III SAB/Łd 28/15

Dnia 17 lipca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Rektora Politechniki [...] w przedmiocie odpowiedzi na pismo p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.ł. W piśmie opatrzonym datą "28 kwietnia 2015 roku" J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "skargę, zawiadomienie i wezwanie", których przedmiotem są, cyt.; 1.bezczynność S. B. Rektora Politechniki [...], który znajduje się w stanie bezczynności od dnia 4 lipca 2014r., tj. od dnia złożenia pierwszego zawiadomienia o dopuszczeniu się czynów zabronionych i skargi na S. W. Prorektora do Spraw Edukacji [...] i inne organy i osoby podległe Rektorowi [...], do dnia dzisiejszego, bowiem w tym okresie wpłynęło kilkadziesiąt skarg, zawiadomień i wezwań i innych pism (w tym dwa ostatnie: 1) wyżej określona skarga i przedsądowe wezwanie z dnia 7 kwietnia 2015r, 2) zawiadomienie z dnia 17 kwietnia 2015r. o dopuszczeniu się czynu zabronionego przez N. R.), a na żadne z nich nie udzielił pisemnej odpowiedzi, informacji i żaden problem nie został rozwiązany i zakończony, np. m.in. kłamcy i oszustki R. D. administratora IX Domu Studenckiego Politechniki [...] w Ł. przy ul. A. 277; 2.decyzja Dziekana Wydziału EEIA [...] o której mowa w piśmie Dziekana Wydziału EEIA [...] z dnia [...], nr [...] (...); 3. decyzja J. K. Prodziekana Wydziału EEIA [...] z dnia [...] o odmowie udzielenia urlopu okolicznościowego (...)’ 4. decyzja S. W. Prorektora ds. Edukacji [...] z dnia [...] o odmowie udzielenia urlopu okolicznościowego (...); 5. decyzja S. H. Dziekana Wydziału EEIA [...] z dnia [...] o odmowie udzielenia urlopu okolicznościowego (...). W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki [...] wniósł o jej odrzucenie wskazując, że podniesiona w skardze materia nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2015 roku sędzia sprawozdawca wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia przez wskazanie przedmiotu zaskarżenia, tj. dokładne określenie sprawy, której dotyczy bezczynność Rektora Politechniki [...] oraz załączenie pisma, które zostało złożone Rektorowi [...], a które nie zostało przez Rektora [...] rozpoznane oraz wykazanie wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., tzn., że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu, skarżący złożył zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z akt niniejszej sprawy wyłączono skargi na wymienione pkt 2-5 decyzje, tj.; -decyzję Dziekana Wydziału EEIA [...], o której mowa w piśmie Dziekana Wydziału EEIA [...] z dnia [...], nr [...] (...) pkt 2; -decyzję J. K. Prodziekana Wydziału EEIA [...] z dnia [...] o odmowie udzielenia urlopu okolicznościowego (...)’ - decyzję S. W. Prorektora ds. Edukacji [...] z dnia [...] o odmowie udzielenia urlopu okolicznościowego (...); -decyzję S. H. Dziekana Wydziału EEIA [...] z dnia [...] o odmowie udzielenia urlopu okolicznościowego (...). Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 czerwca 2015 roku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 6 lipca 2015 roku skarżący złożył do akt sprawy pismo procesowe, w którym odwołując się do treści art. 66 ust. 1 i 2 oraz art. 202 ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 572 zez m.) wskazał, że jako pokrzywdzony złożył do S. B. Rektora Politechniki [...] jako najwyższego organu [...] dziesiątki pism, zawiadomień, odwołań, skarg na podległe mu organy uczelni i podległych pracowników i studentów, ale nigdy, przenigdy nie otrzymał ani razu pisemnej odpowiedzi z jakąkolwiek informacją. Bezczynność Rektora [...] doprowadziła, zdaniem skarżącego do naruszenia jego dóbr osobistych takich, jak: zdrowie, wolność i swoboda sumienia, cześć człowieka, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość artystyczna (...). W załączeniu skarżący przedstawił kopie złożonych w dniu 23 czerwca 2015 roku do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. zarzutów od nakazu zapłaty i pozwu wzajemnego wraz z załącznikami, które zostały złożone w związku z postępowaniem sądowym toczącym się w sprawie o sygn. I Nc 618/15, zwolnienie lekarskie z zajęć w okresie od 1 do 15 lipca 2015 roku, szereg pism skierowanych do Rektora [...] z dnia 1 września 2014r., 5 września 2014r. 14 października 2014r., 29 lipca 2014r., 11 września 2014r., 24 listopada 2014r., 17 kwietnia 2015r., 21 maja 2015r. i 21 czerwca 2015r. oraz pisma skierowane do Dziekana Wydziału EEIA Politechniki [...], Kierownika IX DS [...] i Dyrektora Osiedla Akademickiego [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)-dalej p.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8 ) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność skierowanej do sądu administracyjnego wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu administracji publicznej ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo, lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji, gdy przepis prawa przewiduje działania organu w formie decyzji, postanowienia lub podjęcia stosownej czynności z zakresu administracji publicznej, zaś organ nie załatwia sprawy w formie prawem przewidzianej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999 roku (Lex nr 48016), w wyroku w sprawie IV SA 961/99 z dnia 13 czerwca 2001 roku (Lex nr 78938) oraz postanowieniu w sprawie IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998 roku (Lex nr 43260). Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że warunkiem prawidłowego rozpoznania skargi na bezczynność jest przede wszystkim ustalenie, co jest przedmiotem złożonej przez stronę skargi na niedziałanie organu administracji publicznej. Ustalenie przedmiotu żądania strony determinuje bowiem odpowiedź na pytanie, czy żądaniu temu po stronie organu administracji odpowiada prawnie zdeterminowany obowiązek działania. Przepis art. 57 § 1 p.p.s.a., określa wymogi formalne przewidziane dla skargi, stanowiąc, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 - 48 p.p.s.a.), a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1); oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (pkt 2) oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3). Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwaniem skarżącego przez sąd do usunięcia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. W razie ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z treści cyt. przepisów wynika, że określenie przedmiotu zaskarżenia poprzez wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego postępowania skarga dotyczy, należy do podstawowych wymagań formalnych przewidzianych dla skargi. Jego określenie należy do strony postępowania. Waga i konsekwencje procesowe przyjęcia założeń co do przedmiotu zaskarżenia, powodują, że wszelkie wynikające z treści skargi niejasności w tym zakresie wymagają dokładnego wyjaśnienia na wstępnym etapie postępowania. W rozpatrywanej sprawie, wobec nieprecyzyjnej i budzącej wątpliwości treści skargi, (tj. uniemożliwiającej w sposób jednoznaczny odczytanie intencji strony), zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2015 roku sędzia sprawozdawca wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia przez wskazanie przedmiotu zaskarżenia, tj. dokładne określenie sprawy, której dotyczy bezczynność Rektora Politechniki [...] oraz załączenie pisma, które zostało złożone Rektorowi [...], a które nie zostało przez Rektora [...] rozpoznane oraz wykazanie wyczerpania trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., tzn., że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu, skarżący złożył zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2015 roku, stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie, skarżący nie sprecyzował przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie i nie wskazał, jakie konkretnie pismo zostało złożone Rektorowi [...], a które nie zostało przez Rektora [...] rozpoznane. Nie nadesłał również żadnego pisma adresowanego do Rektora [...], które stanowiłoby zażalenie i byłoby wniesione przed złożeniem niniejszej skargi do sądu. Wskazał jedynie, że "jako pokrzywdzony złożył do S. B. Rektora Politechniki [...] jako najwyższego organu [...] dziesiątki pism, zawiadomień, odwołań, skarg na podległe mu organy uczelni i podległych pracowników i studentów, ale nigdy, przenigdy nie otrzymał ani razu pisemnej odpowiedzi z jakąkolwiek informacją". Bezczynność Rektora [...] doprowadziła, zdaniem skarżącego do naruszenia jego dóbr osobistych takich, jak: zdrowie, wolność i swoboda sumienia, cześć człowieka, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość artystyczna itd.(...). W załączeniu do odpowiedzi na wezwanie przedstawił kopie złożonych w dniu 23 czerwca 2015 roku do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. zarzutów od nakazu zapłaty i pozwu wzajemnego wraz z załącznikami, które zostały złożone w związku z postępowaniem sądowym toczącym się w sprawie o sygn. I Nc 618/15, zwolnienie lekarskie z zajęć w okresie od 1 do 15 lipca 2015 roku, szereg pism skierowanych do Rektora [...] z dnia 1 września 2014r., 5 września 2014r. 14 października 2014r., 29 lipca 2014r., 11 września 2014r., 24 listopada 2014r., 17 kwietnia 2015r., 21 maja 2015r. i 21 czerwca 2015r. oraz pisma skierowane do Dziekana Wydziału EEIA Politechniki [...], Kierownika IX DS [...] i Dyrektora Osiedla Akademickiego [...]. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych wskazać należy, że sąd nie może domniemywać przedmiotu zaskarżenia, co wynika z powołanego powyżej art. 57 § 1 p.p.s.a. Rolą skarżącego jest bowiem wskazanie co stanowi przedmiot jego skargi, a sąd jest tak wskazanym przedmiotem związany. Odpowiadając na powyższe wezwanie sądu skarżący w istocie nie sprecyzował czego dotyczy jego skarga i nie wskazał dokładnie pisma, które zostało złożone Rektorowi [...], a które nie zostało przez Rektora [...] rozpoznane. Do pisma procesowego z dnia 6 lipca 2015r. dołączył wprawdzie dziewięć pism z różnych dat skierowanych do Rektora [...] w różnych sprawach lecz nie sprecyzował o bezczynność w przedmiocie którego pisma złożył skargę. Nie wiadomo zatem o bezczynność w przedmiocie którego pisma została złożona skarga. Sąd nie może domyślać się, o jaką bezczynność stronie chodzi, gdyż to strona winna sprecyzować przedmiot skargi. Nadto J. R. nie wykazał również, że wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., tzn., że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu, złożył zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W związku z powyższym uznać zatem należało, że skarżący nie wykonał zarządzenia sądu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. a.ł.