III SAB/Łd 29/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie nierozpoznania sprawy dotyczącej przemocy wobec J. T. postanawia: odrzucić skargę. Z. S.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zgłaszanej przemocy wobec J.T. Zarządzeniem sędziego z dnia 27 czerwca 2011 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie wyczerpania trybu z art. 37 § 1 Kpa, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 13 lipca 2011 r. Z. S. wystąpił do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ze skargą na psychiczne dręczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Do pisma załączył kserokopię wezwania z dnia 27 czerwca 2011 r. W piśmie tym skarżący nie wykazał wyczerpania trybu z art. 37 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 (skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnymi zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż w/w akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje zatem wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo innego aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.). Natomiast przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa., stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na bezczynność sprowadza się do tego, iż skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 Kpa., tzn. winien wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. W niniejszej sprawie, pomimo wezwania skarżący nie wykazał, iż wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa. Odnosząc się natomiast do podniesionej w skardze bezczynności zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. – J. P. wskazać należy, iż na wszelkie czynności prawne i faktyczne lub brak czynności (zaniechanie) pracowników organów administracji publicznej, stronie postępowania administracyjnego przysługuje prawo wniesienia skargi trybie działu VIII Kpa. (postępowanie w sprawie skarg i wniosków). Zgodnie z art. 227 Kpa. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 Kpa. stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kpa. nie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1999r. III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27). Natomiast odnośnie powołanego przez stronę w skardze pisma zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...] r. wskazać należy, iż pismo to nie jest wymienione w katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych , o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.