się na przechowywanie dokumentacji medycznej pacjentów. Skoro zatem obowiązujące przepisy nie przewidują aby organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej był zobowiązany wydać postanowienie odnośnie tego czy pomieszczenie z.o.z. spełnia wymogi do przechowywania dokumentacji lekarskiej pacjentów to załatwienie wniosku skarżącej nie może nastąpić w formie postanowienia. Dodać należy, iż organ administracji w piśmie z dnia 31 sierpnia 2006r. ([...]) wypowiedział się w przedmiocie żądania skarżącej. Z pisma tego wynika, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z., z punktu wymagań higieniczno - zdrowotnych, nie widzi przeciwwskazań do wykorzystania, jako pomieszczenie do przechowywanie dokumentacji(archiwum), lokalu usytuowanego w budynku przy ul. Z.10. Załatwienie wniosku skarżącej nie powinno jednak nastąpić postanowieniem, o którym mowa w punktach 2-3 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Załatwienie wniosku M. C. nie powinno również nastąpić "innym aktem lub czynnością" w rozumieniu art.3 § 2 pkt.4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Należy zaznaczyć, iż "inny akt lub czynność", o których mowa w tym przepisie to taki akt lub czynność, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt lub czynność musi zatem ustalać, stwierdzać bądź potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (bądź ich odmową) a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Aktem lub czynnością, o których mowa w art.3 § 2 pkt.4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygająca o tym czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 marca 1998r. w sprawie II SA 1155/97(ONSA nr 2 z 1999r. poz.51). Odpowiedź organu administracji na wniosek skarżącej z dnia 24 maja 2005r. nie stwierdza ani nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków M. C. wynikających z przepisów prawa. Skarżąca domaga się wydania opinii, że pomieszczenie przy ul. Z. 10 nie spełnia wymagania higieniczno - zdrowotne dla przechowywania w nim dokumentacji medycznej. Odpowiedź organu na wniosek z 24 maja 2005r. nie miałaby charakteru władczego, rozstrzygającego o przysługujących skarżącej uprawnieniach wynikających z przepisów prawa bądź o ciążących na niej z mocy prawa obowiązkach. Wyjaśniałaby ona jedynie czy są czy też nie ma przeciwwskazań zdrowotnych aby w lokalu przy ul. Z. 10 przechowywać dokumentacje lekarską pacjentów. W przekonaniu sądu odpowiedź organu administracji na wniosek skarżącej z dnia 24 maja 2005r. nie jest "innym aktem lub czynnością" w rozumieniu art.3 § 2 pkt. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Reasumując sąd uznał, iż skarga M. C. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. nie jest żadną ze spraw wymienionych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Oznacza to, iż sprawa ta nie należy właściwości sądu administracyjnego. Mając to na uwadze, na podstawie art.58 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., skarga M. C., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Nadto sąd uznał, iż M. C., przed wniesieniem skargi, nie wyczerpała trybu postępowania określonego w art.52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Zgodnie z treścią tego przepisu skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art.52 § 2 wymienionej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art.37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy terminie określonym w art.35 lub ustalonym w myśl art.36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W ocenie sądu M. C. nie wykazała, iż złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. Za zażalenie takie, w przekonaniu sądu, nie można uznać zażalenia z dnia 29 czerwca 2005r. na postanowienie organu I instancji z dnia 14 czerwca 2005r.(k.9). Analiza treści tego zażalenia wskazuje, iż M. C. nie zgadza się z treścią postanowienia z 14 czerwca 2005r. gdyż pomieszczenie przy ul. Z. 10 nie jest przeznaczone na udzielanie świadczeń zdrowotnych tylko na przechowywanie dokumentacji lekarskiej. Skarżąca kwestionuje zatem to postanowienie, gdyż jej wniosek dotyczył czego innego niż treść wydanego postanowienia. W ocenie sądu zażalenie z 29 czerwca 2005r. jest środkiem zaskarżenia na postanowienie z 14 czerwca 2005r. a nie zażaleniem na bezczynność organu I instancji, o którym mowa w art.37 § 1 kpa. Za wyczerpanie trybu postępowania, o którym mowa w art.52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r., nie można również uznać skargi M. C. do Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 marca 2006r.(k.33). Skarga ta nie została skierowana do organu wyższego stopnia w stosunku do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. lecz do organu wyższego stopnia w stosunku do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. Nadto z treści pisma wynika, iż M. C. składa skargę na postępowanie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. , który swoim zachowaniem, w ocenie skarżącej, spowodował, iż nie załatwiono jej wniosku z 24 maja 2005r. Jest to w istocie skarga na niewłaściwe postępowanie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. a nie na bezczynność organu administracji I instancji. Skargi tej nie można zatem uznać za zażalenie na bezczynność, w rozumieniu art.37 § 1 kpa. W przekonaniu sądu, M. C. nie wykazała, iż wyczerpała tryb postępowania określony w art.52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, iż skarga M. C. nie jest żadną ze spraw wymienionych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. i nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego. Nadto skarżąca nie wyczerpała trybu postępowania określonego w art.52 § 1 wymienionej ustawy. W związku z czym, na podstawie art.58 § 1 pkt. 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd odrzucił skargę M. C.